Πατέρες είσαστε εσείς, ή πατριοί;

– Με τι μούτρα θα μας κάνετε κήρυγμα στην Ανάσταση για τη νίκη της Ζωής επί του θανάτου, όταν εσείς τρέμετε τον ιό του Σατανά, αλλά χλευάζετε με τη συμπεριφορά σας τον Υιό του Θεού;

– Εμπιστεύεστε μάλλον τις αρχές και εξουσίες του σκότους του αιώνος τούτου και αδιαφορείτε όχι μόνο για το ποίμνιο που σας εμπιστεύθηκε ο Χριστός, αλλά και για τις ίδιες τις ψυχές σας.

– Σας ξινίζει το κρασί της αγάπης προς το Χριστό που έπιναν οι μάρτυρες και γλεντούσαν το μαρτύριο που τους περίμενε και οι ατμοί από το κρασί αυτό μεθούσαν και τους άθεους και τους ειδωλολάτρες και τους αντίχριστους που τους έλκυαν προς την αληθινή Πίστη.

– Πώς θα μπορέσει μωρέ ο τράχηλός σας να αντέξει τόσες ψυχές που θα χαθούν επειδή σκανδαλίζονται από τη συμπεριφορά σας και από τη σιωπή σας, ενώ θα μπορούσαν να ελκυσθούν και να μετανοήσουν;

– ΟΧΙ, δε διαμαρτύρομαι στο Θεό, διότι τέτοιοι που είμαστε τέτοιους ιεράρχες αξίζουμε. Αλλά γιατί δεν προσπαθείτε – το κατά δύναμιν – να σπάσετε αυτό το φαύλο κύκλο και να διαψεύσετε τις προφητείες για το ποιόν των αρχιερέων των εσχάτων χρόνων;

– ΟΧΙ, δεν είμαι κανένας σούπερ Χριστιανός, αλλά το ένστικτο της αυτοσυντήρησης (ψυχής τε και σώματος) με οδηγεί με κουβάδες και λάστιχα να ρίχνω νερό στη φωτιά που άναψε ο πονηρός. Αλλά δε φτάνει το νερό αυτό για να σβήσει τέτοιου είδους φωτιά. Πρέπει να σημάνετε ΕΣΕΙΣ συναγερμό μετανοίας ώστε να μετριαστούν οι συμφορές που μας περιμένουν λόγω της προαναγγελθείσας ενεργοποίησης του Πνευματικού Νόμου

– ΟΧΙ, δε θέλω να εισπράξω την οργή και τον αφορισμό σας που κανονικά θα έπρεπε να απευθύνετε στους εχθρούς τους Χριστού και της Ελλάδας

– ΟΧΙ, δεν απελπίζομαι διότι ξέρω ότι η κεφαλή της Εκκλησίας δεν είστε εσείς, αλλά ο Ιησούς Χριστός και στο τέλος Αυτός θα είναι ο θριαμβευτής, αλλά «της μετά Θεόν αυθαδείας εχόμενος» σας καλώ να μετανοήσουμε όλοι (πρώτος εγώ) και να δώσουμε στον Αρχηγό της Ζωής την εξουσιοδότηση, δια της εμπόνου προσευχής μας, να επέμβει στα επί της γης πράγματα και να μετριάσει τον επικείμενο θανάσιμο κίνδυνο και τον πανανθρώπινο πόνο που ήδη προκαλούν οι λεγόμενοι «εκφραστές του μυστηρίου της ανομίας».

– Έχουμε το χρόνο των ληστών (ή κάτι λιγότερο, ή κάτι περισσότερο)