Στο διάστημα της τελευταίας δεκαετίας είχε εντελώς λησμονηθεί ο πληθωριστικός κίνδυνος, και είχε επιπλέον υποκατασταθεί από το φόβο της αέναης οικονομικής στασιμότητας. Οι οικονομίες της Δύσης, κάτω από το φάσμα της γενικότερης παρακμής στην οποίαν, όπως όλα έδειχναν, είχαν εισέλθει, επεδίωκαν ματαίως έναν ελάχιστο πληθωρισμό της τάξης του 2%.
Χάρη σε αυτόν ήλπιζαν ότι θα ήταν δυνατή η αναζωογόνησή τους και κυρίως η παύση του ανορθόδοξου φαινομένου των αρνητικών επιτοκίων. Η υπόθεση ότι οι οικονομίες της Δύσης στερούνται δυναμισμού, εξ αιτίας της εισόδου τους στο στάδιο της οικονομικής παρακμής ενισχύθηκε και από το γεγονός της έλλειψης αντίδρασης του γενικού επιπέδου των τιμών, ακόμη και μετά τις καταιγιστικές αυξήσεις ρευστότητας, που δαπανήθηκαν για την αντιμετώπιση των δεινών της πανδημίας.
Και ξαφνικά, ο πληθωρισμός εισβάλλει στην υφήλιο, αφυπνίζοντας κάθε μορφής φοβίες, που συνδέονται με αυτόν. Δεν πρόκειται, όμως, όπως όλα δείχνουν, για είδος πληθωρισμού, που υπάγεται σε μία από τις γνωστές του κατηγορίες, αλλά για περίπτωση δύσκολη με αβέβαιες προοπτικές και σκιώδη μέτρα αντιμετώπισής του.
Ο πληθωρισμός ορίζεται ως η δημιουργία ανισορροπίας μεταξύ συνολικής ζήτησης και συνολικής προσφοράς. Όταν η ζήτηση υπερβαίνει την προσφορά αγαθών και υπηρεσιών, το γενικό επίπεδο των τιμών ανέρχεται, περιορίζεται η ανεργία και η προσφορά αυξάνει μέχρι το σημείο που εξισώνεται με τη ζήτηση. Ειδικότερα, για την περίπτωση των προηγμένων οικονομιών, που αντιμετώπιζαν μακροχρόνιο πρόβλημα στασιμότητας, με χαμηλούς ρυθμούς μεγέθυνσης, η έλευση ενός τέτοιου πληθωρισμού θα ήταν ευπρόσδεκτη.
Πρόκειται για στασιμοπληθωρισμό
Διαβάστε τη συνέχεια στο : https://slpress.gr/oikonomia/stasimoplithorismos-i-megali-pagida-gia-ti-dysi/
