ΝΤΟΥΓΚΙΝ: Η Έσχατη Μάχη Άρχισε ─ Η Επιστροφή του Ιερού στην Πολιτική

Ο Αλεξάντερ Μάρκοβιτς παίρνει συνέντευξη από τον Αλεξάντερ Ντούγκιν για το πώς η Πλατωνική φιλοσοφία διαμόρφωσε την Ευρώπη, γιατί ο φιλελευθερισμός έχει τις ρίζες του στην ατομιστική και φεμινιστική μεταφυσική και πώς η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία, που προτείνει ο Ντούγκιν προσφέρει μια οδό πέρα από τη νεωτερικότητα προς μια Υπερβατική και Ιερή μαχητική πολιτική τάξη που βασίζεται στην Αιωνιότητα. 

• 25–07–2025
• Γράφει ο Αλεξάντερ Ντούγκιν
• ΕΡΩΤΗΣΗ 1η: Αγαπητέ καθηγητά Ντούγκιν, στο βιβλίο σας, Politica Aeterna (Αιώνια Πολιτική), περιγράφετε πώς η φιλοσοφία διαμορφώνει και δημιουργεί την κοινωνία, ξεκινώντας με την Πλατωνική και Αριστοτελική σκέψη και την επιρροή τους στην Ευρώπη. Ποια είναι η ουσία του Πολιτικού Πλατωνισμού, πώς διαμόρφωσε την Ευρωπαϊκή κοινωνία και τι είδους συνέχεια υπάρχει μεταξύ των σκέψεων του Πλάτωνα και του Χριστιανισμού;

ΝΤΟΥΓΚΙΝ: Καταρχάς, συμμερίζομαι την παραδοσιακή αντίληψη ότι η φιλοσοφική σκέψη διαμορφώνει την πραγματικότητα. Η πολιτική διάσταση είναι πάντα ενσωματωμένη στη φιλοσοφία. Όπως σημείωσε ο Γερμανός φιλόσοφος Μάρτιν Χάιντεγκερ (1889 – 1976) στα “Μαύρα Σημειωματάρια” του, δεν θα πρέπει να θεωρούμε την πολιτική φιλοσοφία ως ξεχωριστή επιστήμη. Η πολιτική είναι ήδη ενσωματωμένη στη φιλοσοφία από την ίδρυσή της. Επομένως, είναι εντελώς τεχνητό να επιχειρηθεί ένας διαχωρισμός μεταξύ αυτών των δύο. Όλες οι φιλοσοφίες έχουν σιωπηρές, έμμεσες, πολιτικές συνέπειες και όλα τα πολιτικά συστήματα έχουν τις ρίζες τους σε συγκεκριμένες φιλοσοφικές παραδόσεις. 

Στην περίπτωση του Πλάτωνα, η πολιτική σκέψη και το φιλοσοφικό όραμα είναι απολύτως ομοιογενή· μια βαθιά δομική ομολογία τα συνδέει. Η οντολογία του Πλάτωνα — η αντίληψή του είναι (για την ύπαρξη), του νου, της φύσης, του κόσμου — είναι οργανωμένη γύρω από κάθετους άξονες. Αυτοί οδηγούν προς τα πάνω, προς το βασίλειο του καλού & αγαθού, προς τον Αγάθωνα, και την απόλυτη ενότητα. Το Ένα και το Αγαθό είναι ταυτόσημα, σχηματίζοντας μια υπερβατική αρχή: Τον παράδεισο όπου οι ίδιοι οι θεοί ανεβαίνουν για να στοχαστούν το θείο. 

Αυτή η κάθετη δομή αποτελεί τη βάση κάθε ύπαρξης. Η ψυχή αντικατοπτρίζει αυτήν την άνοδο: Είναι δομημένη σαν βουνό, που κορυφώνεται σε μια κορυφή από την οποία γίνεται ορατή η υπερβατικότητα. Μια σωστή Πολιτεία αντικατοπτρίζει αυτό το τρίγωνο — αυτή την άνοδο — με εκείνους που είναι ικανοί να συλλογιστούν, εκείνους που είναι συντονισμένοι με κάτι πέρα από την απλή πολιτική τέχνη, να στέκονται στην κορυφή. Η Πλατωνική Πολιτεία είναι επομένως χτισμένη ως μία πυραμίδα που στεφανώνεται από τους φύλακες — τους πολεμιστές-φιλόσοφους που προστατεύουν και υπηρετούν το υπερβατικό. 

Ο φιλόσοφος-βασιλιάς κυβερνά όχι λόγω της υλικής του δύναμης, αλλά λόγω της ικανότητάς του να υπερβαίνει τον εαυτό του, να επικοινωνεί με αυτό που βρίσκεται πέρα από αυτόν. Ο Πλάτωνας αναγνώριζε ότι οι γυναίκες, οι προικισμένες με επαρκή ενέργεια και πνευματική δύναμη, μπορούσαν επίσης να φτάσουν στο επίπεδο. Αυτό που έχει σημασία είναι η ικανότητα στοχασμού. 

Αυτή η μορφή στην κορυφή — ένας προφήτης ή μάντης — είναι η ιεροποιημένη ενσάρκωση της εξουσίας. Ένα τέτοιο μοντέλο ταιριάζει απόλυτα με τη Χριστιανική αυτοκρατορία, στην οποία ο αυτοκράτορας λειτουργούσε ως ο Κατέχον, αυτός που περιορίζει, που συγκρατεί το χάος. Αυτή η εκχριστιανισμένη συνέχεια του Πολιτικού Πλατωνισμού άνθισε & άκμασε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και αργότερα μεταδόθηκε και στη Ρωσία. Αντίθετα, ο Δυτικός Χριστιανισμός, ακολουθώντας τον Ιερό Αυγουστίνο (354 – 430 μ.Χ.), εισήγαγε μια διαίρεση, έναν διαχωρισμό μεταξύ της Εκκλησίας και της κοσμικής εξουσίας — μεταξύ της υπερβατικότητας και της κοσμικής διακυβέρνησης — διαταράσσοντας την πλατωνική ενότητα. 

Ο Καρλομάγνος (748 – 814 μ.Χ.) προσπάθησε να αναπαράγει το Βυζαντινό μοντέλο και αργότερα οι αυτοκράτορες του Οίκου των Αψβούργων της Αυστρουγγαρίας, συνέχισαν αυτήν την παράδοση. Από τον Καρλομάγνο έως τον τελευταίο Τσάρο της Ρωσίας, του Νικόλαου Β΄ (1868 – 1918), η Ευρώπη διατήρησε μια μορφή εκχριστιανισμένου Πολιτικού Πλατωνισμού. 

Ωστόσο, όταν ο φιλοσοφικός προσανατολισμός μετατοπίστηκε & άλλαξε — όταν η υπερβατικότητα εγκαταλείφθηκε υπέρ της του ανθρωποκεντρικού εμμανεντισμού, δηλαδή της εγκοσμιότητας, της εκκοσμίκευσης — αναδύθηκε ένα νέο, εκκοσμικευμένο κράτος. Ο Πολιτικός Πλατωνισμός έδωσε τη θέση του στον Πολιτικό Ατομισμό. Η αποδοχή της ατομιστικής φιλοσοφίας, η οποία υποστηρίζει ότι όλη η πραγματικότητα αποτελείται από ασύνδετα άτομα που κινούνται στο κενό, μας οδηγεί σε φιλελεύθερες πολιτικές δομές του σήμερα. Ο φιλελευθερισμός είναι η πολιτική έκφραση της ατομιστικής μεταφυσικής. Το αποτέλεσμα είναι η απόρριψη όχι μόνο της ιερής αποστολής του κράτους αλλά και του κράτους ως τέτοιου, για να ανοίξει ο δρόμος για αυτόνομες, χωρίς ρίζες, απάτριδες μάζες ατόμων. 

Έτσι, αναδύονται δύο αντίθετα μοντέλα: Ένα κάθετο, συμβολικό, ιερό — ο Πολιτικός Πλατωνισμός — και ένα οριζόντιο, υλικό, χαοτικό — ο Πολιτικός Ατομισμός. Το πρώτο μοντέλο θεωρεί τα πάντα στην πολιτική ως Ιερά, με νόημα και σημαντικά. Το δεύτερο αποκόπτει την υπερβατικότητα, δημιουργώντας στείρα πολιτικά συστήματα που στερούνται πεπρωμένου ή σκοπού. 

Ο σύγχρονος φιλελευθερισμός, ο κοσμοπολιτισμός και ο ατομικισμός πηγάζουν από αυτή την ατομιστική λογική. Αν είμαστε Πλατωνιστές, πρέπει να παραμείνουμε πιστοί σε ένα ανώτερο όραμα. Ο ατομισμός και ο φιλελευθερισμός είναι φιλοσοφικές επιλογές, όχι αναπόφευκτες. Το μήνυμα του Πολιτικού Πλατωνισμού είναι το εξής: Το πεπρωμένο είναι απατηλό. Η φιλοσοφική αλλαγή καθεστώτος είναι θέμα βούλησης. 

Μας λένε: «Προτιμάτε την εναλλακτική λύση, επομένως είστε υπάνθρωποι, αποκλίνοντες, ανώμαλοι και επικίνδυνοι». Ωστόσο, όσοι αντιστέκονται σε αυτή την πίεση δυναμικά επιβιώνουν. Ακόμα και ο Ντόναλντ Τραμπ – αν και δεν είναι πολιτικός πλατωνιστής – αντιπροσωπεύει την απόρριψη της τελικής φάσης του φιλελεύθερου-ατομικιστικού εκφυλισμού & της παρακμής. Αποκαλύπτει ότι η δύναμη που κάποτε θεωρούνταν αναπόφευκτη μπορεί, στην πραγματικότητα, να αντισταθεί. Όπως και η Σοβιετική Ένωση – που κάποτε θεωρούνταν αιώνια – έτσι και ο φιλελευθερισμός θα περάσει. Είναι απλώς μια στιγμή. 

Αυτό ενδυναμώνει την επιστροφή του Πολιτικού Πλατωνισμού. Δεν είναι αρχαϊκός. Είναι αιώνιος. Ήταν το θεμέλιο της Ευρώπης, της ίδιας της Δύσης. Η αποκατάσταση της κάθετης, συμβολικής τάξης δεν είναι φαντασίωση, είναι μια πραγματική και απαραίτητη επιλογή. 

• ΕΡΩΤΗΣΗ 2η: Αυτό με οδηγεί κατευθείαν στη δεύτερη ερώτησή μου. Στο βιβλίο σας, περιγράφετε την Πλατωνική σκέψη ως τη φιλοσοφία του πατέρα, την Αριστοτελική σκέψη ως τη φιλοσοφία του υιού, και μιλάτε επίσης για μια τρίτη οδό: Τη φιλοσοφία της μητέρας. Γιατί χαρακτηρίζετε τον ατομισμό ως γυναικεία φιλοσοφία και ποιες συνέπειες είχε η εκ νέου υιοθέτησή του κατά την περίοδο της Αναγέννησης για τις ευρωπαϊκές κοινωνίες;

ΝΤΟΥΓΚΙΝ: Αυτός ο συμβολισμός δεν αφορά το φύλο με την συνήθη βιολογική έννοια. Όταν μιλάω για τον αρσενικό ή θηλυκό Λόγο, αναφέρομαι σε αρχετυπικές δυνάμεις, μεταφυσικές τάσεις. Ο Απολλώνιος Λόγος – καθαρά αρσενικός – ενσαρκώνεται στον Πολιτικό Πλατωνισμό. Ο πατέρας κάθεται αιώνια από πάνω, στον ακλόνητο θρόνο του. Εμείς, ως γιοι, κατοικούμε στο οριζόντιο επίπεδο από κάτω, προσπαθώντας να συμμορφωθούμε με αυτήν την υπερβατική τάξη. Η Παλλάδα Αθηνά, μια γυναικεία θεότητα, ανήκει σε αυτήν την Απολλώνια σφαίρα επειδή η ουσία της είναι κάθετη, όχι μητρική. Το αρχέτυπο υπερβαίνει το φύλο. 

Ο δεύτερος Λόγος, ο Διονυσιακός, ευθυγραμμίζεται με την Αριστοτελική σκέψη. Πρόκειται για μια μικτή μορφή — ούτε πλήρως κάθετη ούτε πλήρως οριζόντια. Το Διονυσιακό πνεύμα κινείται μεταξύ άκρων, μεσολαβώντας, ισορροπώντας. Είναι αρσενικό και θηλυκό, αλλά κανένα από τα δύο πλήρως. Υπάρχουν Διονυσιακοί άνδρες και Διονυσιακές γυναίκες. 

Ο τρίτος Λόγος, είναι αυτός της Κυβέλης — της Μεγάλης Μητέρας — είναι ριζικά διαφορετικός. Ανεβαίνει από κάτω, από το βάθος. Επιβεβαιώνει την ύλη ως τέτοια, αδιαμόρφωτη, άμορφη, ασύμμετρη. Το άτομο είναι το σύμβολό της — ένα σωματίδιο αποκομμένο από κάθε σύνολο, στερημένο εσωτερικού νοήματος. Στους μύθους της αρχαιότητας, η Μεγάλη Μητέρα δημιουργεί τα πάντα: θεούς, τιτάνες, δαίμονες. Δεν κάνει καμία διάκριση. Στα μάτια της, όλοι είναι ίσοι. 

Αυτός ο μητρικός υλισμός υποκρύπτει & αποτελεί τη βάση του φιλελευθερισμού, της δημοκρατίας και του φεμινισμού. Αντιστρέφει την ιερή ιεραρχία της Απολλώνιας σκέψης. Οι λατρείες της Μεγάλης Μητέρας χαρακτηρίζονταν από ευνουχισμό, εκστατική τρέλα και πομπές κλόουν — χαρακτηριστικά που είναι ορατά σήμερα στις παρελάσεις της μεταμοντέρνας πολιτικής ταυτότητας. Η queer θεωρία, ο τρανσέξουαλισμός, ο φεμινισμός — όλα αυτά προκύπτουν από αυτή την επιστροφή της αρχαίας λατρείας της Κυβέλης. 

Κάποτε επισκέφθηκα το Φράιμπουργκ [πόλη της Γερμανίας στο κρατίδιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης, στον Μέλανα Δρυμό], όπου δίδασκε ο φιλόσοφος Χάιντεγκερ. Σήμερα, η έδρα που κάποτε ήταν αφιερωμένη στη φαινομενολογία φέρει τον τίτλο «Queer Studies» («Κουίρ Σπουδές»). Αυτό δεν είναι τυχαίο. Σηματοδοτεί μια μεταφυσική ανατροπή, μια αντιστροφή. Ο Διόνυσος έχει αντικατασταθεί από την Κυβέλη. Η πορεία του Χάιντεγκερ έχει ξεπεραστεί από την ατομιστική, μητρική οντολογία. 

Αυτή η αντιστροφή λειτουργεί σε όλα τα επίπεδα: πολιτικό, πολιτιστικό, φιλοσοφικό. Η Καμάλα Χάρις ενσαρκώνει το αρχέτυπο της Κυβέλης: όχι φυλετικά, αλλά μεταφυσικά. Στην Ινδουιστική σκέψη, η ουσία της είναι το τάμας, η αρχή της αδράνειας, της αφάνειας, της ασάφειας, του κάτω κόσμου. Είναι ένα άβαταρ, μια ενσάρκωση της Μεγάλης Μητέρας, όπως την φαντάστηκε το συγκρότημα Pink Floyd στο θρήνο του για την “Atom Heart Mother” (“Μητέρα-Καρδιά Ατόμου”) τραγούδι του 1970. 

• ΕΡΩΤΗΣΗ 3η: Μιλήσατε για τους υλιστικούς και ατομικιστικούς παράγοντες της νεωτερικότητας. Στο βιβλίο σας, αναλύετε τα τρία παραδείγματα της νεωτερικότητας: τον φιλελευθερισμό, τον κομμουνισμό και τον επαναστατικό εθνικισμό. Ποιες είναι οι διαφορετικές έννοιες της κοινωνίας μέσα σε αυτά τα τρία παραδείγματα; Και στο πλαίσιο της Τέταρτης Πολιτικής Θεωρίας, ποια είναι η ιδιαίτερη σημασία της Συντηρητικής Επανάστασης; Πώς μπορεί να μας οδηγήσει πέρα από τη νεωτερικότητα προς ένα διαφορετικό είδος κοινωνίας;

ΝΤΟΥΓΚΙΝ: Οι τρεις πολιτικές ιδεολογίες – ο φιλελευθερισμός, ο κομμουνισμός και ο εθνικισμός – συναποτελούν μαζί την πολιτική νεωτερικότητα. Αν και μπορεί να φαίνονται αντιφατικές & ότι βρίσκονται σε σύγκρουση, όλες είναι κλαδιά του ίδιου μεταφυσικού δέντρου. Προτιμώ να αντιμετωπίζω τον εθνικισμό όχι απλώς ως επαναστατικό ή φασιστικό, αλλά ως την ευρύτερη έννοια του αστικού έθνους-κράτους, το οποίο ανακηρύσσει τον μεμονωμένο πολίτη ως πολιτική μονάδα. Και τα τρία παραδείγματα — αριστερά, δεξιά και κέντρο — βασίζονται σε ατομιστικές, υλιστικές και τελικά γυναικοκρατικές οντολογίες. 

Κάθε ένα αντιπροσωπεύει μια παραλλαγή του Κυβελικού Λόγου. Ο φιλελευθερισμός απομονώνει το άτομο (atom), το άτομο (individual), εξυμνώντας τον κατακερματισμό. Ο κομμουνισμός συγχωνεύει τεχνητά τα άτομα σε μια μάζα, σε μια συλλογική αφαίρεση. Ο εθνικισμός συναρμολογεί τα άτομα σε φανταστικές παραδόσεις, δημιουργώντας κράτη, γλώσσες, ύμνους και σύμβολα από κάτω προς τα πάνω. Αυτά τα σύγχρονα έθνη-κράτη αντικατέστησαν τις αυτοκρατορίες, οι οποίες ήταν ιεραρχικές και ιερές. Ο εθνικισμός λειτουργεί έτσι ως μια άλλη εκδήλωση του Κυβελικού — ισχυριζόμενος ότι είναι οργανικός, ενώ στην πραγματικότητα είναι κατασκευασμένος. 

Στον εικοστό αιώνα, αυτές οι τρεις ιδεολογίες κήρυξαν πόλεμο η μία εναντίον της άλλης, η καθεμία ανακηρύσσοντας τον εαυτό της ως την ενσάρκωση του μέλλοντος. Οι φιλελεύθεροι, οι φασίστες, οι κομμουνιστές — όλοι διεκδικούσαν το μανδύα του ιστορικού πεπρωμένου. Ωστόσο, ο φιλελευθερισμός επικράτησε — όχι τυχαία, ούτε επειδή ήταν πιο πρακτικός ή ελκυστικός, αλλά επειδή ήταν η πιο πιστή, γνήσια έκφραση του ατομικιστικού υλισμού. Αφήστε τα άτομα ήσυχα, αδέσμευτα, ελεύθερα, απελευθερώνοντας τον ατομικισμό στην πιο αγνή του μορφή. Σε αυτόν τον μεταφυσικό ανταγωνισμό, η πιο συνεπής ιδεολογία — ο φιλελευθερισμός — αναδείχθηκε νικήτρια. 

Ζούμε τώρα κάτω αυτόν τον θρίαμβο του φιλελευθερισμού: Την τελική φάση της κυριαρχίας της Κυβέλης. Ο φιλελευθερισμός έχει πλέον αποκαλύψει την ουσία του: την τρανσεξουαλισμό, τον μετανθρωπισμό, την πλήρη ομαλοποίηση της αμαρτίας. Οι ηττημένες ιδεολογίες — ο κομμουνισμός και ο εθνικισμός — προσπάθησαν να προσαρμοστούν, υποτάσσοντας τον εαυτό τους στην κυριαρχία της Μεγάλης Μητέρας. Είναι πλέον ξεπερασμένες εκδοχές της ίδιας παρόρμησης, απομεινάρια προηγούμενων σταδίων της νεωτερικότητας. 

Για να ξεφύγω από αυτή την παγίδα, συνέλαβα την κοσμοθεωρία της Τέταρτης Πολιτικής Θεωρίας. Αρχικά, η σκέψη μου ήταν στρατηγική: Να ενώσουμε όσους εξακολουθούν να αντιστέκονται στον φιλελευθερισμό — τις διαφορετικές πολιτικές δυνάμεις που έχουν πλέο περιθωριοποιηθεί, είτε εθνικιστικές είτε κομμουνιστικές. Φαντάστηκα μια σύνθεση. Όταν εφαρμόστηκε στην πράξη, αυτή η προσέγγιση αποδείχθηκε εύλογη. Στην Ιταλία, εμφανίστηκε η πολιτική συμμαχία του “Κινήματος των Πέντε Αστέρων” και της “Λίγκας του Βορρά” που θα μπορούσε να αντιπαρατεθούν στο φιλελεύθερο κέντρο. Στη Γαλλία, μια συμμαχία του Μελανσόν και της Μαρίν Λεπέν θα μπορούσε να αμφισβητήσει την κυριαρχία του Μακρόν. Στη Γερμανία, η Σάρα Βαγκνκνεχτ (αριστερή) και το AfD (το δεξιό κόμμα της Γερμανίας) μαζί θα μπορούσαν να νικήσουν. Μόνοι τους, ο καθένας παραμένει αδύναμος. Μαζί, σπάνε τα μάγια. 

Ο Γάλλος φιλόσοφος Αλέν ντε Μπενουά [ιδρυτής του κόμματος Nouvelle Droite (Νέα Δεξιά)] πρόσφατα παρατήρησε ότι ο Τραμπ είναι ένας υποψήφιος της εργατικής τάξης. Αυτή η σύγκλιση της αριστεράς και της δεξιάς βρίσκει έκφραση στην πράξη. Ωστόσο, σύντομα συνειδητοποίησα ότι τέτοιες συμμαχίες, αν και αποτελεσματικές, δεν φτάνουν αρκετά μακριά. Δεν μπορούν να ξεφύγουν, παραμένουν μέσα στο λαβύρινθο της νεωτερικότητας. 

Η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία αποτελεί πρόσκληση να βγούμε εντελώς από αυτόν τον λαβύρινθο. Όχι για να συνταχθούμε με τον φιλελευθερισμό, τον κομμουνισμό ή τον εθνικισμό, αλλά για να απορρίψουμε και τα τρία ως νεωτερικά. Ο στόχος μας είναι να ανατινάξουμε τον λαβύρινθο, να κόψουμε τον Γόρδιο δεσμό. Δεν επιδιώκουμε να αναδιαμορφώσουμε τη νεωτερικότητα, αλλά να την υπερβούμε. Στόχος μας είναι να την ξεπεράσουμε. Η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία κοιτάζει τόσο προς τα πίσω, στις προνεωτερικές παραδόσεις, όσο και προς τα εμπρός, σε μια μεταμοντέρνα κριτική της νεωτερικότητας. 

Δεν πρόκειται για επιστροφή στο παρελθόν, αλλά για μια πρόσβαση στα αιώνια πρότυπα: αυτοκρατορίες, ιερές τάξεις, Πολιτικός Πλατωνισμός. Ταυτόχρονα, δεν πρέπει να διστάζουμε να χρησιμοποιήσουμε σύγχρονα εργαλεία: δομισμός, ανθρωπολογία, φαινομενολογία. Η πολυπολικότητα γίνεται επίσης βασική έννοια: Ένας κόσμος πολλών πολιτισμών, ο καθένας εθνικά κυρίαρχος, ο καθένας ριζωμένος στον δικό του λόγο. 

Οι παραδοσιακοί στοχαστές — ο Γάλλος Ρενέ Γκενόν (1886 – 1951), ο Ιταλός Ιούλιος Εβόλα (1898 –1974) — δείχνουν πώς να εκφράσουμε αιώνιες αλήθειες σε σύγχρονες γλώσσες. Ο Εβόλα, για παράδειγμα, εφαρμόζει τις αξίες της Ρώμης στην κριτική της μοντέρνας τέχνης. Ομοίως, η Συντηρητική Επανάσταση στη Γερμανία, παρά τα λάθη της, αναζήτησε μια πορεία πέρα από τη φιλελεύθερη νεωτερικότητα. Το ίδιο έκανε και η Σχολή του Κιότο στην Ιαπωνία. Αυτές δεν ήταν αποκλειστικά Ρωσικές ή Ευρωπαϊκές εξελίξεις. Είναι παγκόσμιες. 

Η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία είναι ανοιχτή. Έχει έναν αριθμό, όχι ένα όνομα. Το όνομά της πρέπει να ανακαλυφθεί διαφορετικά σε κάθε πολιτισμό. Δεν είναι ένα κλειστό σύστημα αλλά μια κατεύθυνση. Δεν γνωρίζουμε ακόμη τι κρύβεται στο τέλος της. Είναι μια αναζήτηση. Αυτή είναι η δύναμή της. 

• ΕΡΩΤΗΣΗ 4η: Καταλαβαίνω. Ένα πολύ ενδιαφέρον σημείο που επισημάνατε είναι ότι η Δεύτερη και η Τρίτη Πολιτική Θεωρία έχασαν τη μάχη ενάντια στον φιλελευθερισμό επειδή δεν ήταν αρκετά μοντέρνες. Από κοινωνιολογική άποψη, ποιος ήταν ο πυρήνας της Δεύτερης και της Τρίτης Πολιτικής Θεωρίας και γιατί δεν ήταν αρκετά σύγχρονες για να κερδίσουν τη μάχη για την κληρονομιά της νεωτερικότητας;

ΝΤΟΥΓΚΙΝ: Μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι οι σοσιαλιστικές επαναστάσεις θριάμβευσαν όχι εκεί που ο Μαρξ προέβλεψε, αλλά ακριβώς εκεί που είπε ότι δεν θα μπορούσαν ποτέ να συμβούν. Απέτυχε να εξηγήσει τη δύναμη των παραδοσιακών στοιχείων. Η πραγματική κινητήρια δύναμη της Μπολσεβίκικης Επανάστασης στη Ρωσία ήταν η δύναμη της αγροτιάς — ενός βαθιά παραδοσιακού λαού που επιθυμούσε να απελευθερωθεί από μια δυτικοποιημένη ελίτ. Αυτή η επανάσταση ήταν, στην ουσία της, εθνική. Ήταν μια λαϊκή εξέγερση ριζωμένη στο έδαφος μιας προμοντέρνας, προ-νεωτερικής κοινωνίας, καλυμμένης με μαρξιστική γλώσσα αλλά ξένη προς τις προσδοκίες του Μαρξ. 

Σύμφωνα με τον Μαρξ, μια τέτοια επανάσταση δεν θα μπορούσε να συμβεί στη Ρωσία. Το δόγμα του Λένιν αποτελούσε ήδη μια βαθιά αναθεώρηση του μαρξισμού· ενώ το δόγμα του Στάλιν ήταν ακόμη περισσότερο. Ο Στάλιν διακήρυξε ότι ο σοσιαλισμός μπορούσε να οικοδομηθεί σε μία μόνο χώρα — μια ιδέα που απορρίφθηκε τόσο από τον Μαρξ όσο και από τον Λένιν. Έτσι, η επιτυχία του κομμουνισμού στη Ρωσία, και αργότερα στην Κίνα, το Βιετνάμ και αλλού, δεν οφειλόταν στην ταξική δομή της κοινωνίας, τη βιομηχανική ανάπτυξη ή σε ένα ισχυρό προλεταριάτο — αυτά τα στοιχεία ήταν είτε αδύναμα είτε ανύπαρκτα. Αντίθετα, η επιτυχία προήλθε από την επιμονή στην παράδοση. 

Η Κίνα του Μάο, παρά τη μαρξιστική ρητορική της, παρέμεινε πολύ πιο Κομφουκιανική και παραδοσιακή στον χαρακτήρα της. Οι επαναστάσεις πέτυχαν επειδή βασίστηκαν σε αρχαίες δυνάμεις: Στους μύθους, τον εθνικισμό, την αγροτική αλληλεγγύη. Κι όμως, παραδόξως, αυτή ακριβώς η εξάρτηση τους από προμοντέρνα θεμέλια τις καταδίκασε μακροπρόθεσμα. Έφεραν μέσα τους μεταφυσικές αντιφάσεις. 

Το ίδιο ισχύει και για την Τρίτη Πολιτική Θεωρία: τον επαναστατικό εθνικισμό. Αν και ισχυριζόταν ότι ήταν σύγχρονη, συχνά δανειζόταν στοιχεία από τα αρχαϊκά αρχέτυπα: Ηρωική αρρενωπότητα, μυθική ηγεσία, στρατιωτικοποιημένη αισθητική. Ο φασισμός και ο εθνικοσοσιαλισμός, παρά τους ισχυρισμούς τους για φουτουρισμό, ήταν διαποτισμένοι με προ-νεωτερικά, με προμοντέρνα σύμβολα. Αυτά τα στοιχεία διαστρεβλώθηκαν & παραμορφώθηκαν — σε ορισμένες περιπτώσεις έγιναν καρικατούρες — των Απολλώνιων ή Διονυσιακών τύπων. Ακριβώς λόγω αυτών των βαθιών προμοντέρνων συνηχήσεων, τόσο ο εθνικισμός όσο και ο κομμουνισμός αποδείχθηκαν ανίκανοι να διατηρήσουν την καθαρά μοντέρνα κοσμοθεωρία που απαιτείται για να νικήσουν τον φιλελευθερισμό. 

Έτσι, τόσο η Δεύτερη όσο και η Τρίτη Πολιτική Θεωρία απέτυχαν επειδή ήταν μεταφυσικά ακάθαρτες — μπλεγμένες με παραδοσιακές δομές ασυμβίβαστες με την εσωτερική λογική της μοντέρνας εποχής, της νεωτερικότητας. Ο φιλελευθερισμός, αντίθετα, ήταν πλήρως μοντέρνος, πλήρως ατομικιστικός, απόλυτα συνεπής με το μεταφυσικό σχέδιο της διάλυσης κάθε κάθετης δομής. Γι’ αυτό και θριάμβευσε. 

• ΕΡΩΤΗΣΗ 5η: Πριν από λίγο, μιλήσατε για τον μεταμοντερνισμό. Τον αναφέρατε με δύο έννοιες: πρώτον, ως την τελική συνέπεια & μετεξέλιξη του ατομισμού, τον οποίο περιγράψατε ως κάτι βαθιά καταστροφικό και αντίθετο στον Πλατωνισμό και τον Παραδοσιοκρατία· δεύτερον, ως έναν πιθανό σύμμαχο του Παραδοσιοκρατίας στον αγώνα ενάντια στη νεωτερικότητα. Θα μπορούσατε να διευκρινίσετε αυτές τις δύο έννοιες του μεταμοντερνισμού στο έργο σας; Επίσης, περιγράψατε την ήττα της Καμάλα Χάρις και των παγκοσμιοποιητών στις πρόσφατες εκλογές των ΗΠΑ ως μερική ήττα του φιλελευθερισμού. Στο βιβλίο σας, εξισώνετε τον μεταμοντερνισμό με την υπερνεωτερικότητα και αναφέρεστε επίσης στον “Σκοτεινό Διαφωτισμό”, συμπεριλαμβανομένου του έργου του Ρεζά Νεγκαρεστάνι και άλλων στοχαστών. Ποια συμπεράσματα πρέπει να εξαγάγουμε για τον μεταμοντερνισμό υπό το φως του “Σκοτεινού Διαφωτισμού” και των επιπτώσεών του στην κοινωνία;

ΝΤΟΥΓΚΙΝ: Ο μεταμοντερνισμός, από τη μία πλευρά, είναι το τελικό ξεδίπλωμα, η τελική εξέλιξη της νεωτερικότητας — το λογικό της συμπέρασμα, ή αυτό που μερικές φορές αποκαλώ υπερμοντερνισμό. Επομένως, ως εκ τούτου, ο μεταμοντερνισμός αποκαλύπτει την πλήρη αλήθεια του μοντέρνου εγχειρήματος, χωρίς μάσκα. Υπό αυτή την έννοια, είναι προτιμότερος από τα προηγούμενα στάδια της νεωτερικότητας, τα οποία έκρυβαν τις προθέσεις τους κάτω από τον ανθρωπισμό, τον ορθολογισμό ή την “πρόοδο & εξέλιξη”. Το γυμνό πρόσωπο του κακού είναι πιο εύκολο να αντιμετωπιστεί από το μεταμφιεσμένο. Όταν ο Σατανάς αφαιρεί τη μάσκα του, οι ψευδαισθήσεις δεν είναι πλέον δυνατές. Αυτό είναι το πλεονέκτημα του μεταμοντερνισμού: η ειλικρίνειά του. 

Σήμερα, βλέπουμε τι βρίσκεται στην καρδιά της σύγχρονης δυτικής φιλελεύθερης τάξης. Τα σεξουαλικά σκάνδαλα που εμπλέκουν προσωπικότητες της ελίτ όπως η υπόθεση του ράπερ Σον Κομπς, που ήταν γνωστός ως Puff Daddy ή η υπόθεση Τζέφρι Έπσταϊν δεν είναι μεμονωμένες ανωμαλίες, αλλά εκφράσεις του πυρήνα του φιλελεύθερου συστήματος. Η ρητορική του ανθρωπισμού — τα “Ιδρύματα της Ανοιχτής Κοινωνίας”, οι “Γιατροί Χωρίς Σύνορα”, ο ακτιβισμός για το κλίμα — συχνά κρύβει μια μαύρη μάζα από κάτω. Οι τελετουργίες της φιλελεύθερης δημοκρατίας καλύπτουν ανθρωποθυσίες μωρών, σεξουαλική αρπακτικότητα και μεταφυσική διαστροφή. Αυτή είναι η αληθινή μορφή της φιλελεύθερης ελίτ: μάγισσες, βιαστές και καταστροφείς. Ο Σατανάς δεν κρύβεται πλέον. 

Η νεωτερικότητα αρνήθηκε τόσο τον Θεό όσο και τον Διάβολο. Ο μεταμοντερνισμός παραδέχεται ότι δεν υπάρχει Θεός και εξυμνεί τον Διάβολο. Αυτός είναι ο Αντίχριστος που αποκαλύπτεται — όχι μεταφορικά, αλλά κυριολεκτικά. Αυτή η σαφήνεια είναι τρομακτική, αλλά και απελευθερωτική. Όπως σωστά λέει ο Άλεξ Τζόουνς, αυτή είναι η στιγμή της αφύπνισης. Ο συμβιβασμός τελείωσε. Δεν υπάρχει πλέον μίξη καλού και κακού — μόνο το κακό, αφιλτράριστο. Όσοι αντιτίθενται σε αυτή τη σατανική τάξη δαιμονοποιούνται ως Ναζιστές, Πουτινιστές και εξτρεμιστές. 

Ωστόσο, αυτή η αποκάλυψη ξυπνά επίσης την αντίσταση. Η εσχατολογική αφύπνιση ακολουθεί την αποκάλυψη του Αντίχριστου. Τώρα καλούμαστε στην τελική μάχη. Η Παραδοσιοκρατία, στην κλασική της μορφή, είναι ανεπαρκής για αυτή τη στιγμή. Στην παραδοσιακή κοινωνία, ο άνθρωπος ζει σε αρμονία, σε ισορροπία, μέσω της προσευχής, της θυσίας, της οικογένειας και του ιερού καθήκοντος. Ο πόλεμος ήταν περιστασιακός, όχι απαραίτητος. Τώρα, ο πόλεμος είναι μόνιμος, επειδή οι σατανικές δυνάμεις είναι πανταχού παρούσες. Δεν υπάρχουν πλέον ασφαλείς χώροι της παράδοσης που να έχουν μείνει ανέγγιχτοι. 

Το να είσαι Παραδοσιακός σήμερα σημαίνει να είσαι πολεμιστής. Δεν υπάρχει ουδετερότητα, δεν υπάρχει έδαφος για περαιτέρω υποχώρηση. Πρέπει να αγωνιστείς — φιλοσοφικά, πνευματικά και πολιτισμικά. Αυτή είναι η εσχατολογική Παραδοσιαρχία: όχι νοσταλγικός αλλά μαχητικός. Σε αυτόν τον αγώνα, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ορισμένα στοιχεία που αναπτύχθηκαν μέσα στον μεταμοντερνισμό — αυτά τα εργαλεία που κριτικάρουν ή υπερβαίνουν τη νεωτερικότητα. 

Η φαινομενολογία, ο δομισμός, η πολιτισμική ανθρωπολογία, η ψυχανάλυση — όλα αυτά μπορούν να μας εξυπηρετήσουν αν επαναπροσανατολιστούν. Το Dasein [η “ύπαρξη εδώ” ή η “παρουσία” του ανθρώπου στον κόσμο] του Γερμανού φιλοσόφου Χάιντεγκερ, ο πολιτισμικός σχετικισμός του Λεβί-Στρος, ακόμη και πτυχές του Λακάν ή του Γιουνγκ — όλα αυτά μπορούν να γίνουν όπλα. Υπάρχει ένας δεξιός μεταμοντερνισμός, ένα μεταφυσικό αντίβαρο στην αριστερή αποδόμηση. Αυτός ο μεταμοντερνισμός της δεξιάς δεν απορρίπτει την Παράδοση. Συμμαχεί μαζί της στην τελική μάχη. 

Ο “Σκοτεινός Διαφωτισμός” — μορφές όπως ο Νικ Λαντ, ο Ρεζά Νεγκαρεστάνι, οι Μαύροι Ντελέζιανοι — αγκαλιάζουν την άβυσσο. Επικαλούνται θεούς του δάσκαλου του μακάβριου Λάβκραφτ, ηλίθιες θεότητες πέρα από τον χρόνο. Είναι οι αυτοαποκαλούμενοι προφήτες του απάνθρωπου. Αυτοί οι στοχαστές είναι πολύτιμοι στο ότι εκθέτουν την ενδόμυχη λογική της νεωτερικότητας. Η φρίκη & ο τρόμος που εκπέμπουν είναι διδακτικός για εμάς. 

Σε αυτή την ιστορική στιγμή, το όραμα του Γκενόν για την «ανεστραμμένη ιεραρχία» γίνεται πραγματικότητα. Ο “Γωγ και ο Μαγώγ” έχουν αναδυθεί από τις ρωγμές της Γης. Συγκεντρώνονται ανοιχτά. Διοργανώνουν συνέδρια, χρηματοδοτούν ιδρύματα και συμμετέχουν σε τελετουργικές κακοποιήσεις, ενώ ισχυρίζονται ότι εκπροσωπούν τη λογική. Αυτό είναι το τέλος του συμβιβασμού.  

Τώρα αρχίζει ο τελικός πόλεμος. 

• ΕΡΩΤΗΣΗ 6η: Τέλος, στο βιβλίο σας, περιγράφετε την Τέταρτη Πολιτική Θεωρία ως ένα μοντέλο για την υπέρβαση της νεωτερικότητας, ένα μοντέλο που ενσωματώνει στοιχεία της Παραδοσιοκρατίας, του Πολιτικού Πλατωνισμού και του μεταφυσικού ρεαλισμού. Πόσο κοντά είναι η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία στην Καλλίπολη του Πλάτωνα; Τι μπορούμε πραγματικά να κάνουμε στην πράξη για να προχωρήσουμε από την σημερινή διαβολική μεταμοντέρνα κοινωνία προς αυτό το ιδανικό κράτος;

ΝΤΟΥΓΚΙΝ: Το πιο σημαντικό βήμα είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι η Καλλίπολη, η ιδανική Πλατωνική Πόλη, δεν βρίσκεται πίσω μας αλλά μπροστά μας. Δεν ανήκει στο παρελθόν αλλά ανήκει στην Αιωνιότητα, στο Αιώνιο Μέλλον. Δεν επιστρέφουμε σε μια χρυσή εποχή. Πλησιάζουμε στην επανεμφάνισή της. Σε αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή της ιστορίας, βρισκόμαστε πολύ πιο κοντά στο τέλος παρά στην αρχή. Ζούμε τα μεσάνυχτα, την τελευταία ώρα του ανθρώπινου χρόνου. 

Στην αυγή της ιστορίας, αποκαλύφθηκε το αρχέτυπο της Ιερής Πόλης. Η Καλλίπολη διατηρήθηκε στην ιστορική μνήμη, διατηρήθηκε και μεταδόθηκε μέσω των τελετουργιών, των νόμων, των μύθων και των μυήσεων. Η παράδοση ήταν η πράξη της μνήμης, της ανάμνησης: Να θυμόμαστε τις αναλογίες αυτής της τέλειας πόλης, να προσεγγίζουμε τη μορφή της μέσω της φιλοσοφίας, της βασιλείας και της ιερής τάξης. Καθώς η μνήμη εξασθένιζε, προσαρμόζαμε τις πολιτικές μας δομές με όλο και περισσότερα λάθη και συμβιβασμούς. Με το πέρασμα των αιώνων, ξεχνούσαμε όλο και περισσότερα. 

Τώρα, στο τέλος της ιστορίας, δεν θυμόμαστε πλέον την Καλλίπολη. Έχουμε αποδεχτεί τη λήθη ως κανονικότητα. Η φιλελεύθερη δημοκρατία γίνεται το επίσημο δόγμα της λήθης. Δεν υπάρχει πλέον αντίσταση στην αμαρτία· αντίθετα, η αμαρτία επιβεβαιώνεται, γιορτάζεται και νομιμοποιείται. Ο γάμος μεταξύ ομοφυλοφίλων δεν είναι απλώς ανεκτός· ανακηρύσσεται ιερός. Η πτώση γίνεται δόγμα & δοξασία. 

Ωστόσο, η Καλλίπολη επιστρέφει επίσης στο τέλος του χρόνου. Στη Χριστιανική παράδοση, αυτή είναι η Νέα Ιερουσαλήμ. Η Ουράνια Πόλη δεν είναι μια ουτοπία, είναι μια επανεμφάνιση της αιωνιότητας, μια τελική ηχώ του αρχέτυπου. Η Νέα Ιερουσαλήμ δεν είναι απλώς συμβολική. Είναι πραγματική. Υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Την τελευταία ώρα, πλησιάζει. Σε σύγκριση με την τεράστια απόσταση που έχουμε διανύσει από την αρχή μέχρι την πτώση, το βήμα από το παρόν μέχρι την επιστροφή είναι μικρό. Βρισκόμαστε μπροστά της. 

Η διαφορά μεταξύ της κλασικής Παραδοσιοκρατίας και της Τέταρτης Πολιτικής Θεωρίας έγκειται στο εξής: Yιοθετούμε μια εσχατολογική στάση. Δεν κοιτάμε πίσω με νοσταλγία, κοιτάζουμε μπροστά με αιώνια πίστη. Το βλέμμα μας διαπερνά το πέπλο της κατάρρευσης για να διακρίνει το αιώνιο πρότυπο που βρίσκεται πέρα από αυτό. 

Δεν περιμένουμε αποδείξεις. Πολεμάμε στο απόλυτο σκοτάδι. Η τελευταία σπίθα φωτός έχει εξαφανιστεί από τον ορίζοντα μας. Κι όμως, πιστεύουμε. Όχι επειδή το φως είναι ορατό, αλλά επειδή υπάρχει στην αιωνιότητα. Ο αληθινός πιστός ακολουθεί τον Θεό όχι επειδή τον βλέπει, αλλά επειδή υπάρχει. 

Ακόμα κι αν μας αποδεικνυόταν ότι ο Θεός δεν υπάρχει, θα πολεμούσαμε γι’ Αυτόν. Αυτή είναι η ουσία της ηρωικής Παραδοσιαρχίας: Ένας εθελοντισμός πέρα από τις αποδείξεις, πέρα από κάθε αδράνεια. Παραμένουμε πιστοί στο Θεό ακόμη και όταν ο κόσμος μας έχει γυρίσει την πλάτη του. Προσευχόμαστε πάνω στα ερείπια. Χτίζουμε καθεδρικούς ναούς στην έρημο. 

Έτσι, η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία έρχεται μετά τη νεωτερικότητα, όχι πριν από αυτήν. Γεννιέται πάνω στις στάχτες, σφυρηλατείται στη φωτιά του εσχατολογικού αγώνα. Δεν κληρονομείται· αλλά επιλέγεται. 

Μετάφραση: Ρήγας Ακραίος 

ΠΗΓΗ: https://www.geopolitika.ru/en/article/dugin-sacred-return-politics 

ΠΗΓΗ: https://www.multipolarpress.com/p/dugin-on-the-sacred-return-of-politics