Γράφει ο Αλεξάντερ Ντούγκιν
Δείτε τι συμβαίνει στις παγκόσμιες αγορές αυτές τις μέρες. Έχουμε γίνει μάρτυρες μιας άνευ προηγουμένου κατάρρευσης. Όλα ξεκίνησαν με ισχυρισμούς ότι Βορειοκορεάτες χάκερ — και είναι πάντα βολικό να τους κατηγορούμε για τα πάντα — άρπαξαν περισσότερα από έξι δισεκατομμύρια δολάρια από το χρηματιστήριο κρυπτονομισμάτων Binance. Ως αποτέλεσμα, οι συνολικές απώλειες σε όλους τους μεγάλους δείκτες χρηματιστηρίου των ΗΠΑ ανήλθαν σε ένα τρισεκατομμύριο δολάρια σε μία μόνο ημέρα! Ένα τρισεκατομμύριο δολάρια απλώς εξαφανίστηκαν από την παγκόσμια οικονομία σε 24 ώρες, πριν καν ξεκινήσει ένας μεγάλος πόλεμος. Πολλές μεγάλες εταιρείες βρίσκονταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης.
Και τι θα συμβεί στη συνέχεια όταν αυτή η οικονομική φούσκα σκάσει τελικά, και αυτό συμπέσει με ένα πυρηνικό χτύπημα, μια μεγάλης κλίμακας οικολογική καταστροφή ή το ξέσπασμα ενός ευρωπαϊκού εμφυλίου πολέμου;
Τα σενάρια μεταξύ των οποίων αμφιταλαντεύονται αυτή τη στιγμή οι Δυτικοί ηγέτες είναι χωρίς καμία εξαίρεση τερατώδη. Μακάρι να ακούγαμε έστω και έναν εξέχοντα αρχηγό κράτους ή κυβέρνησης της Δύσης να λέει: «Αναγνωρίζουμε έναν πολυπολικό κόσμο! Είμαστε έτοιμοι να ζήσουμε δίπλα σε άλλους ανεξάρτητους πολιτισμούς, να ανταγωνιστούμε μαζί τους, να κάνουμε εμπόριο μαζί τους, να τους ανταγωνιστούμε, ναι, ακόμη και να έρθουμε σε σύγκρουση σε ορισμένα μέρη — αλλά ας διατηρήσουμε μια κοινή τάξη, η οποία σήμερα μπορεί να είναι μόνο πολυπολική!» Δυστυχώς, τέτοιες φωνές απουσιάζουν εντελώς από τη Δύση σήμερα.
Δηλαδή: Είτε όλοι προσκολλώνται απεγνωσμένα σε μια ετοιμοθάνατη μονοπολικότητα, είτε προτείνουν την κατάργηση όλων των ανεξάρτητων πόλων εντελώς, είτε περιμένουν τον Μεσσία — δηλαδή, κάτι που είναι θεμελιωδώς αδύνατο.
Οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις στο Ισραήλ, και πίσω από αυτές οι Ηνωμένες Πολιτείες με την τεράστια παγκόσμια δύναμή τους, έχουν επιτρέψει στον εαυτό τους να παρασυρθούν από τις φανατικές, εσχατολογικές προσδοκίες των πιο ακραίων, θρησκευτικά ριζοσπαστικών στοιχείων. Μια τέτοια στάση καθιστά την παγκόσμια τάξη εξαιρετικά ευάλωτη, εύθραυστη, ασταθή και εντελώς απρόβλεπτη.
Σε αυτή την ατμόσφαιρα, η ισραηλινή ηγεσία (Νετανιάχου) αρχίζει να σκέφτεται σύμφωνα με την ακόλουθη λογική: «Στο διάολο με όλα! Αν απομακρυνθώ από την εξουσία, αν ο Άιζενκοτ κάνει συμφωνία με τους Άραβες, τότε όλα τελείωσαν για εμάς! Αν δεν είμαι ο πρόδρομος του Μεσσία, τότε ποιος είμαι τέλος πάντων;! Ας χτυπήσουμε το Ιράν, και μετά ας γίνει ό,τι και να γίνει & «γαία πυρί μειχθήτω»!»
Και περίπου εξίσου υστερικές, παράλογες αποφάσεις ωριμάζουν τώρα και στους άλλους πόλους της Δύσης.
Από αυτή την άποψη, η Ρωσία, η Κίνα, η Ινδία, ο ισλαμικός κόσμος, η Αφρική και η Λατινική Αμερική σχηματίζουν ένα είδος αρχιπελάγους λογικής. Ναι, το αρχιπέλαγος μας έχει τα προβλήματά του, τις εσωτερικές τριβές και τις αντιφάσεις του, αλλά ουσιαστικά δεν είμαστε προετοιμασμένοι να καταστρέψουμε ολόκληρο τον πλανήτη μόνο και μόνο επειδή κάποιος έχει χάσει το θάρρος του και έχει τρελαθεί. Κανένας από αυτούς τους μεγάλους πολιτισμούς δεν έχει κανένα συμφέρον να επιβάλει έναν καταστροφικό Αρμαγεδδώνα.
Η Δύση, από την άλλη πλευρά, παρά την ποικιλομορφία των σεναρίων εξωτερικής πολιτικής της, φαίνεται να παίζει σοβαρά με το σενάριο του τέλους του κόσμου ή να προσπαθεί να προκαλέσει και άλλους να το κάνουν.
Η ίδια η ιδέα του τέλους του κόσμου, η οποία μέχρι τώρα ήταν μια μυθοπλασία, θεωρούνταν κάτι απίστευτο και παράλογο και προοριζόταν αποκλειστικά για μικροσκοπικές περιθωριακές αιρέσεις, έχει απροσδόκητα εξελιχθεί σε έναν από τους πιο συνηθισμένους προσανατολισμούς του τρέχοντος πολιτικού σχεδιασμού στη Δύση.
Και αυτή είναι ίσως η πιο απροσδόκητη τροπή των γεγονότων. Σίγουρα δεν ήμασταν προετοιμασμένοι για κάτι τέτοιο: Ο πρόεδρός μας και η διπλωματία μας βασίζονται εδώ και καιρό στη θεμελιώδη ορθολογικότητα των Δυτικών εταίρων μας. Αλλά τι βλέπουμε στην πραγματικότητα;
Η πραγματιστική Δύση — αυτή η Δύση που υπολόγισε τα πάντα με ακρίβεια, εξήγαγε κυνικά πλεονεκτήματα, κατένειμε τους κινδύνους σε διαφορετικά καλάθια και ενήργησε σύμφωνα με διαφανείς αλγόριθμους, αν και προς το δικό της συμφέρον και χειραγωγώντας τους κανόνες, διατηρώντας παράλληλα τις συνθήκες-πλαίσιο και την τάξη — έχει αντικατασταθεί από έναν εντελώς διαφορετικό παράγοντα.
Εκεί, στην άλλη πλευρά του μετώπου — και βρισκόμαστε σήμερα σε μια άμεση υπαρξιακή αντιπαράθεση μαζί τους, στην οποία οι ίδιοι μας έχουν οδηγήσει — κάθονται δρώντες που έχουν χάσει εντελώς την αίσθηση της πραγματικότητας. Παίζουν με τη φωτιά, με πυρηνικά οπλοστάσια, με έγχρωμες επαναστάσεις και μαζικές εξεγέρσεις που συγκλονίζουν και καταστρέφουν τις ίδιες τις δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες. Προκαλούν την πλήρη κατάρρευση του ενεργειακού εφοδιασμού και των χρηματοπιστωτικών συστημάτων των μεγάλων δυνάμεων.
Και αυτή η συμπεριφορά δεν μπορεί πλέον να περιοριστεί σε απληστία, απάτη ή σκληρές αλλά λογικές επιχειρηματικές συναλλαγές. Είναι κάτι θεμελιωδώς διαφορετικό. Φοβάμαι ότι μέχρι στιγμής δεν έχουμε να κάνουμε με την πραγματική Δύση, αλλά με τη δική μας προβολή, που διαιωνίζεται από συνήθεια — με αυτό που ήταν κάποτε η Δύση και όχι με αυτό που έχει οριστικά γίνει σήμερα.
Και ακριβώς εδώ είναι η κατάλληλη στιγμή να στραφούμε στη φιλοσοφία, σε μια ενδελεχή εξέταση τόσο της ίδιας της Δύσης όσο και της δικής μας παράδοσης.
Επειδή ό,τι συμβαίνει στον κόσμο δεν μπορεί πλέον να εξηγηθεί από τα οικονομικά μοντέλα, τους ενεργειακούς υπολογισμούς, τους τεχνολογικούς κύκλους και τις παραδοσιακές μεθόδους πολιτικής επιστήμης με τις οποίες είμαστε εξοικειωμένοι — τα μαθηματικά απλώς δεν αθροίζονται πλέον.
Πρέπει να αλλάξουμε ριζικά το παράδειγμα της κατανόησής μας για τη Δύση. Για εμάς, ήταν αξίωμα ότι η χρήση όπλων μαζικής καταστροφής δεν είναι απλώς ένα ακραίο βήμα, αλλά κάτι που δεν πρέπει ποτέ να εφαρμοστεί. Τα πυρηνικά όπλα είναι, κατ’ αρχήν, άχρηστα. Χρησιμοποιήθηκαν μία φορά, το 1945, αλλά μόλις δύο ανταγωνιστικοί πόλοι τα κατείχαν, αυτό ήταν το τέλος τους: Ένα καθεστώς απόλυτης στρατηγικής αποτροπής και ταμπού τέθηκε σε ισχύ. Μετά την καθιέρωση της ισοτιμίας, ο πυρηνικός παράγοντας δεν ήταν πλέον βιώσιμη επιλογή σε μια πραγματική στρατιωτική σύγκρουση.
Αλλά τώρα αποδεικνύεται: καθόλου! Από ορθολογική άποψη, όλα θα έπρεπε πράγματι να είναι όπως είναι. Ωστόσο, αν παρατηρήσουμε κάτι διαφορετικό, τότε η ίδια μας η αντίληψη για τη δυτική «ορθολογικότητα» πρέπει να αλλάξει.
Δυστυχώς, πέσαμε θύματα μιας ιδιαίτερα σοβαρής μορφής αδράνειας. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, κοιτούσαμε δυτικά, ακολουθούσαμε τα ίχνη του και μέναμε συνεχώς πίσω. Βλέπαμε μόνο το τελευταίο βαγόνι εκείνου του τρένου που αναχωρούσε και προσανατολιζόμασταν από αυτό. Αλλά πού έτρεχαν τα μπροστινά βαγόνια προς και σε ποια άβυσσο βυθιζόταν η ίδια η ατμομηχανή — ποτέ δεν αναρωτηθήκαμε αυτά τα ερωτήματα. Κι όμως, θα έπρεπε.
Αυτό δεν είναι απλώς ένα θέμα προς συζήτηση που έπρεπε να συζητηθεί εδώ και καιρό, αλλά ένα ζήτημα φυσικής επιβίωσης. Από πού προέρχεται αυτή η Δύση; Πού οδεύει; Γιατί αλλάζει τόσο γρήγορα και προς μια τόσο τρομακτική κατεύθυνση; Και πάνω απ’ όλα: Έχουμε καν επιβιβαστεί στο σωστό τρένο;
Θυμάστε «Ο Αφηρημένος Άνθρωπος από την Οδό Μπασεϊνάγια»; Κατά μία έννοια, ήταν τυχερός: επιβιβάστηκε σε ένα ανεξάρτητο βαγόνι που δεν πήγαινε πουθενά. Αυτό είναι κάτι από το οποίο μπορεί κανείς να επιβιώσει. Αλλά αν το τρένο τρέχει με τρελή ταχύτητα προς το σημείο ακριβώς όπου μας περιμένει η καταστροφή, και εμείς επιβιβαστήκαμε κατά λάθος, ακολουθώντας την αρχή «όπως όλοι οι άλλοι» — όλοι έτρεχαν, οπότε έτρεξα κι εγώ· όλοι περίμεναν στην ουρά για εισιτήρια, οπότε μπήκα στην ουρά — τότε προκύπτει ένα υπαρξιακό ερώτημα: Πού πάμε και χρειάζεται πραγματικά να πάμε εκεί;
Επομένως, οι παγκόσμιες εξελίξεις γίνονται ολοένα και πιο χαοτικές και ακατανόητες για τις κανονικές, κυρίαρχες χώρες. Και η Ρωσία είναι ένας κανονικός, όμορφος, λογικός και εύτακτος πολιτισμός.
Χρειαζόμαστε επειγόντως ριζικά νέους τρόπους σκέψης, νέα εργαλεία για την ανάλυση των διεθνών σχέσεων και μια θεωρία των πολιτισμών. Μια βαθιά ιστορική εξερεύνηση είναι απαραίτητη, επειδή η Δύση δεν τρελάθηκε από τη μια μέρα στην άλλη — κινείται προς αυτή την κατάσταση εδώ και αιώνες. Πρέπει να κατανοήσουμε από πού ξεκίνησε αυτή η πορεία, σε ποιο ακριβές σημείο παρέκκλινε από την πορεία της ή αν η Δυτική μήτρα έφερε εγγενώς το εσχατολογικό φορτίο που βλέπουμε τώρα.
Χρειαζόμαστε μια ολοκληρωμένη επανεκτίμηση ολόκληρης της παγκόσμιας ιστορίας, της παγκόσμιας πολιτικής, της θεωρίας των πολιτισμών και της κατανόησής μας για την ανθρωπότητα, τον πολιτισμό, την επιστήμη και την ίδια τη φιλοσοφία. Αυτό είναι το τιτάνιο έργο που πρέπει να αναλάβουμε προκειμένου να δράσουμε και να επικρατήσουμε όσο το δυνατόν καταλληλότερα υπό αυτές τις ακραίες συνθήκες.
Συντονιστής: Ναι, Αλεξάντερ Γκέλιεβιτς [Ντούγκιν], αυτό εγείρει ένα ερώτημα που σχετίζεται με τους βασικούς μηχανισμούς των εκλογών. Κάθε κανονική κοινωνία έχει ενσωματωμένους μηχανισμούς αυτορρύθμισης — κυρίως τη μεταβίβαση εξουσίας μέσω εκλογών, στις οποίες οι άνθρωποι ψηφίζουν έναν πιο λογικό πολιτικό ηγέτη, καλύτερα εξοπλισμένο για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της κατάστασης, ο οποίος μπορεί να ακολουθήσει πολιτικές προς το συμφέρον τους.
Σήμερα, ωστόσο, βλέπουμε ότι πολλοί Δυτικοί ηγέτες έχουν αποστασιοποιηθεί εντελώς από αυτές τις ανησυχίες και ενεργούν ενάντια στα συμφέροντα των δικών τους ψηφοφόρων. Αυτό σημαίνει ότι κάπου σε αυτό το βαθύ επίπεδο, ο ίδιος ο μηχανισμός ανατροφοδότησης έχει αποτύχει.
■ Αλεξάντερ Ντούγκιν: Λοιπόν, αυτός είναι ένας τρόπος να το δούμε. Αλλά ίσως θα έπρεπε επίσης να επανεξετάσουμε ριζικά την ίδια μας την ιδέα για το τι είναι στην πραγματικότητα η «δημοκρατία». Πώς καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι αυτό είναι το καλύτερο πολιτικό σύστημα; Γιατί πιστέψαμε τυφλά αυτόν τον φιλελεύθερο μύθο ότι, χάρη στη δημοκρατία και τις αλλαγές στην εξουσία, το σύστημα αναπόφευκτα βελτιώνεται αντί να επιδεινώνεται;
Οι μεγαλύτεροι στοχαστές της αρχαιότητας — ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης — ήταν πεπεισμένοι για το ακριβώς αντίθετο. Θεωρούσαν τη δημοκρατία ως μια από τις χειρότερες, πιο εκφυλισμένες μορφές διακυβέρνησης, που αναπόφευκτα παρήγαγε χάος, οχλοκρατία και δημαγωγία. Και οι συνεχείς αλλαγές εξουσίας στερούν από τον ηγεμόνα την ευκαιρία να επικεντρωθεί στη μακροπρόθεσμη στρατηγική ανάπτυξη. Αντίθετα, τον εξαναγκάζουν σε λαϊκισμό και πολιτική γελοιοποίηση για να κερδίσει την άμεση έγκριση & επιδοκιμασία των λαϊκών μαζών.
Γιατί εμείς, ακολουθώντας τη Δύση, αρχίσαμε να θεοποιούμε τη δημοκρατία; Δεν υπάρχει απολύτως τίποτα ιερό σε αυτήν. Ούτε η Παλαιά Διαθήκη ούτε η Καινή Διαθήκη, ούτε τα Ευαγγέλια, περιέχουν ούτε μία λέξη για το θέμα. Η ιστορία της σωτηρίας μας προσφέρει εντελώς διαφορετικά μοντέλα, αποδεδειγμένα εδώ και χιλιετίες: την κυριαρχία των κριτών, την κυριαρχία των χαρισματικών ηγετών, την κυριαρχία των ιερών βασιλιάδων και τα νόμιμα βασίλεια.
Γιατί ξαφνικά πιστέψαμε αυτή τη μυθολογία του Δυτικού Διαφωτισμού ότι «η δημοκρατία και οι εκλογές θα βάλουν τα πάντα στη θέση τους»; Δεν έβαλαν τίποτα στη θέση του και ποτέ δεν το έκαναν. Οι δημοκρατικές αναταραχές παντού συνοδεύονται από τερατώδη βία, κατάρρευση κρατών και γενοκτονία — απλώς θυμηθείτε τη Γαλλική Επανάσταση ή την τραγωδία της δικής μας Εποχής των Ταραχών και τις επαναστατικές μας αναταραχές.
Η δημοκρατία είναι στην καλύτερη περίπτωση μια από τις πιθανές, ιστορικά καθορισμένες πολιτικές μορφές. Ωστόσο, σίγουρα δεν είναι πανάκεια και δεν αντιπροσωπεύει το «ύψιστο επίτευγμα» του ανθρώπινου πνεύματος, γεγονός προφανές σε κάθε ψύχραιμο αναλυτή.
Η δημοκρατία φέρει εγγενώς μια τεράστια αμφιθυμία από την αρχή της. Και αυτό στο οποίο έχει εκφυλιστεί σήμερα — μια ανοιχτή φιλελεύθερη δικτατορία και οι επιταγές των μειονοτήτων — δεν είναι σε καμία περίπτωση μια τυχαία δυσλειτουργία. Είναι μια πιθανότητα που είναι αρχικά εγγενής σε αυτήν, το γενετικά προκαθορισμένο τέλος της.
Επομένως, πρέπει να επανεξετάσουμε τα πάντα. Το κύριο λάθος μας είναι ότι υστερούσαμε συνεχώς σε σχέση με τη Δύση και προσπαθούσαμε να την προλάβουμε. Από συνήθεια, εξακολουθούμε να σκεφτόμαστε με τον παλιό τρόπο, σε φιλελεύθερες κατηγορίες: σαν «κάτι πήγε στραβά με τη δημοκρατία εκεί». Αλλά μπορεί κανείς πραγματικά να πιστέψει ότι κάτι θα μπορούσε ποτέ να πάει «σωστά» με αυτήν; Πάντα υπάρχει κάτι λάθος με αυτήν, από την αρχή της.
Δεν είναι τυχαίο ότι η κλασική πολιτική φιλοσοφία το έχει επισημάνει ρητά: Η δημοκρατία σηκώνεται όταν μια κοινωνία αρχίζει να αποσυντίθεται, να γίνεται διανοητικά αποβλακωτική και να αποσυντίθεται σε μια ατομικοποιημένη μάζα. Και δεν είναι τυχαίο ότι στη δική μας παραδοσιακή ιστορία δεν υπήρξε ποτέ σχεδόν ποτέ δημοκρατία — ούτε de jure ούτε de facto. Και δόξα τω Θεώ!
Συνεπώς, η δημοκρατία δεν είναι πανάκεια. Κανένας δυτικός θεσμός δεν αποτελεί καθολική απάντηση. Πρέπει να επανεξετάσουμε ριζικά την ταυτότητά μας, την βαθιά ριζωμένη ιστορία μας και το πολιτισμικό μας μέλλον.
Πρέπει να εξετάσουμε και να επανεξετάσουμε κριτικά την πορεία της Δύσης προς την τρέχουσα κατάστασή της. Άλλωστε, υστερούσαμε συνεχώς — και δόξα τω Θεώ! Δεν χρειάζεται να κυνηγάμε αυτό το τρελό τρένο. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε: Κινούμαστε σε μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση· έχουμε μια θεμελιωδώς διαφορετική πορεία.
Η ρωσική παράδοση, ο ρωσικός μας πολιτισμός, η αγία μας Εκκλησία, ο ρωσικός μας λαός, η κρατική μας υπόσταση, η μεγάλη μας δύναμη και ο πολιτισμός μας ακολούθησαν πάντα τη δική τους πορεία. Ας επιστρέψουμε, λοιπόν, στη δική μας πορεία, στις προγονικές μας ράγες και ας προχωρήσουμε με σιγουριά προς το δικό μας — ρωσικό, κυρίαρχο, πολιτισμικό — μέλλον.
Τότε όλα θα μπουν αμέσως στη θέση τους. Τότε θα δούμε καθαρά στην άβυσσο που οδηγεί η δυτική ατμομηχανή. Όλα θα μας γίνουν απόλυτα σαφή. Θα συνειδητοποιήσουμε ότι σε καμία περίπτωση δεν έχουμε να κάνουμε με μια τυχαία «δυσλειτουργία» στον μηχανισμό της δημοκρατίας, αλλά ότι η ίδια η δημοκρατία είναι μια ιστορική αδικία. Είναι μια βιαστική, αβάσιμη, παγκόσμια παραίσθηση, που επιβάλλεται από σκοτεινές ελίτ με τις πιο κακόβουλες προθέσεις. Όλοι μιλούν για «δημοκρατία», όμως δημοκρατία δεν βρίσκεται πουθενά. Και όσο πιο δυνατά φωνάζουν γι’ αυτήν, τόσο πιο φρικτές γίνονται οι μάσκες που υιοθετεί και τόσο πιο σκοτεινές, χθόνιες πτυχές αποκαλύπτει. Και αυτό, επίσης, δεν είναι καθόλου τυχαίο.
Με άλλα λόγια, πρέπει να υιοθετήσουμε αμετάκλητα τη δική μας ρωσική άποψη σε όλα τα ζητήματα — στην πολιτική, την οικονομία και την τεχνολογία, καθώς και στη θρησκεία και το πνεύμα. Και από εκεί, από τα ύψη του δικού μας πολιτισμικού παρατηρητηρίου, πρέπει να κατανοήσουμε τόσο τους εαυτούς μας όσο και ολόκληρο τον κόσμο γύρω μας. Μόνο τότε θα κατανοήσουμε πραγματικά τι συμβαίνει σε αυτόν.
Στην ουσία, το κάνουμε ήδη αυτό. Θυμηθείτε τα επίσημα διατάγματα του Προέδρου Πούτιν: Η υπεράσπιση των παραδοσιακών αξιών, η επίσημη ανακήρυξη της Ρωσίας ως πολιτισμικού κράτους, η επίγνωση της επείγουσας ανάγκης για ιστορική φώτιση — όλα αυτά είναι μια κίνηση προς τη σωστή κατεύθυνση, προς την πραγματική πολιτισμική κυριαρχία.
Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι ότι εξακολουθούμε να διαποτιζόμαστε από δυτικά πρότυπα σκέψης, από βιαστικές, αντιφατικές και μερικές φορές ανοιχτά ψευδείς και εσφαλμένες δυτικές ιδέες. Λόγω αυτού του βάρους, δεν μπορούμε ακόμη να κατανοήσουμε πλήρως την έκταση των όσων συμβαίνουν σε παγκόσμια κλίμακα — παρόλο που είμαστε υποχρεωμένοι να το κάνουμε.
Συντονιστής: Ας μείνουμε στο θέμα της δημοκρατίας: Οι ενδιάμεσες εκλογές για το Κογκρέσο πλησιάζουν σύντομα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι αναλυτές και οι ειδικοί διαφέρουν στις εκτιμήσεις τους, αλλά πολλοί συμφωνούν ότι οι Ρεπουμπλικάνοι κινδυνεύουν να χάσουν τουλάχιστον ένα από τα δύο σώματα — τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Κάποιοι προβλέπουν ότι θα χάσουν και τον έλεγχο της Γερουσίας.
Πώς το αξιολογείτε αυτό; Τι θα συμβεί στην πράξη εάν υλοποιηθούν αυτά τα σενάρια, τα οποία είναι αρνητικά για τον Τραμπ, και πώς θα προσπαθήσει στη συνέχεια να διαμορφώσει τις σχέσεις του με εμάς και τη διεθνή κοινότητα;
■ Αλεξάντερ Ντούγκιν: Καταρχάς, ο Τραμπ απλώς δεν θα μπορέσει να συνεχίσει πολλά από τα πράγματα που προσπαθεί να κάνει αυτή τη στιγμή — ακόμα κι αν δίστασε και ενήργησε ασυνεπώς — επειδή θα ασκηθεί τεράστια πίεση πάνω του.
Οι Δημοκρατικοί είναι οι απόλυτοι, ασυμβίβαστοι εχθροί μας. Θα αναγκάσουν τον ήδη αμφιλεγόμενο και διστακτικό Τραμπ να λειτουργήσει μέσα σε έναν εξαιρετικά στενό διάδρομο. Η μηχανή του «Russiagate» θα ξαναρχίσει, θα κατηγορηθεί για άλλη μια φορά ότι είναι «πράκτορας του Πούτιν» και όλη αυτή η ανοησία θα ξεκινήσει από την αρχή.
Δεν αποκλείω με κανέναν τρόπο τη διαδικασία καθαίρεσης του Τραμπ και την πρόωρη απομάκρυνσή του από το αξίωμα με κάποιο πρόσχημα. Οι Δημοκρατικοί είναι τώρα γεμάτοι οργή. Αν καταφέρουν να πάρουν τον έλεγχο του Κογκρέσου, η εκδίκησή τους από τον Τραμπ για τον τρόμο που έχουν υποστεί θα είναι ανελέητη. Γιατί αρχικά, φοβόντουσαν πραγματικά: Όταν ο Έλον Μασκ ίδρυσε το DOGE και άρχισε να ξηλώνει την USAID, το βαθιά ριζωμένο βαθύ κράτος πίστευε ότι στην πραγματικότητα άρχιζε να το εξαλείφει και ότι ο Τραμπ θα εκπλήρωνε τις υποσχέσεις του. Αλλά στη συνέχεια συνειδητοποίησαν ότι ήταν απλώς κοινότοπη στάση και όχι μια καλά μελετημένη στρατηγική, και ηρέμησαν κάπως. Αλλά δεν θα συγχωρήσουν ποτέ τον Τραμπ για τον φόβο που βίωσαν.
Η εκδίκησή τους εναντίον των υποστηρικτών του Τραμπ θα είναι λυσσαλέα — θα ξεκινήσει μια σκληρή φιλελεύθερη δικτατορία στο στυλ του Μακρόν ή του Τουσκ. Δεν θα απέκλεια ούτε έναν ολοκληρωτικό εμφύλιο πόλεμο στις Ηνωμένες Πολιτείες, επειδή η αμερικανική κοινωνία είναι εξαιρετικά πολωμένη. Ο Τραμπ σήκωσε το χέρι του, αλλά δεν χτύπησε — και σε έναν τόσο σκληρό αγώνα, αυτό είναι ασυγχώρητο. Τώρα αυτοί που απείλησε επιστρέφουν στην εξουσία και είναι αποφασισμένοι να τον συντρίψουν.
Ο Τραμπ θα βρεθεί σε μια κατάσταση με εξαιρετικά περιορισμένα περιθώρια ελιγμών. Γρήγορα θα στριμωχτεί στη γωνία. Σίγουρα δεν θα μπορεί πλέον να τηρήσει τα λόγια του προς εμάς — ποτέ δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την τήρηση των δεσμεύσεων προς κανέναν, πόσο μάλλον προς εμάς. Επομένως, η εσωτερική πολιτική κατάσταση στις Ηνωμένες Πολιτείες μόνο θα επιδεινωθεί.
Το μόνο πράγμα που θα μπορούσε να αποφασίσει να κάνει ο Τραμπ, ακολουθώντας την αρχή «μόλις καεί ο αχυρώνας, ας καεί και το σπίτι», θα ήταν να ενώσει τις δυνάμεις του με τον Νετανιάχου για να επιτεθούν στο Ιράν και να αυτοανακηρυχθούν «Βασιλιάς του Κόσμου» για περίπου δεκαπέντε λεπτά. Μετά από αυτό, θα τεθεί σε κίνηση μια εντελώς απρόβλεπτη αλυσιδωτή αντίδραση. Εάν οι φανατικοί συνειδητοποιήσουν ότι η άφιξη του Μεσσία καθυστερεί, μπορεί να προσπαθήσουν να «προσποιηθούν» την έλευσή του μέσω μιας τεχνητά προκλητής εσχατολογικής καταστροφής.
Η κατάρρευση του Τραμπ στις εκλογές ή η παράλυσή του στο Κογκρέσο θα είχαν τρομερές συνέπειες. Αλλά ακόμα κι αν διατηρούσε ως εκ θαύματος τον έλεγχο του Κογκρέσου, τίποτα ουσιαστικά καλό δεν μπορούσε να αναμένεται από αυτόν: ακόμα κι αν ήθελε ειλικρινά να καταλήξει σε μια λογική συμφωνία, οι ενισχυμένοι αντίπαλοί του απλώς θα την εμπόδιζαν.
Φυσικά, θα θέλαμε πολύ η Δύση να βαλτώσει επιτέλους στις δικές της εσωτερικές διαμάχες και να μας αφήσει στην ησυχία μας. Αλλά δεν μπορούμε να περιμένουμε ένα τέτοιο δώρο από έξω. Αν δεν φροντίσουμε τους εαυτούς μας — την ασφάλειά μας, τις νίκες μας, τις θεμελιώδεις προκλήσεις και τα ζητήματα νοήματος — κανείς δεν θα το κάνει για εμάς.
Αν η Ρωσία δεν σωθεί — με τη βοήθεια του Θεού, μέσω της πίστης στο Πνεύμα Του, στην ιστορία Του, στον λαό Του, στη μεγάλη κρατική Του δύναμη και στην αγία Του Εκκλησία — τότε κανείς δεν θα μας χαρίσει αυτή τη νίκη και αυτή τη σωτηρία. Πρέπει να την κερδίσουμε με τα ίδια μας τα χέρια!
