Ν.ΔΑΠΕΡΓΟΛΑΣ, “ΟΤΑΝ ΟΙ ΧΡΥΣΟΡΑΜΜΕΝΟΙ “ΤΙΜΟΥΝ” ΤΟΝ ΧΡΥΣΟΡΡΗΜΟΝΑ”

    Καὶ τί ἀκριβῶς ὑποτίθεται δηλαδὴ ὅτι ἑόρτασαν ἐκεῖ ὅλοι αὐτοὶ (κάποιοι ἐκ τῶν ὁποίων τυγχάνουν κορυφαῖοι οἰκουμενιστὲς ἐμβολιοποιμένες τῆς μεταπατερικότητας καὶ τοῦ στυγνοῦ ἐναγκαλισμοῦ μὲ τὴν ἀντίχριστη κρατικὴ ἐξουσία); Τὴ μνήμη κάποιου ποὺ δικαιώνει ἄραγε τὸν βίο καὶ τὰ ἔργα τους; Ἢ μήπως κάποιου ποὺ ἔζησε μέσα στὸ φῶς τῆς Θείας Χάριτος καί ταυτόχρονα δὲν δίστασε νὰ συγκρουστεῖ καί μὲ τὴν πολιτικὴ ἐξουσία τοῦ καιροῦ του (καὶ μάλιστα ἐξουσία αὐτοκρατορικὴ καὶ συνεπῶς ἀπείρως ἰσχυρότερη καί τρομερότερη ἀπὸ τὸ σημερινὸ ἀστεῖο καθεστὼς τοῦ περιδεοῦς ἑλληνέζικου προτεκτοράτου) καὶ νὰ πεθάνει καθηρημένος καὶ ἐξόριστος; Ἢ ἐπίσης τὴ μνήμη κάποιου ποὺ συγκέντρωσε ἐπάνω του καὶ τὸ μένος πλήθους ἀναξίων, πλανεμένων ἢ διεφθαρμένων ἐπισκόπων τῆς ἐποχῆς του, σὲ βαθμὸ ποὺ νὰ γράψει τὸ περίφημο ἐκεῖνο ὅτι τίποτε στὴν ζωή του δὲν φοβήθηκε περισσότερο ἀπὸ δαύτους, πλὴν ὀλίγων ἐξαιρέσεων («οὐδὲν δέδοικα ὡς τοὺς ἐπισκόπους, πλὴν ὀλίγων»); Καὶ γιὰ τὸν ὁποῖο ἀκόμη εἶναι ἀπολύτως βέβαιο ὅτι, ἂν ζοῦσε σήμερα, θὰ συγκέντρωνε τὴν ἴδια καὶ χειρότερη μήνη ἀπὸ τὴ συντριπτικὴ πλειονότητα τῶν λυκοποιμένων τῶν ἐσχάτων χρόνων;