Ο υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάθιου Πάλμερ, που επισκέφθηκε τις προηγούμενες ημέρες την Ελλάδα, έκανε ένα βασικό λάθος, το οποίο έσπευσε στη συνέχεια -36 ώρες μετά- να το διορθώσει, με αποτέλεσμα να μας αναγκάσει να σκεφθούμε ότι στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ δεν γνωρίζει η δεξιά τι ποιεί η αριστερά (”…μη γνώτω η αριστερά τι ποιεί η δεξιά…”).
Αλλά, παρά τη διόρθωση φοβάμαι πως η ζημιά έγινε… Διότι όταν μας απειλεί με πόλεμο ο Ταγίπ Ερντογάν περιμένουμε από τους συμμάχους μας, και ιδιαίτερα την Αμερική, να σταθούν στο πλευρό μας. Όχι να αλλιθωρίζουν προς τον σχιζοφρενή ηγέτη της Τουρκίας.
Ο κ. Πάλμερ μας έκανε επίσης να αναρωτηθούμε, ποιος κάνει κουμάντο στην εξωτερική πολιτική του υπουργείου Εξωτερικών της μεγαλύτερης υπερδύναμης (για πόσο ακόμα άραγε θα είναι η πιο ισχυρή χώρα στον πλανήτη;)…
Από την ελληνική πρωτεύουσα, λοιπόν, και ενώπιον ελληνικού ακροατηρίου, εξέφρασε τη …συμπάθεια του για την κατάσταση που δημιούργησε η Τουρκία στα ελληνοτουρκικά σύνορα.
Ο κ. Πάλμερ δεν έδειξε έστω την ευαισθησία που αναδεικνύει η σχετική ανακοίνωση του Λευκού Οίκου, ο οποίος ομιλεί για το δικαίωμα της Ελλάδας να δρα στα σύνορα της. Κάτι παρόμοιο ψέλλισε και ο Αμερικανός αξιωματούχος ομιλώντας στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, στην Αθήνα.
Στην ίδια ανακοίνωση, ο Λευκός Οίκος δεν αναφέρεται σε παρόμοιο δικαίωμα της Τουρκίας. Και αυτό, πέραν του τι πρεσβεύει ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, έχει ιδιαίτερη σημασία.
Ανέμενα ότι ο κ. Πάλμερ, που γνωρίζει πολλούς Ελληνοαμερικανούς και διατηρεί εξαιρετική σχέση συνεργασίας με αξιωματούχους της ελληνικής κυβέρνησης, θα φερόταν πιο έξυπνα. Δεν μπορώ να γνωρίζω τους λόγους του «λάθους», αλλά δεν πρόσφερε καλή υπηρεσία στην Αμερική.
Και εξηγούμαι: Είναι μέλος μίας κυβέρνησης, η οποία δεν κρύβει τις θέσεις της για το μεταναστευτικό. Ο ίδιος ο πρόεδρος Τραμπ έχει πολύ ισχυρές απόψεις για το θέμα, αν και θεωρώ ότι δεν φέρθηκε σωστά στα καραβάνια των «κολασμένων» της Λατινικής Αμερικής. Την ίδια στιγμή γνωρίζουμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι θύματα της παράνομης μετανάστευσης. Αλλά όταν κοτζάμ Αμερική λέει πως δεν μπορεί να αντέξει τα μεταναστευτικά κύματα, θα τα καταφέρει η μικρή Ελλάδα; Και μάλιστα όταν χρησιμοποιούνται οι μετανάστες και οι πρόσφυγες από τον Ταγίπ Ερντογάν ως «όπλα» εναντίον της χώρας;
Τι εισηγείται ο κ. Τραμπ στην Ελλάδα για το μεταναστευτικό; Μα να κτίσει τείχος στα σύνορα. Προφανώς… Τι άλλο; Δεν μπορούμε να διανοηθούμε ότι ο Αμερικανός πρόεδρος απαιτεί τείχος στα σύνορα με το Μεξικό και για την Ελλάδα ζητά να ανοίξουν οι πόρτες της κόλασης. Έτσι δεν είναι αγαπητέ κ. Πάλμερ;
Αντιλαμβάνομαι επίσης ότι αυτή είναι και η θέση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ όπου υπηρετεί ο Αμερικανός υφυπουργός, αλλά και του Πενταγώνου. Κλειστά σύνορα και τείχος. Άρα ο κ. Πάλμερ, με τις δηλώσεις του στην Αθήνα, υπονόησε μία άλλη πολιτική. Όχι την πολιτική του προέδρου Τραμπ. Και δεν εξετάζουμε εδώ αν αυτή η πολιτική είναι ορθή ή λάθος. Το θέμα είναι άλλο: η πολιτική των δύο μέτρων και των δύο σταθμών που εξέφρασε ο κ. Πάλμερ στην ελληνική πρωτεύουσα.
Αυτή τη στιγμή οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις είναι στο πιο καλό επίπεδο στην ιστορία τους. Το βασικό είναι ότι δεν υπάρχουν προβλήματα. Αλλά η Αμερική, διά του κ. Πάλμερ, μας λέει κάτι άλλο: ότι η Ελλάδα πρέπει να δίνει αλλά να μην παίρνει από αυτή τη σχέση. Μέγα λάθος, που ξυπνά τα αντιαμερικανικά αισθήματα των Ελλήνων και δικαιώνει τις δυνάμεις που φωνάζουν ότι το δέσιμο της Ελλάδας στο άρμα της Αμερικής μπορεί να οδηγήσει και σε πνιγμό.
Δεν γίνεται πια, μετά και την υπογραφή της αμυντικής συμφωνίας, να τοποθετούν την Ελλάδα και την Τουρκία στο ίδιο καλάθι. Σας έχω νέα κ. Πάλμερ. Αυτή η απαράδεκτη αμερικανική «λογική» αν την εκφράζεται ορθά, θα «σκοτώσει» ότι κτίστηκε από την εποχή της πρωθυπουργίας του Αλέξη Τσίπρα, που συνεχίζει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Πρόκειται για τρελά πράγματα που δεν μας αρέσουν. Πως να σας το πούμε πιο καθαρά; Ένα και ένα κάνουν δύο, όχι έντεκα…
Η Αμερική πρέπει να αφήσει κατά μέρος τις ισορροπίες:
Από τη μία έχουν μία Ελλάδα πιστή σύμμαχο που δεν δημιουργεί το παραμικρό πρόβλημα. Αντίθετα συνεργάζεται απόλυτα και υπηρετεί τα κοινά ελληνοαμερικανικά συμφέροντα. Και,
Από την άλλη είναι η Τουρκία, η οποία αντιστρατεύεται τα αμερικανικά στρατηγικά συμφέροντα και υπογράφει συμφωνίες με τη Ρωσία, η οποία βυσσοδομεί εναντίον της Αμερικής. Ή κάνω λάθος κ. υφυπουργέ; Συμβαίνει κάτι άλλο και δεν το έχουμε καταλάβει; Η Τουρκία βρίσκεται στο πλευρό σας; Από πότε; Απ’ ότι όλοι γνωρίζουμε είναι απέναντι σας σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης.
Αφήστε κατά μέρος, λοιπόν, τις μαλαγανιές, διότι αν γνωρίζατε τις απόψεις του ακροατηρίου στο οποίο μιλήσατε, όταν τελείωσαν οι δηλώσεις σας, θα επιστρέφατε τρέχοντας στην Αμερική. Δεν υπηρετήσατε τα συμφέροντα της χώρας σας και προβληματίσατε όλους τους σοβαρούς ανθρώπους στην Αθήνα που σκέφτονται και δρουν φιλοδυτικά.
Η Τουρκία, αυτή τη στιγμή, πολεμά την Ελλάδα στον Έβρο και στο Αιγαίο χρησιμοποιώντας τους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Και δεν βρήκατε να πείτε ούτε μία λέξη καταδίκης αυτής της απαράδεκτης κατάστασης; Πότε θα το κάνετε; Όταν αρχίσουν να πέφτουν οι σφαίρες; Τότε θα είναι πολύ αργά…
Ζητήσατε στην Αθήνα να υπάρχει ανοιχτή επικοινωνία για το μεταναστευτικό μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας, μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Τουρκίας, και μεταξύ των ΗΠΑ και της Τουρκίας. Για να συμβούν αυτά πρέπει να απαιτήσετε από τους Τούρκους συμμάχους σας να πάρουν τους μετανάστες και τους πρόσφυγες από τα σύνορα στον Έβρο και τα νησιά του Αιγαίο, και να τους πάνε απ’ εκεί που τους έστειλαν.
Καμία ελληνική κυβέρνηση δεν θα σταθεί, αλλά θα καταρρεύσει, αν επιχειρήσει συμβιβασμό υπό συνθήκες απειλών και εκβιασμών. Ελπίζω να το καταλαβαίνετε.
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Ευρισκόμενος στην Αλεξανδρούπολη, και αφού ένιωσε την κατακραυγή για τις δηλώσεις του, που αγνοούσαν εντελώς την εισβολή της Τουρκίας στα ελληνοτουρκικά σύνορα, ο κ. Πάλμερ έγινε …Πάιατ. Το είδατε όλοι. Διαβάσατε τις δηλώσεις του Αμερικανού υφυπουργού. Ξαφνικά από αόριστες και «ποντιοπιλατικές» έγιναν φιλελληνικές, στη γραμμή που μας έχει συνηθίσει ο Αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα, Τζέφρι Πάιατ. Ελπίζω ότι με την επιστροφή του στην Ουάσιγκτον, θα τις διορθώσει ακόμα περισσότερο. Περιμένουμε (και τον περιμένουμε)…
