Ελευθέριος Ανδρώνης
«Σταματήστε, δεν είναι αυτός ο σκοπός μας!». Αυτά τα λόγια φώναζε μια – αριστερών πεποιθήσεων – Γαλλίδα, κοιτάζοντας εμβρόντητη τις ορδές μεταναστών να κάνουν πλιάτσικο στο κατάστημά της.
Νομίζω ότι δεν θα μπορούσε να αποτυπωθεί πιο αντιπροσωπευτικά η «ρομαντική» αφέλεια πολλών διεθνιστών, που αντιμετωπίζουν τα κύματα μετανάστευσης σαν σοσιαλιστική ουτοπία και σαν χαρμόσυνη «προφητεία» του Μπακούνιν. Πράγματι υπάρχουν πολλοί «ασύνοροι» ευρωπαίοι που όντως πιστεύουν ότι αν αραδιάσεις ένα φορτηγό με «πολυπολιτισμικές» ψηφίδες, θα σου προκύψει αρμονία ψηφιδωτού, αρκεί να μην υπάρχουν ταξικές ανισότητες. Μια φαντασιοπληξία που αφήνει έξω τις διαφορές κουλτούρας, θρησκείας, νομικού πολιτισμού και πάνω απ’ όλα των στόχων ζωής.
Ένας Γάλλος μαθητής πολύ καλά κάνει και διαμαρτύρεται για μια καλύτερη παιδεία, αποκηρύσσοντας το εκπαιδευτικό σύστημα λοβοτομής και δημιουργίας σκλάβων, που προωθείται σήμερα στην Ευρώπη. Ένας ακραίος μουσουλμάνος από την πλευρά του, θα είναι (για την ώρα) ευχαριστημένος αν το Κοράνι κατακλύσει τη δημόσια εκπαίδευση, αν η Σαρία γίνει αναγνωρισμένο νομικό σύστημα και αν επιτραπεί η πολυγαμία.
Στη διαπίστωση ότι «δεν είναι αυτός ο σκοπός μας», κάποιος θα έπρεπε να ρωτήσει την περίλυπη Γαλλίδα: «ναι, αλλά ποιος ακριβώς είναι ο σκοπός σας»; Όταν ως Γαλλία έχεις εργαστεί για χρόνια ώστε να διαλύσεις κάθε κοινό σκοπό και κάθε συνεκτική αξία έθνους, την ώρα της κοινωνικής έκρηξης δεν δικαιούσαι να αναρωτιέσαι που χάθηκε ο σκοπός. Ακόμα και ο σκοπός της αριστεράς προϋποθέτει κάποια κοινή βάση πάλης, αλλά αντ’ αυτού αναπτύχθηκε μια «τρανς» αριστερά που με το ένα πόδι πατούσε στην «ορθοπολιτική» αποχαλίνωση και με το άλλο στο φονταμενταλισμό του Ισλάμ, δύο εντελώς αντικρουόμενες ιδεολογίες που η σύγκρουσή τους ήταν αναπόφευκτη.
Όταν μόλις πριν δύο χρόνια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού, η χώρα έκανε τα πάντα για να εξευτελίσει κάθε έννοια χριστιανικού (και άρα ευρωπαϊκού) ιδεώδους, να μιάνει κάθε χριστιανικό σύμβολο, να ανατρέψει κάθε σταθερά και να μας δείξει ότι το Ολυμπιακό πνεύμα είναι ένα φαγοπότι με drag queens και ένας γαλάζιος «Διόνυσος» να χοροπηδάει γυμνός σε ένα τραπέζι «μυστικού δείπνου», από που ακριβώς περιμένεις σεβασμό στο κράτος, τόσο από τη μαθητιώσα νεολαία σου – όσο και από το εξτρεμιστικό Ισλάμ που προσπαθείς να «αφομοιώσεις», δείχνοντάς του παράλληλα ότι είσαι χώρα – τσίρκο;
Προσωπικά για τις μεγάλες αναταραχές στη Γαλλία, δεν υιοθετώ πλήρως ούτε την εξήγηση της «σχολής» Λεπέν – ούτε την ανάγνωση των αριστερών. Δεν πιστεύω ότι όλα αυτά τα μανιασμένα πλήθη υποκινούνται αποκλειστικά από ανυπότακτους μετανάστες, αλλά ούτε – φυσικά – ότι τα επεισόδια αφορούν μόνο μαθητές. Θεωρώ ότι είναι μια έκρυθμη κατάσταση όπου ο καθένας έχει τον σκοπό του και όλοι μαζί εκμεταλλεύονται τη συγκυρία, δικαίως ή αδίκως. Όποιος γέρνει μονόπλευρα προς το αφήγημα της μίας ή της άλλης πλευράς, χάνει εντελώς τη μεγάλη εικόνα.
Αποικία της Νέας Τάξης
Το «failed state» της κυβέρνησης Μακρόν δεν χρειαζόταν μανιασμένα πλήθη ισλαμο-αριστεράς για να καταρρεύσει. Θα κατέρρεε μια χαρά και μόνο του ως κοινωνία ακραίων ανισοτήτων, απλά η ισλαμοποίηση λειτούργησε ως ισχυρότατος επιταχυντής. Ο μέσος Γάλλος μαθητής και φοιτητής καλείται να επιβιώσει σε ένα σύστημα εκπαίδευσης, ίδιο και χειρότερο από το ελληνικό: υποστελεχωμένα σχολεία, «πηγμένες» τάξεις, συγχωνεύσεις, ακατάλληλα κτίρια, ιδιωτικοποίηση της ανώτατης εκπαίδευσης, στεγαστικό πρόβλημα, στυγνή εύνοια στα μεγάλα πορτοφόλια.
Σαν μια εκδικητική φάρσα της ιστορίας, ο αποκλεισμός των αυτόχθονων πληθυσμών στο σύστημα εκπαίδευσης των γαλλικών αποικιών, σήμερα «επιστρέφει» στους ίδιους τους Γάλλους. Η Νέα Τάξη ψαλιδίζει τις δυνατότητες ανώτερης εκπαίδευσης προετοιμάζοντας μια παγκόσμια «ελίτ», όσο η Γαλλία εποικίζεται από τους πρώην αποικιοκρατούμενους. Παράλληλα, η πολυετής προπαγάνδα στην Ευρώπη έχει λειτουργήσει τόσο εντατικά που για μεγάλα ποσοστά των ευρωπαϊκών λαών έχει απωλεσθεί εντελώς το ένστικτο της επιβίωσης. Δεν συναισθάνονται τον κίνδυνο μιας ενδεχόμενης αστικής «τζιχάντ», γιατί είναι προγραμματισμένοι να ασχολούνται μόνο με τη δεξιά.
Η οργή για τις ανισότητες και τις ευρωπαϊκές πολιτικές φτώχειας, είχε συσσωρευτεί σε τεράστιο βαθμό χωρίς να ξεθυμαίνει. Ταυτόχρονα όμως ο κατακερματισμός των κοινωνιών μέσω του δικαιωματισμού και άλλων διχαστικών τεχνασμάτων, τσάκισε το κοινωνικό αντανακλαστικό της κοινής αφετηρίας αγώνων. Το αποτέλεσμα είναι ότι πολλές φορές στην Ευρώπη, πρώτα γίνεται μια εξέγερση και μετά ψάχνει το να αποσαφηνίσει τον σκοπό της. Μια σπασμωδική έκφραση οργής που στερείται οργανωτικής δομής. Ή σε άλλες περιπτώσεις όπου υπάρχει οργάνωση και ξεκάθαρα αιτήματα (όπως είδαμε και με τις κινητοποιήσεις των αγροτών στην Ελλάδα), το κράτος στρέφει τη μία κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης, εκμεταλλευόμενο και πάλι την έλλειψη λαϊκής συνοχής.
Με λίγα λόγια, η σημερινή Βαβυλωνία λειτουργεί ως μέσο πυροδότησης και ταυτόχρονα ως μέσο καταστολής της κοινωνικής αγανάκτησης. Μεταξύ αυτών των δύο καταστάσεων βρίσκονται εγκλωβισμένοι οι σημερινοί Ευρωπαίοι, ενώ παράλληλα οι έποικοι του ακραίου Ισλάμ είναι οι μόνοι πλήρως συνειδητοποιημένοι για τους στόχους τους να κατακτήσουν την Ευρώπη.
Γαλλία, Αλβανία, Ιταλία, Βέλγιο και Πορτογαλία έχουν βρεθεί σε κλοιό βίαιων επεισοδίων για το αβάσταχτο κόστος ζωής, με τη διαχωριστική γραμμή να χάνεται πίσω από την καταχνιά των φλεγόμενων πόλεων: που σταματά ο θεμιτός αγώνας για μια καλύτερη ζωή και που ξεκινά το πλιάτσικο. Πώς προστατεύεται ο δίκαιος αγώνας από το κύμα του χάους που ξεχύνεται στους δρόμους. Που μάχεται ο Ευρωπαίος και που καιροφυλακτεί ο τρομοκράτης στην αναμπουμπούλα των στιγμών. Οι ευρωπαϊκές χώρες απέχουν από την άναρχη εσωτερική κατάρρευση όσο κοντά απέχουν και από το σύνθημα για φιλολαϊκή επανεκκίνηση. Τι από τα δύο θα προλάβει την Ευρώπη; Ή μήπως έχει ξεπεραστεί το πολιτικό όριο επιβίωσης της, και η επανεκκίνηση είναι πλέον επιτεύξιμη μόνο μέσω της κατάρρευσης;
