Το άρθρο του The Expose (μέσω του Charlie Howden) θέτει το ερώτημα: Ο αποκλεισμός των Στενών του Χορμούζ, που προκάλεσε εκτόξευση τιμών ενέργειας, κρίση λιπασμάτων, επισιτιστική ανασφάλεια, και παγκόσμια οικονομική ύφεση, είναι τυχαίο ή εξυπηρετεί τους στόχους του WEF (Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ) και της Ατζέντας 2030; Ο Howden σημειώνει ότι η ατζέντα «You will own nothing and be happy» (δε θα έχετε τίποτα και θα είστε ευτυχισμένοι) προωθεί ακριβώς αυτό: τη διάβρωση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας, τον έλεγχο των μετακινήσεων, τη ψηφιακή ταυτοποίηση, και την κεντρική διακυβέρνηση. Η κρίση που δημιουργήθηκε από τον αποκλεισμό —υψηλές τιμές ενέργειας, ελλείψεις τροφίμων, κατάρρευση μικρών αγροτών, ανάγκη για κρατικές «επανορθώσεις»— δημιουργεί το τέλειο έδαφος για την εφαρμογή αυτών των πολιτικών. Ο Howden αναρωτιέται: μήπως ο Τραμπ, ακόμα κι αν το κάνει ακούσια, λειτουργεί ως «προωθητής» της ατζέντας της παγκόσμιας ελίτ;
Ανάλυση: Οι υψηλές τιμές ενέργειας, η κατάρρευση αγροτών, και η επισιτιστική κρίση δημιουργούν το τέλειο έδαφος για το “You will own nothing and be happy”
Σε ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε στο The Expose (μέσω Free Speech Backlash), ο αρθρογράφος Charlie Howden θέτει ένα ερώτημα που δύσκολα απαντάται με την επίσημη αφήγηση: Ο αποκλεισμός των Στενών του Χορμούζ από τις ΗΠΑ, που στέρησε από την παγκόσμια αγορά το 20% του πετρελαίου και προκάλεσε άνοδο τιμών, επισιτιστική κρίση, και ύφεση, είναι μια απλή γεωπολιτική κίνηση κατά του Ιράν — ή μήπως ταιριάζει απόλυτα με τους στόχους του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF) και της Ατζέντας 2030 των Ηνωμένων Εθνών;
Η «λογική» του αποκλεισμού – Παράλογη για τον στόχο, ιδανική για μια ατζέντα
Ο Howden ξεκινά με ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός: ο αποκλεισμός μείωσε την κυκλοφορία πλοίων στα Στενά από 120-140 σε μόλις 10 την ημέρα, εκτινάσσοντας τις τιμές πετρελαίου και διαταράσσοντας τις αλυσίδες εφοδιασμού λιπασμάτων και τροφίμων. Αν ο στόχος ήταν απλά να «γονατίσει» το Ιράν, θα αρκούσαν στοχευμένες κυρώσεις, όχι ένας αποκλεισμός που πλήττει ταυτόχρονα την Ευρώπη, την Κίνα, τις ΗΠΑ, και τον παγκόσμιο Νότο. «Γιατί να κάψεις ένα ολόκληρο χωριό για να πιάσεις ένα σπίτι;» αναρωτιέται.
Η ατζέντα του WEF – «Δεν θα έχετε τίποτα και θα είστε ευτυχισμένοι»
Το WEF έχει διατυπώσει ανοιχτά το όραμά του για τον κόσμο το 2030: μείωση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας (κυρίως αυτοκινήτων, κατοικιών, αποταμιεύσεων), ενίσχυση της κρατικής ή κεντρικής διαχείρισης πόρων, ψηφιακή ταυτοποίηση, και έλεγχο της κινητικότητας. Η φράση «You will own nothing and be happy» έχει γίνει σύμβολο αυτής της νοοτροπίας. Για να εφαρμοστεί όμως ένα τέτοιο μοντέλο, χρειάζονται κρίσεις: υψηλό ενεργειακό κόστος (για να αναγκαστούν οι άνθρωποι να εγκαταλείψουν τα αυτοκίνητα), ακρίβεια τροφίμων (για να εξαρτηθούν από κρατικές διανομές), οικονομική ύφεση (για να αποδεχτούν την ψηφιακή ταυτότητα και τα CBDCs). Ο αποκλεισμός του Χορμούζ προκαλεί ακριβώς αυτά — ταυτόχρονα, σε παγκόσμια κλίμακα.
Η σύμπτωση που δεν είναι σύμπτωση
Ο Howden αναφέρει: οι αυξανόμενες τιμές ενέργειας διαβρώνουν τα εισοδήματα, αναγκάζοντας τους ανθρώπους να στραφούν σε μέσα μαζικής μεταφοράς (λιγότερη ιδιοκτησία αυτοκινήτων). Η έλλειψη λιπασμάτων και η κρίση τροφίμων πλήττουν τους μικρούς αγρότες, ωθώντας τους είτε σε χρεοκοπία είτε σε εξάρτηση από κρατικές ή εταιρικές ενισχύσεις, κεντράροντας τον έλεγχο παραγωγής. Η προβλεπόμενη ύφεση δημιουργεί κλίμα κατάλληλο για την αποδοχή ψηφιακών νομισμάτων (CBDCs) και διευρυμένων κρατικών εξουσιών. Ταυτόχρονα, η προπαγάνδα των ΜΜΕ παρουσιάζει αυτές τις εξελίξεις ως «αναπόφευκτες» ή «απαραίτητες» για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής ή της ενεργειακής κρίσης.
Ποιος κερδίζει – Το WEF, πάντα
Ο Howden σημειώνει ότι η ρητορική Τραμπ («America First») είναι αντι-παγκοσμιοποιητική, αλλά οι πράξεις του (αποκλεισμός, εμπορικοί πόλεμοι, αποσταθεροποίηση) δημιουργούν το ίδιο αποτέλεσμα: έναν πιο ασταθή, διασυνδεδεμένο, εξαρτημένο κόσμο που είναι ευκολότερο να ελεγχθεί από μια κεντρική ελίτ. Άθελά του, ίσως, ή ηθελημένα, ο Τραμπ υπηρετεί την ατζέντα του WEF. Το άρθρο δεν δίνει απάντηση στο ερώτημα «τυχαίο ή όχι;», αλλά τονίζει ότι το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: το χάος και η κρίση ανοίγουν τον δρόμο για την παγκόσμια διακυβέρνηση.
Η ΤΡΙΚΛΟΠΟΔΙΑ σχολιάζει
Το άρθρο του The Expose δεν είναι μεμονωμένο. Είναι μια ακόμα φωνή που ρωτά: πώς γίνεται μια «γεωπολιτική σύγκρουση» να ταιριάζει τόσο απόλυτα με το προσχεδιασμένο όραμα μιας μικρής ομάδας ανθρώπων για τον έλεγχο της ανθρωπότητας; Η απάντηση, κατά την ΤΡΙΚΛΟΠΟΔΙΑ, είναι ότι η Νέα Τάξη δεν προκύπτει μόνο από μυστικές συμφωνίες — προκύπτει από κρίσεις που δημιουργούνται, εκμεταλλεύονται, και παρουσιάζονται ως οι μόνες λύσεις. Ο αποκλεισμός του Χορμούζ δεν είναι η αιτία της Ατζέντας 2030, αλλά ένα από τα εργαλεία της. Και όσο οι λαοί δεν βλέπουν τη σύνδεση, το σύστημα θα συνεχίζει να ταυτίζει τα συμφέροντά του με την «ανάγκη» για περισσότερο έλεγχο.
