Οι ηθικές-μονογαμικές Χριστιανές Ελληνίδες, ήταν διαχρονικά ευλογία για την πατρίδα, την κοινωνία και την οικογένεια. Το να έχεις μια ωραία και ηθική αδελφή, κατά τις εποχές της μεγάλης ακμή της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, ήταν ένα πολύ μεγάλο πλεονέκτημα. Η Αγία-Αυγούστα Θεοδώρα, παντρεύτηκε τον αυτοκράτορα Θεόφιλο, και απέκτησαν αρκετά παιδιά, μεταξύ αυτών, και τον μετέπειτα αυτοκράτορα, τον Μιχάηλ τον Γ.  Όταν έγινε αυτοκράτειρα, διόρισε τα αδέλφια της, στις πιο σημαντικές θέσεις, του Ελληνικού κράτους. Ο Αδελφός της, ο Βάρδας έγινε Καίσαρας, ενώ ο Πετρωνάς, πήρε την θέση του Δομέστικου των Σχολών.

Ο Πετρωνάς αποδείχτηκε ικανός στρατηγός, και προστάτεψε την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.

Ο Πετρωνάς συνδύασε τρία πράγματα, πίστη, ηθική, και ικανότητες. Επί Μιχαήλ του Γ, το καλοκαίρι του 863 μ.Χ., οι Σαρακηνοί θα επιτεθούν, για πολλοστή φορά στην αυτοκρατορία. Για μια ακόμη χρονιά, διέσχισαν ένα μεγάλο μέρος της Μικράς Ασίας και έφτασαν, μέχρι τον Εύξεινο Πόντο. Στο πέρασμα τους έκαναν εκ νέου, τρομερές σφαγές, κλοπές, εμπρησμούς, βιασμούς και όπως πάντα σκλάβωμα Ελληνίδων γυναικών, για να τελούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα, τελώντας πάσης φύσεως σεξουαλική ανωμαλία. Όταν έμαθε τα γεγονότα ο Μιχαήλ, αμέσως έδωσε διαταγή, στον θείο του, και δομέστικο των σχολών, τον αρχιστράτηγο Πετρωνά, να επιτεθεί εναντίον των Ισμαηλιτών. Ο Πετρωνάς αρχικά δίσταζε να επιτεθεί, διότι οι Άραβες είχαν για μια ακόμη φορά έναν τεράστιο στράτευμα, ενώ οι Έλληνες ήταν όπως πάντοτε λίγοι.

Αυτό είχε ως συνέπεια αρκετές φορές, να υποστούν τα Ελληνικά-Ρωμαϊκά στρατεύματα, συντριπτικές απώλειες. Εκείνο το διάστημα ο στρατηγός Πετρωνάς, βρισκόταν στην Έφεσο της Μικράς Ασίας. Τότε επάνω στην απόγνωση του, θα ανέβει στο όρος Λατρος, και θα πάει να συναντήσει τον μοναχό-ασκητή Ιωάννη, για να ζητήσει την συμβουλή του. Ο Ιωάννης διαβεβαίωσε τον Πετρωνά, ώστε να μην έχει κανέναν απολύτως δισταγμό, καθώς ο σωτήρας Χριστός και η Παναγία, θα ήταν δίπλα στους Έλληνες. Ο μοναχός Ιωάννης μεταξύ άλλων, τόνισε στον Πετρωνά, ότι πρέπει να έχει πίστη στον Χριστό και τότε όλα θα πάνε κατ ευχήν. Ο αρχιστράτηγος Πετρωνάς έφυγε από το όρος γεμάτος πίστη και σιγουριά, για να ετοιμάσει τον στρατό, ώστε να πολεμήσει ενάντια στους Αγαρηνούς, καθώς γνώριζε ότι θα έχει την βοήθεια του Θεανθρώπου. Η μάχη δόθηκε κοντά στον ποταμό Λαλακαοντα. Το στρατηγικό σχέδιο του Πετρωνά, ήταν να κυκλώσουν από όλες τις πλευρές τους Ισμαηλίτες.

Στην Βόρεια πλευρά ήταν οι στρατηγοί των Θεμάτων των Αρμενιακών, των Βουκελλαρίων, της Κολωνείας, και της Παφλαγονίας. Στην Νότια πλευρά, ήταν οι στρατηγοί των Θεμάτων των Ανατολικών, του Οψικίου, της Καππαδοκίας, του Χαρσιανού και της Σελεύκειας.

Στα δυτικά ήταν οι στρατηγοί των θεμάτων της Μακεδονίας και της Θράκης μαζι με τα Ελληνικά-αυτοκρατορικά τάγματα, υπό την διοίκηση του ίδιου του αρχιστράτηγου Πετρωνά. Στην Ανατολική πλευρά ο δομέστικος Πετρωνάς διέταξε, να καταλάβουν οι Έλληνες στρατιώτες ένα ύψωμα, το οποίο, ήταν η μοναδική διέξοδος των Σαρακηνών. Κατά την διάρκεια της νύχτας, οι Ισμαηλίτες προσπάθησαν ανεπιτυχώς να καταλάβουν το ύψωμα, για να αποφύγουν τον εγκλωβισμό. Με την αύριο στις 3 Σεπτεμβρίου του 863 μ.Χ. οι Έλληνες-Ρωμαίοι, επιτέθηκαν από όλες τις πλευρές ενάντια στους Σαρακηνούς. Όταν διαπίστωσε το πόσο πολύ άσχημη, ήταν η κατάσταση, ο Ομάρ από την Μελιτηνή, αμέσως συγκέντρωσε τους Άραβες, με στρατηγικό σχέδιο, να επιτεθούν όλοι μαζί από την Δυτική πλευρά, των Ελληνικών στρατευμάτων. Κατά την απόπειρα τους, οι Ισμαηλίτες να διασπάσουν, την Δυτική πλευρά και να ξεφύγουν, εξοντώθηκαν σχεδόν ολοκληρωτικά. Το άνθος της Αγαρηνής δυνάμεως είχε αφανιστεί, σε αυτήν την ιστορική μάχη.

Ο Στρατός του Χριστού, είχε κερδίσει για μια ακόμη φορά τον στρατό του Εωσφόρου. Ένας μεγάλος Έλληνας ιστορικός αναφέρει, ότι οι Σαρακηνοί ήταν 40000 σε εκείνη την μάχη. Όπως είδατε ο Χριστιανισμός και η πίστη στον Χριστό, είχαν κυρίαρχο ρόλο, σε όλες τις εκφάνσεις ζωής, της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Όποιος δεν πολεμούσε εκείνους τους αιώνες με το σπαθί στο χέρι δεν τον θεωρούσαν Έλληνα και άνδρα αλλά γυναίκα. Δεν υπήρχε μεγαλύτερη ατίμωση και προσβολή για έναν γνήσιο Έλληνα άνδρα, από το να τον διώξουν από τον Ελληνικό-Ρωμαϊκό στρατό, για οποιαδήποτε αιτία. Αμέσως έχανε την κοινωνική του θέση και υπόσταση. Ο Ιωάννης Κουρκουάς-Τσιμισκής συναίνεσε στην δολοφονία του Αγίου Νικηφόρου Φωκά, ο οποίος ήταν και θείος του, διότι όχι μόνον του αφαίρεσε όλα τα στρατιωτικά του αξιώματα, αλλά τον έκανε απλό πολίτη και τον έθεσε σε κατ οίκον περιορισμό. Δεν του επέτρεψε ο Άγιος Νικηφόρος να πολεμά ούτε ως απλός στρατιώτης. Εκείνους τους αιώνες δεν υπήρχε μεγαλύτερη προσβολή από το να μην πολεμάς για την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, τον Κύριο Ιησού Χριστό καθώς και για την προστασία του άμαχου Ελληνικού πληθυσμού. Για αυτούς τους λόγους ο πολύ σημαντικός-γενναίος στρατηγός, ο Νικηφόρος Ξιφίας, που με την πίστη και την φιλοπατρία του, κατακτήθηκε η νίκη, στην καθοριστική μάχη, με τους Βούλγαρους στο Κλείδι, επαναστάτησε ενάντια, στον Αυτοκράτορα Βασίλειο Β, διότι δεν τον επέλεξε, να πολεμήσει σε μια δευτερεύουσας σημασίας εκστρατεία. Μετά από τόσες δόξες και τιμές, πού αξιώθηκε να ζήσει, ο ΄Ήρωας Ξίφίας, πληγώθηκε και προσβλήθηκε πολύ βαριά, από την απόφαση, του Βουλγαροκτόνου, να μην τον επιλέξει να πολεμήσει. Όλοι οι Έλληνες εκείνης της εποχής, ζούσαν και ανέπνεαν, για να πολεμούν σε καθημερινή βάση, στα πεδία των μαχών, για την Ελλάδα, τον Χριστό, την ελευθερία και τον άμαχο πληθυσμό. Μέσα στην υπέρμετρη αγάπη του, για την πατρίδα, ο Νικηφόρος Ξιφίας, ξέχασε ότι πρέπει κάποιοι στρατηγοί, να παραμένουν πίσω, να φυλάνε, τον άμαχο πληθυσμό και τα σύνορα.