Πελαγία Ι. Κογκούλη. «ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, ΣΤΗΝ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑΣ ΤΟΥ ΗΘΟΥΣ ΣΤΟΥΣ/ΣΤΙΣ ΜΑΘΗΤΕΣ/ΤΡΙΕΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ. ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ», ΣΕΙΡΑ: ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΕΣ ΜΕΛΕΤΕΣ & ΕΡΕΥΝΕΣ, Β΄ΠΕΡΙΟΔΟΣ, ΑΡΙΘΜ. 57, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2023, σσ. 239.
Κυκλοφόρησε, από τις εκδόσεις «Κυριακίδη» ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, που συνέγραψε η κ. Πελαγία Κογκούλη με τίτλο «ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, ΣΤΗΝ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑΣ ΤΟΥ ΗΘΟΥΣ ΣΤΟΥΣ/ΣΤΙΣ ΜΑΘΗΤΕΣ/ΤΡΙΕΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ. ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ». Η συγγραφέας, ειδική στα παιδαγωγικά θέματα, καταγράφει, ένα πανθομολογούμενο γεγονός, που δεν είναι άλλο από την «καθίζηση» που παρουσιάζει η σύγχρονη σχολική πραγματικότητα, φανερώνοντας, ταυτόχρονα, τη λύση αυτής της τερατώδους, πλέον, σε διαστάσεις παθογένειας.
Όλοι όσοι έχουν διδάξει σε σχολικές αίθουσες, ιδίως τα τελευταία χρόνια, αντιλαμβάνονται την τραγική κατάσταση της εκπαιδευτικής πραγματικότητας, όπως την καταγράφει η κ. Κογκούλη, η οποία τονίζει πως «συνιστά σύνδρομο της αυξημένης αλλοτρίωσης της κοινωνίας μας». «Η κυριότερη συνέπεια» αυτής, συνεχίζει, είναι η έκθεση των μαθητών στο κακό, «όπως, για παράδειγμα, στο μίσος, στη μισαλλοδοξία, στην εγκληματικότητα, στις πολύμορφες αδικίες, στην πείνα, στον ατομικισμό, στον ολοκληρωτισμό, στον επεκτατισμό, στην έλλειψη αλληλεγγύης, και αυτό γιατί οι ίδιοι/ιες» μαθητές «στερούνται των απαραίτητων ηθικών αντισωμάτων».
Και πώς συμβαίνει αυτό; Η απάντηση είναι πολύ απλή. Όπως λέγει η συγγραφέας, το πνεύμα της παγκοσμιοποίσης που επικρατεί στο σχολικό περιβάλλον παρέχει στους μαθητές πληροφορίες και δεξιότητες υλικοτεχνικού χαρακτήρα, καθιστώντας τον δάσκαλο απλώς έναν παράγοντα διευκόλυνσης στη διαχείριση πληροφοριών. Με αυτή τη λογική όμως η διακονία του δασκάλου δεν αφορά την Παιδεία του μαθητή.
Αυτά όλα βρίσκουν την καλύτερη διατύπωσή τους σε εκείνο που ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός διαπιστώνει, και πολύ εύστοχα παραθέτει και σχολιάζει εδώ η κ. Κογκούλη: «αγρίεψε το Γένος μας», και αυτό προφανώς δεν αφορά «την αμάθεια», αλλά την απουσία «Παιδείας και καλλιέργειας του Ήθους των μαθητών/τριών».
Ακριβώς, σε αυτήν προοπτική της καλλιέργειας του Ήθους μέσα από την παροχή της αληθινής Παιδείας, μας έκανε πολύ θετική εντύπωση και η πρόταση της συγγραφέως για μετονομασία του «Μαθήματος των Θρησκευτικών» σε μάθημα με τίτλο: «Παιδεία και Ορθόδοξη Χριστιανική Κληρονομιά». Η πρόταση αυτή είναι αξιοπρόσεκτη και ως εκ τούτου πρέπει να ληφθεί υπόψη από όσους ασχολούνται με την εν γένει εκπαίδευση και ιδιαίτερα από τον σκεπτόμενο σοβαρά θεολογικό κόσμο.
Από τα παραπάνω, κατανοούμε ότι η μελέτη του βιβλίου της κ. Πελαγίας Κογκούλη, σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, χαρίζει μια ηλιαχτίδα ζωής, αφού υπενθυμίζει σε όλους μας το αληθινό νόημα της εκπαιδευτικής διαδικασίας.
