Γράφει ο Πολ Κρεγκ Ρόμπερτς
Την φωνακλάδικη αλαζονική ομιλία του Τραμπ την Πρωταπριλιά θα μπορούσαμε εύκολα να την εκλάβουμε σαν ένα ξεκαρδιστικό πρωταπριλιάτικο αστείο. Όμως δεν ήταν παρά φωνακλάδικες ─ χωρίς αντίκρισμα ─ απειλές που ήρθαν να αντικαταστήσουν το απορριφθέν τελεσίγραφο των 10 ημερών, το οποίο με τη σειρά του είχε αντικαταστήσει το απορριφθέν τελεσίγραφο των 5 ημερών με ένα τελεσίγραφο 3 ή 4 εβδομάδων κ.ο.κ.
Αλλά αναρωτιέμαι, αν το Ιράν έχει καταστραφεί τόσο ολοκληρωτικά ─ όπως ισχυρίζεται ο αναξιόπιστος Τραμπ ─ ποιος τότε είναι ο σκοπός του τελεσίγραφου του Τραμπ;
Ο χρόνος τελειώνει για τον Τραμπ, και όχι για το Ιράν. Η τελευταία φορά που ένας Αμερικανός Πρόεδρος οδήγησε την Αμερική σε πόλεμο σύμφωνα με το Σύνταγμα ήταν το 1941, όταν το Κογκρέσο έδωσε στην εκτελεστική εξουσία, δηλαδή στον πρόεδρο, την άδεια να εισέλθει στον πόλεμο με τη συνταγματικά απαραίτητη Κοινοβουλευτική Κήρυξη του Πολέμου μόνο από το ίδιο το Κογκρέσο.
Με την πάροδο του χρόνου, το Κογκρέσο ανταποκρίθηκε τελικά στις προεδρικές αποφάσεις για είσοδο σε πόλεμο χωρίς κοινοβουλευτική έγκριση Κήρυξης του Πολέμου, όχι με την άσκηση μομφής κατά του Προέδρου – κάτι που θα έπρεπε να είχε γίνει για την προστασία της συνταγματικής πολιτικής τάξης και της διάκρισης των εξουσιών – αλλά απαιτώντας από τον Πρόεδρο που ξεκινά την στρατιωτική δράση, χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου, να προσέλθει στο Κογκρέσο, μέσα σε προθεσμία 60 ημερών από την έναρξη της στρατιωτικής δράσης, για να λάβει την έγκριση του Κογκρέσου, ώστε να συνεχίσει τη στρατιωτική δράση.
Με άλλα λόγια, το Κογκρέσο δεν υπαρασπίστηκε τον Διαχωρισμό των Εξουσιών όπως επιτάσσει το Σύνταγμα ΗΠΑ, επιτρέποντας στην εκτελεστική εξουσία να ασκεί μια εξουσία που δεν της επιτρέπεται όπως για να πάει σε πόλεμο και, στη συνέχεια, να προσέλθει στο Κογκρέσο για να ζητήσει την έγκριση. Στο παρελθόν, το Κογκρέσο επικύρωνε απλά τυπικά την απόφαση του Προέδρου.
Αλλά αυτή τη φορά τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η πλειοψηφία των Αμερικανών δεν συμμερίζεται την ανησυχία του Τραμπ σχετικά με την ιρανική απειλή για την Αμερική. Δεν υποστηρίζουν τον πόλεμο του Νετανιάχου. Ακόμη και πολλοί Αμερικανοεβραίοι δεν υποστηρίζουν τον πόλεμο.
Στις 2 Απριλίου, η εφημερίδα “Times of Israel” ανέφερε ότι «η Εθνική Επιτροπή των Δημοκρατικών των ΗΠΑ πρόκειται να εξετάσει σε συνεδρίαση της την επόμενη εβδομάδα ένα ψήφισμα το οποίο «καταδικάζει την αυξανόμενη επιρροή» του AIPAC (το Αμερικανο-Ισραηλινο λόμπι στις ΗΠΑ).
Αυτό είναι ένα εξαιρετικό γεγονός, αν σκεφτεί κανείς ότι στη Γερουσία των ΗΠΑ υπάρχουν 9 Εβραίοι Δημοκρατικοί και κανένας Ρεπουμπλικάνος, και ότι από τους 25 Εβραίους στη Βουλή των Αντιπροσώπων, οι 21 είναι Δημοκρατικοί». https://www.timesofisrael.com/democrats-to-weigh-resolution-against-aipac-fueling-concerns-about-undercurrent-of-antisemitism/
Οι εφημερίδα “Times of Israel” αναφέρουν ότι: «Μια πρόσφατη δημοσκόπηση του NBC διαπίστωσε ότι το 57% των Δημοκρατικών ψηφοφόρων έχουν αρνητική άποψη για το Ισραήλ, σε σύγκριση με το 13% που έχει θετική άποψη για αυτή τη χώρα.
Εν τω μεταξύ, ένας αυξανόμενος αριθμός υποψηφίων του κόμματος για το Κογκρέσο — και άλλων πολιτικών που πιστεύεται ότι επιδιώκουν το χρίσμα του για την προεδρία του 2028 — ορκίζονται ότι αποχωρούν από το αμερικανο-εβραϊκό λόμπι του AIPAC και υπερβαίνοντας την την κόκκινη γραμμή της υποστήριξης αντιτάσσονται στην επιπλέον στρατιωτική βοήθεια προς το Ισραήλ».
Αυτό που έχει κατορθώσει ο άμυαλος Τραμπ είναι απίστευτο. Έσπρωξε το Αμερικανικό Δημοκρατικό Κόμμα να συμμαχήσει με τους Ρεπουμπλικάνους έτσι ώστε όλοι μαζί να αντιταχθούν στην επιπλέον βοήθεια προς το Ισραήλ. Ή, για να το θέσουμε πιο σωστά, με την τρέχουσα Σιωνιστική κυβέρνηση του Νετανιάχου.
Το κόμμα του Νετανιάχου συγκεντρώνει την υποστήριξη μόνο του του 23,41% των ψηφοφόρων. https://www.google.com/search?client=safari&rls=en&q=Netanyahu’s+Party+as+a+percent+of+the+electorate+in+Israel&ie=UTF-8&oe=UTF-8
Και να παραμείνει στην εξουσία, ο Νετανιάχου πρέπει να στηρίζεται στα ακροδεξιά εξτρεμιστικά μεσσιανικά κόμματα που πιστεύουν ακράδαντα στο “Μεγάλο Ισραήλ”, που τα σύνορα του θα αρχίζουν από τον ποταμό Νείλο και θα τελειώνουν στο Πακιστάν.
Και εδώ είναι το παράδοξο. Για την πραγματοποίηση αυτού του αλαζονικού, υπερφίαλου σχεδίου του «Μεγάλου Ισραήλ» σπεύδει η κυβέρνηση του Τραμπ να εμπλακεί σε αυτόν το σημερινό πόλεμο, κατά το πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα.
Όμως, η λαϊκή υποστήριξη για αυτό το σχέδιο δεν είναι μόνο αδύναμη στις ΗΠΑ, αλλά φαίνεται ότι είναι εξίσου αδύναμη και στο ίδιο το Ισραήλ. Ο Σιωνισμός υπήρξε πάντα ένα μειοψηφικό κίνημα μεταξύ των Εβραίων και του Ισραηλινού λαού. Οι Ισραηλινοί ανέχονταν τον Σιωνισμό επειδή δεν τους έβλαπτε τα συμφέροντα. Δεν έπεφταν πάνω στα σπίτια τους υπερηχητικοί πύραυλοι και οι Αμερικανοί πάντα τους προστάτευαν και τους κανάκευαν με χρήματα, όπλα και διπλωματική κάλυψη.
Όμως τώρα ο περίφημος Ισραηλινός “Σιδερένιος Θόλος” έχει γίνει σουρωτήρι και διαπερνάται όποτε θέλει το Ιράν. Οι Ιρανικοί πύραυλοι έχουν καταστρέψει τα πανάκριβα Αμερικανικά συστήματα ραντάρ που επέτρεπαν στην Αμερικανική αεράμυνα να αποτρέπει τις επιθέσεις στα κράτη του Περσικού Κόλπου και στο Ισραήλ.
Αν ο Τραμπ κηρύξει μονομερώς τη νίκη και πάει στο σπίτι του ─ διακηρύσσοντας φωνακλάδικα, ως συνήθως, ότι νίκησε ─ τότε το Σιωνιστικό Ισραήλ δεν έχει καμία πιθανότητα επιβίωσης. Τα πυρηνικά όπλα του Ισραήλ ακυρώνονται από την αποδεδειγμένη ικανότητα του Ιράν να χτυπήσει τον ισραηλινό πυρηνικό αντιδραστήρα στη Ντιμόνα και τις αποθήκες των πυρηνικών όπλων του Ισραήλ.
Το Ιράν δεν χρειάζεται καν να εξαπολύσει πυρηνικούς πυραύλους, για να καταστρέψει το Ισραήλ. Αρκεί μια πετυχημένη ομοβροντία πυραύλων στις πυρηνικές εγκαταστάσεις της Ντιμόνα για να διασκορπιστεί η ραδιενέργεια πάνω από το μικροσκοπικό Ισραήλ.
Επίσης, πρέπει να λάβουμε υπόψη, ότι ο Τραμπ δεν μπορεί να παρατείνει τον πόλεμο, επειδή δεν μπορεί να διακινδυνεύσει το Κογκρέσο να απορρίψει την σαθρή αιτιολόγησή του για την αιφνιδιαστική επίθεση στο Ιράν και για τη συνέχιση του πολέμου. Για τον Τραμπ, το να ηττηθεί από το Κογκρέσο είναι κάτι πολύ χειρότερο από το να ηττηθεί από το Ιράν. Ο Τραμπ έχει προθεσμία μέχρι τις 28 Απριλίου για να αποσυρθεί από τον πόλεμο. Επομένως, τα χρονικά περιθώρια στενεύουν.
Τι θα συμβεί λοιπόν στο Ισραήλ, το οποίο θα μείνει ανυπεράσπιστο από την ιρανική πυραυλική αντεπίθεση αντιποίνων, όταν ο Τραμπ θα αποχωρήσει αναγκαστικά καταντροπιασμένος από την πολεμική σκηνή της Μέσης Ανατολής;
Ο Νετανιάχου, ο οποίος βρίσκεται υπό ποινική δίωξη στο Ισραήλ, αντιμετωπίζει επίσης εκλογές φέτος το φθινόπωρο. Τι λοιπόν, θα συμβεί αν δεν καταφέρει να σχηματίσει άλλο έναν κυβερνώντα συνασπισμό; Τι θα συμβεί αν οι Ισραηλινοί για πρώτη φορά βιώσουν το βαρύ κόστος της Σιωνιστικής Ατζέντας του “Μεγάλου Ισραήλ”, και αποφασίσουν ότι η Σιωνιστική ατζέντα δεν εξυπηρετεί την ασφάλεια του Ισραήλ;
Υπάρχει επομένως η πιθανότητα, ο Τραμπ και ο Νετανιάχου, με τις μέχρι τώρα πολιτικές και πράξεις τους, να έχουν σπρώξει τον ισραηλινό λαό να συνειδητοποιήσει το πόσο μεγάλο κόστος πρέπει να πληρώσει για την υλοποίηση της σιωνιστικής ατζέντας. Δεν ξέρω ποιες & πόσες είναι οι πιθανότητες για να συμβεί κάτι τέτοιο, αλλά δεν είναι αδύνατο οι Ισραηλινοί, έχοντας πλέον συνειδητοποιήσει το βαρύτατο κόστος της σιωνιστικής ατζέντας, να την απορρίψουν και να ανακοινώσουν ότι είναι ικανοποιημένοι με τα υπάρχοντα σύνορα του Ισραήλ.
Είναι πιθανό – τονίζω ότι δεν γνωρίζω τις πιθανότητες – ο μη Σιωνιστικός πληθυσμός του Ισραήλ, οι απλοί Εβραίοι της Παλαιάς Διαθήκης, να πάρει την εξουσία από τα χέρια των Σιωνιστών πολεμοκάπηλων και να σχηματίσει μια κυβέρνηση που θα απορρίπτει τη αλαζονική Σιωνιστική ατζέντα του “Μεγάλου Ισραήλ”.
Μόνο μια τέτοια πολιτική μετεξέλιξη ─ εκτός από την ολοκληρωτική καταστροφή του Ισραήλ ─ θα άνοιγε το μονοπάτι για την ειρήνευση της Μέσης Ανατολής.
