Στη πατρίδα μας, δεν υπήρξε πιο μεγάλη κατάρα από αυτή την ύπαρξη του Ψευτορωμαίϊκου. Αυτής της απίστευτης και εμετικής γλίτσας όπου και στην παρακμή της παρουσίας της στην εξουσία, παίζει με το εκτελεστικό απόσπασμα. Ακόμη και η αγωνία ενός λαού για την πατρίδα του γίνεται πρώτη ύλη για την πολιτική επιβίωση αυτών των μιασμάτων και των παρασίτων!
Η σημαία υψώνεται πίσω από το βήμα, οι λέξεις βαραίνουν, ο κίνδυνος πλησιάζει στις…οθόνες και ο πολίτης καλείται να σωπάσει. Ναί, να σωπάσει. Να ξεχάσει όσα ζητούσε να μάθει. Να αναβάλει τη λογοδοσία. Να παραδώσει μαζί με την ψήφο του και το δικαίωμα να ρωτά. Εκεί ακριβώς ο όποιος πατριωτισμός έχει απομείνει, κινδυνεύει να γίνει όμηρος της εξουσίας, όταν επιστρατεύεται από ριψάσπιδες για να προστατεύσει την καρέκλα τους.
Στο Αιγαίο, όμως, οι λέξεις έχουν βάρος που δεν το σηκώνουν οι τηλεοπτικές σκηνοθεσίες. Πίσω από κάθε κουκκίδα του χάρτη υπάρχει ένα σπίτι με αναμμένο φως, ένα σχολείο, ένα κοιμητήρι, ένας άνθρωπος που περιμένει το καράβι. Υπάρχει ένας φαντάρος που αγρυπνά και μια μάνα που προσπαθεί να καταλάβει από τη φωνή του στο τηλέφωνο αν της κρύβει την αγωνία του.
Αυτόν τον κόσμο αγγίζει κάθε απειλή. Και πάνω στη δική του ζωή πέφτει το βάρος κάθε πολιτικού υπολογισμού.
Γι’ αυτό χρειάζεται να κοιτάξουμε πίσω από τις βαρύγδουπες δηλώσεις και να θέσουμε το ερώτημα που καμία επίκληση της «εθνικής ευθύνης» δεν δικαιούται να απαγορεύσει: Ποιος πραγματικά θωρακίζει τη χώρα και ποιος προσδοκά να θωρακιστεί πολιτικά μέσα στον φόβο της;
Η απάντηση απαιτεί στοιχεία, μνήμη και όσοι έχουν απομείνει πολίτες με ψυχή, που επιμένουν να ελέγχουν την εξουσία ακόμη και στις δυσκολότερες ώρες. Γιατί ο λαός που καλείται να πληρώσει το τίμημα μιας κρίσης, έχει πρώτος το δικαίωμα να γνωρίζει πώς οδηγήθηκε σε αυτήν.
Η “ελληνική” πολιτική βρώμα, αγκαλιά με τον εχθρό
Μετά τις δηλώσεις αυτού του πολιτικού αλλά ανθρώπινου ευτελούς σκουπιδιού, που ακούει στο όνομα Φλωρίδης και που δήλωσε αδιάντροπα και χωρίς ούτε ίχνος τσίπας προχτές, πως σε περίπτωση …«ακυβερνησίας», δηλαδή «στη περίπτωση που δε θα μας ψηφίσετε, θα γίνει το ντου από απέναντι» (από την Τουρκία δηλαδή), εμπεδώσαμε πλέον πώς ό,τι κυκλοφορούσε ως απλή “φήμη” ή “συνωμοσιολογία” ότι ο Μητσοτάκης, για να γλιτώσει, θα ρίξει τον τουρκικό φόβο πάνω στο τραπέζι, ως τελευταίο και ακόμη πιο επικίνδυνο επιχείρημα για να σπάσει το λαϊκό μέτωπο που αντιστέκεται με νύχια και με δόντια ενάντια στον μητσοτακισμό, δεν είναι ούτε φήμη, ούσε συνωμοσιολογία. Είναι γεγονός.
Ό,τι εκτυλίσσεται τις τελευταίες ημέρες ανάμεσα στην Αθήνα και την Άγκυρα δεν είναι «ένταση», ούτε είναι «ρητορική κλιμάκωση». Δεν είναι καν η γνωστή, χιλιοπαιγμένη τουρκική προκλητικότητα που συνηθίσαμε να αντιμετωπίζουμε ως φυσικό φαινόμενο.
Είναι κάτι βαθύτερο και πολύ πιο βρώμικο. Είναι πολιτικό θέατρο εθνικής κρίσεως, στημένο με μαθηματική ακρίβεια από δύο ηγεσίες που ασφυκτιούν εσωτερικά και αναζητούν στο εξωτερικό τον εχθρό που θα τους χαρίσει συσπείρωση, χρόνο και, κυρίως, κάλπες.
Κι όταν βγήκε χτες ο αξιότιμος συνάδελφος, συνέλληνας και πατριώτης Γιάννης Μάζης σε συνέντευξη του, να επιβεβαιώσει τους φόβους μου, γιατί όλη αυτή η ιστορία με τις διαδοχικές απειλές Καλίν, Γκουρτντενίζ και πιο πριν του Καραγκιούλ τις τελευταίες μέρες, δε μου καθόταν καλά στο λαιμό. Δε μπορεί όλους ξαφνικά να τους τσίμπησε μύγα και να αρχίσουν να ουρλιάζουν σαν τσακάλια που τους κόψανε το δείπνο κάτι αγριόγατες.
Εντάξει, δε λέω, η συμμαχία Ελλάδας-Ισραήλ τους τσούζει, αλλά…να βγαίνουν μαζικά όλοι – συμπεριλαμβανομένου του Ερντογάν – να…μιξοκλαίνε σαν κυράτσες που τους χάλασε το μιζαμπλί και να απειλούν, χωρίς καμμιά αφορμή, ότι θα μας…κάνουν ντα και θα μας βάλουν τιμωρία, επειδή συνάπτουμε συμμαχίες που δεν τις εγκρίνουν(!) και όπλα που αποκτώνται από εμάς και που …τους απειλούν, κρύβεται βρώμικο διπλωματικό παιχνίδι. Και οι δήθεν κατηγορίες, ειναι η επιτομή του γελοίου. Λες και αυτοί οι ίδιοι δε μας απειλούν κάθε τρείς και λίγο με τις στρατιές του Αιγαίου που βρίσκονται ακριβώς απέναντι στα παράλια της Ιωνίας, έτοιμες για εισβολή. Δε μας απειλούν με…πνίξιμο στη θάλασσα όπως το ’22. Δε μας κουνάνε απειλητικά το δάχτυλο απειλώντας μας με casus belli επειδή έχουμε το…θράσος να …θέλουμε να επεκτείνουμε τα μίλια μας στα 12, νομιμότατα, βάση του διεθνούς νόμου UNCLOS που ενώ εμείς ψησίσαμε, αυτοί το έστριψαν γιατί δε τους σύμφερε.
Η σκευωρία που έχει στόχο τον διαμελισμό του Αιγαίου
Πίσω από τους οξείς τόνους λοιπόν και τα σενάρια πολεμικού συναγερμού, κατά την άποψη μου, η οποία επικυρώνεται και από έναν ακαδημαϊκό, που τιμά την τήβεννο του, κρύβεται ένα υπολογισμένο παιχνίδι win-win.
Ο Ερντογάν διαθέτει σήμερα 328 έδρες. Του λείπουν 32 ψήφοι για να φτάσει τις 360 που απαιτούνται, ώστε να προκηρύξει πρόωρες εκλογές πριν λήξει η θητεία του, το μοναδικό νομικό παράθυρο που του επιτρέπει να διεκδικήσει ξανά την προεδρία.
Και πώς εξαναγκάζει την αντιπολίτευση να στοιχηθεί μαζί του; Κατασκευάζοντας σκηνικό εθνικής κρίσεως, επικαλούμενος το …«εθνικό καθήκον»! Μετατρέποντας την Ελλάδα σε βολικό εξωτερικό κίνδυνο, ώστε να κλείσουν τα στόματα στο εσωτερικό.
Το ίδιο ακριβώς εργαλείο, χρησιμοποιεί και τούτη η άκρως διεφθαρμένη και εθνικά επικίνδυνη «κυβέρνηση» του Μητσοτάκη, που βρίσκεται ακόμη στην εξουσία, ενώ θα έπρεπε να βρίσκεται στη φυλακή σύσσωμη.
Η κινδυνολογία μεταφέρεται εξαιρετικά βολικά στο δικό μας πολιτικό σκηνικό του Ψευτορωμαίϊκου. Η τεχνητή ένταση στα ελληνοτουρκικά γίνεται προπέτασμα καπνού που σκεπάζει τη διαφθορά, την εσωτερική αποσύνθεση και τις δημοσκοπήσεις που, όπως όλα δείχνουν, έχουν παγώσει το Μαξίμου. Δεν πρόκειται για δύο αντίπαλους που συγκρούονται. Πρόκειται για δύο ηγεσίες που αξιοποιούν αμοιβαία τον εξωτερικό κίνδυνο για να κρατήσουν όρθιες τις εκλογικές τους βάσεις.
Ο Φλωρίδης, αυτό το πουλημένο τομάρι που βάλθηκε εδώ και καιρό να παριστανει τον φανατικό υποστηρικτή του αφεντικού του βαφτίζοντας πάντα σε «λογική» τις παρανοικές του κορώνες του, να ξεστομίζει ανερυθρίαστα πως εάν η χώρα μείνει …«ακυβέρνητη», να μην έχουμε καμία αμφιβολία ότι θα γίνει το ντου από απέναντι! Και δε βρέθηκε ένας μωρέ που να έχει τσίπα, να του χώσει ένα φούσκο γερό, στέλνοντας τον για …επισκευή στο κοντινότερο νοσοκομείο! Αλλά πού να βρεθεί αυτος, ανάμεσα στα αδρά πληρωμένα δημοσιογραφάκια της ΕΡΤ που άλλο τίποτε δε κάνουν, παρά να σκουπίζουν “λώκους” και να γλύφουν ποδιές που βρωμάνε βοθρίλα.
Όλο αυτό το σκηνικό που βλέπουμε, ακούμε και διαβάζουμε, δεν πρόκειται για δύο “παραδοσιακούς εχθρούς” που συγκρούονται. Πρόκειται για δύο ηγεσίες που αξιοποιούν αμοιβαία τον εξωτερικό κίνδυνο για να κρατήσουν όρθιες τις εκλογικές τους βάσεις. Περί αυτού πρόκειται.
Ο Φλωρίδης, όταν μίλησε, ήταν σε διατεταγμένη υπηρεσία. Δεν υπάρχει αμφιβολία περί τούτου. Έβαλε την εθνική ασφάλεια μέσα στην κάλπη, μετατρέποντας τον τουρκικό κίνδυνο σε επιχείρημα υπέρ της κυβερνητικής σταθερότητας. Και όταν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ο Μαρινάκης (άλλο φρούτο κι αυτό) αναγκάστηκε να πάρει αποστάσεις (πάλι σε διατεταγμένη υπηρεσία) η …αποστολή είχε εκτελεστεί. Η εθνική διακινδύνευση, έχει ήδη τιμολογηθεί ως προεκλογικό προϊόν.
Η τουρκική πρεμούρα και ο ψευδεπίγραφος νεοθωμανικός ηγεμονισμός
Την ίδια ώρα τωρα, από την άλλη όχθη του Αιγαίου, ο εκπρόσωπος του κυβερνώντος κόμματος της Τουρκίας, ο Ομέρ Τσελίκ, ολοκλήρωνε το δεύτερο μισό του έργου. Μετά τη συνεδρίαση του ΑΚΡ εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση κατά της Ελλάδας, κατηγορώντας την Αθήνα ότι επιχειρεί να …«περικυκλώσει» την Τουρκία(!) μέσω «δυσλειτουργικών συμμαχιών» και μέσω της στρατηγικής σχέσης με το Ισραήλ.
Χαρακτήρισε την προσέγγιση αυτή «εντελώς κενή και αβάσιμη» και προειδοποίησε ότι «θα προκαλέσει μεγάλη ζημιά στην ίδια την Ελλάδα». Δεν στάθηκε εκεί ο νεογενίτσαρος. Αποκάλεσε τον Νετανιάχου «Ναζί» και κατηγόρησε – το θράσος τους δεν έχει όρια – τον καλύτερο τους συνεργατη, τον Μητσοτάκη, ότι δείχνει …«σοβαρές ανεπάρκειες»(!!) επειδή στέκεται δίπλα του. Και πρόσθεσε τη φράση που αποκαλύπτει όλη την αυτοκρατορική νοοτροπία της Άγκυρας: «Οι άλλοι θα φύγουν. Εμείς θα μείνουμε. Εμείς και η Ελλάδα.»
Ο Τσελίκ το είπε καθαρά. Η ισχύς της Τουρκίας υπάρχει και στο τραπέζι και στο πεδίο, και είναι σε θέση να «αποτρέψει όλες αυτές τις συνωμοσίες, τις λεγόμενες συμμαχίες». Μ’ άλλα λόγια «ή καθίσετε στο δικό μας τραπέζι με τους δικούς μας όρους, ή θα λογαριαστούμε εκεί που μετράνε τα όπλα».
Και σαν να μην έφτανε η γλώσσα του Τσελικ, ήρθε και το κερασάκι. Το Κάθαρμα του Μαξίμου επισκέφθηκε το Καστελλόριζο, τη Μεγίστη, το νησί που η τουρκική προπαγάνδα παρουσιάζει ως γεωγραφικό παράδοξο και ως «ζήτημα εθνικής ασφαλείας» επειδή απέχει μία ανάσα από τα μικρασιατικά παράλια.
Ο Τσελίκ είχε ήδη σχολιάσει την επίσκεψη πριν καν ολοκληρωθεί. Ο Ερντογάν δεν ανέχεται ούτε καν την παρουσία εκεί Έλληνα αξιωματούχου ή πρωθυπουργου σε ελληνικό έδαφος, όταν αυτό το έδαφος βρίσκεται εκεί που η τουρκική ματιά θεωρεί ότι αρχίζει η δική της θάλασσα.
«Μαγκιά, κλανιά και λώκος φινιστρίνι» στην πιο γυμνή μορφή της φράσης. Ενώ η θρασύτητα των Τούρκων φτάνει στα ουράνια, όταν περικυκλώνουν την Ελλάδα επί δεκαετίες, με το τουρκολιβυκό μνημόνιο, με στρατιωτικές διευθετήσεις στη Συρία, με επιρροή στα Σκόπια και στην Αλβανία, με φλερτ προς την Αίγυπτο όποτε τη συμφέρει, με κατοχή της βόρειας Κύπρου επί μισόν αιώνα, με το casus belli για τα δώδεκα ναυτικά μίλια, με την αξίωση αποστρατιωτικοποιήσεως των νησιών την ίδια στιγμή που γεμίζει τα μικρασιατικά παράλια ταξιαρχίες κι απ΄την άλλη, κατηγορεί την Ελλάδα ότι την …«περικυκλώνει» επειδή τολμά να συνάψει συμμαχίες με το Ισραήλ και να μιλά για την Ασπίδα του Αχιλλέα. Όποιος θέλει να κλέβει τη γη του άλλου, φωνάζει κλέφτη εκείνον που κλειδώνει την πόρτα του.
Ο Μάζης το συνόψισε με μία φράση που έπρεπε ήδη να έχει ήδη γίνει σύνθημα: «Δεν υπάρχουν ούτε ήρεμα νερά ούτε καλές σχέσεις με την Τουρκία, αλλά εμείς την ξεπλέναμε. Τώρα η κατάσταση άλλαξε… Πώς άλλαξε; Ή λένε ψέματα αυτοί ή έχω εγώ δίκιο.»
Α, μπράβο αγαπητέ μου συνάδελφε. Ακριβώς. Για χρόνια, η επίσημη Αθήνα του Μητσοτακισμού, πουλούσε «ήρεμα νερά» την ίδια στιγμή που η Άγκυρα δεν σταμάτησε ποτέ να αμφισβητεί κυριαρχία, υφαλοκρηπίδα, εναέριο χώρο και την ίδια την ελληνικότητα των νησιών. Τώρα που η ρητορική σκληραίνει, καλούμαστε να πιστέψουμε ότι άλλαξε κάτι ουσιώδες; Όχι βέβαια. Άλλαξε μόνο η χρησιμότητα της εντάσεως.
Το ερώτημα που καίει: Τι μπορεί να συμβεί από εδώ και πέρα;
Εφ’ όσον τα πράγματα εξελίσσονται όχι φυσιολογικά, αλλά τεχνητά, το πιθανότερο δεν είναι ο μεγάλος πόλεμος της μιας νύχτας. Το πιθανότερο είναι αυτό ακριβώς που σκέπτεσθε κι εσείς που με διαβάζετε: Η ελεγχόμενη κρίση.
Μία κρίση αρκετά θεαματική, ώστε να τρομάξει τον Έλληνα ψηφοφόρο και να συσπειρώσει τον Τούρκο εθνικιστή, αλλά και αρκετά διαχειρίσιμη, ώστε να μην τινάξει στον αέρα τα ενεργειακά και νατοϊκά ισοζύγια των μεγάλων.
Πχ επεισόδιο στον Έβρο, παραβιάσεις που θα περάσουν από την «ρουτίνα» στην «κρίση» λογω σοβαρής προκλήσεως που θα επιφέρει θάνατο πιλότου ή ζημιές σε φρεγάτα, Navtex που θα κλειδώσουν κρίσιμες θαλάσσιες περιοχές, ερευνητικό ή πολεμικό πλοίο που θα πλησιάσει το σύμπλεγμα της Μεγίστης ή άλλου ελληνικού νησιόυ (πάλι), ρητορική για «αποστρατιωτικοποίηση» που θα μετατραπεί σε τελεσίγραφο κλπ κλπ
Και ύστερα η γνωστή χορογραφία: Έκτακτα συμβούλια, δηλώσεις «αποτροπής», κλήσεις για διάλογο, και στο βάθος το τραπέζι που ο Τσελίκ ήδη προετοιμάζει, δηλαδή το τραπέζι όπου η Τουρκία θέλει να συζητηθούν ανύπαρκτα ζητήματα ως δήθεν «διαφορές».
Για τον Ερντογάν, μία τέτοια κρίση είναι το εισιτήριο προς τις 32 έδρες που του λείπουν.
Για τον Μητσοτάκη, είναι το αφήγημα που μετατρέπει κάθε αποτυχία δική του σε …«ώρα εθνικής ευθύνης». Γι’ αυτό και η δήλωση Φλωρίδη όχι μόνο δεν ήταν γκάφα, αλλά είπαμε, διατεταγμένη υπηρεσία ως πρόβα. Που δοκιμάστηκε στον δημόσιο λόγο το επιχείρημα ότι χωρίς σταθερή κυβέρνηση έρχεται το «ντου». Αν το επιχείρημα πιάσει, θα επαναληφθεί. Αν δεν πιάσει και δε το μασήσουν πλέον τα «βρεφοποιημένα» προβατάκια, θα το μαζέψουν οι εκπρόσωποι και θα μείνει ως σκιά πάνω από την κάλπη.
Υπάρχει όμως και το χειρότερο ενδεχόμενο, δηλαδή εκείνο που οι τεχνοκράτες του …«διαλόγου»(!) αποφεύγουν να κατονομάσουν. Ότι άν η κρίση ξεφύγει από τα χέρια εκείνων που τη σκηνοθετούν τι θα συμβεί. Άν δηλαδή ένα τεχνητό θερμό επεισόδιο στο Καστελλόριζο, στην Κάσο, νοτίως της Κρήτης ή στον Έβρο αποκτήσει δική του δυναμική.
Τότε είναι που το θέατρο παύει να είναι θέατρο. Και τότε θα φανεί ποιος εξόπλισε ουσιαστικά τη χώρα και ποιος εξόπλισε μόνο τις δηλώσεις. Ποιος θεωρεί μ’ άλλα λόγια το Αιγαίο ελληνική θάλασσα και ποιος το αντιμετωπίζει ως πεδίο «συνεκμεταλλεύσεως» υπό τουρκική πίεση.
Η Ρωμιοσύνη δεν αντέχει άλλη δεκαετία «ήρεμων νερών» που καταλήγουν σε υποχωρήσεις. Δεν αντέχει υπουργούς – κνώδαλα τύπου Φλωρίδη ή Γεραπετρίτη που βάζουν την Τουρκία μέσα στην κάλπη. Δεν αντέχει πλέον να βλέπει το βρώμικο Ψευτορωμαίϊκο και τον Μητσοτακισμό που επισκέπτονται το Καστελλόριζο όποτε τους συμφέρει και πάντα ως σκηνικό επικοινωνίας, την ίδια στιγμή που το βαθύτερο δόγμα παραμένει ο διάλογος με εκείνον που αμφισβητεί την ίδια την ύπαρξη του νησιού ως ελληνικού. Και δεν αντέχει άλλο το θέαμα δύο ηγετών (ο ένας για το θρονο του σουλτανου και ο άλλος το ρόλο της θεραπαινίδας του σουλτάνου) να παίζουν την εθνική αγωνία του ελληνισμού στα ζάρια των δικών τους εκλογικών αναγκών.
Ο Τσελίκ είπε ότι οι άλλοι φεύγουν και μένουμε εμείς κι εκείνοι. Ας του απαντήσει η Ιστορία, όχι η επικοινωνία.
Σε τούτη τη θάλασσα έμεινε η Ελλάδα όταν αυτοκρατορίες γεννιούνταν και πέθαιναν. Έμεινε μετά τους Πέρσες, μετά τους Φραγκολατίνους, μετά την Άλωση, μετά τη Μικρασία, ακόμη και μετά το 1974. Δεν έμεινε για να γίνει συνομιλητής του νεοοθωμανικού αναθεωρητισμού πάνω σε ένα τραπέζι που στήνεται για να σωθούν δύο τύποι από τις κάλπες τους, ο καθένας για τους δικούς του λόγους.
Από εδώ και πέρα, όλοι όσοι απομείναμε με τη Ρωμιοσύνη μέσα μας, έχουμε μία μόνο σοβαρή επιλογή: Να πάψουμε να παίζουμε στο έργο που σκηνοθετούν από κοινού, το διεφθαρμένο και σάπιο μητσοτακικό Μαξίμου και το επίσης διεφθαρμένο ως το κόκκαλο ισλαμικό ΑΚΡ.
Να ονομάσουμε την κρίση με το όνομά της. Να αρνηθούμε τη μετατροπή της εθνικής μας άμυνας σε προεκλογικό φόβητρο. Και να θυμίδουμε, με έργα και όχι με επισκέψεις, ότι το Καστελλόριζο δεν είναι ούτε τόπος κατάλληλος, ούτε αφορμή για δηλώσεις. Είναι σύνορο. Και τα σύνορα δεν μπαίνουν σε παζάρι για να κερδίσει κανείς εκλογές.
Τ’ ακούς Μητσοτάκη; Δε θα μασήσουμε το άχυρο. Νισάφι πια.
Πύρινος Λόγιος
