Χαίρεται
Ας παραδεχθούμε αν μπορούμε τα παρακάτω .
Ο χαρούμενος …
Πιστεύω πως οι περισσότεροι κατανοούμαι ότι στην παρούσα ζωή ,μοιάζουμε σαν τον σκύλο που κυνηγάει την ουρά του.Σε οτιδήποτε κάνουμε , πιστεύοντας ότι όταν την πιάσει θα βρεί την “χαρά ” ,αλλά νομοτελειακά κουραζόμαστε και απογοητεύομαστε
Μια “ουτοπία ” …
Η ευτυχία μοιάζει με “ουτοπία” , που μόλις πιστέψω ότι είμαι κοντά ,όταν την πλησιάσω καταρρέει,διαλύεται στην παλάμη μου σαν “άμμος” και μου αφήνει συσσωρευμένη “πίκρα” .
Όπως ο “διψασμένος” που βαδίζει στην έρημο λίγο πριν φτάσει καταβεβλυμένος στην “όαση” ,διαπιστώνει ότι ήταν “αντικατοπτρισμός ” .
Μετά μαζεύει τα “κομμάτια” του και ότι δυνάμεις του έχουν μείνει και συνεχίζει πρός άλλο “αντικατοπτρισμό“
Μονότονο κυνήγι αντικατοπτρισμών
Έτσι κυλάει μονότονα η ζωή μου ,μέσα από “αντικατοπτρισμούς” και “ουτοπίες ” αναζητώ την αληθινή βαθιά ,σταθερή και ακλόνητη “Χαρά” .
Τελικά στις απολαύσεις του “κόσμου” τούτου ,στην τεχνολογία ,στην άνεση ,στην πρόοδο , στα ανθρώπινα επιτεύγματα της επιστήμης ,της ψυχολογίας ,στα εφευρήματα και στις δοξασίες ,στις “λατρείες ” όλο και νέων ειδώλων ,
Ίσως και κάποια από αυτά είναι εργαλεία και μέσα να πιάσω ,να συλλάβω κάτι μεγαλύτερο ,τα κάνω όμως “στόχους” και διψώ όλο και περισσότερο ..
“πᾶς ὁ πίνων ἐκ τοῦ ὕδατος τούτου διψήσει πάλιν·”
τι κάνω ;
Κυνηγώ συνεχώς νέους “αντικατοπτρισμούς ” οάσεων ,τους κάνω στόχους και όχι μόνο αυτό ..
Συνεχώς “γεμίζω” με κατάλοιπα μέσα μου ,κούραση , σκοτάδι ,νέα δίψα πάνω στην παλιά δίψα και κάνω όλο και πιο δύσκολο το ταξίδι μου “αυτοκτονώ “.
Κάνω όλο πιο δύσκολο να διακρίνω και να φτάσω στην υπαρκτή όαση .
Την “όαση” που υπάρχει και έχει νερό ,το “ύδωρ το ζών “
” ὃς δι᾿ ἂν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος οὗ ἐγὼ δώσω αὐτῷ, οὐ μὴ διψήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα” (Ιω. 4,14)
“Κύριε, δός μοι τοῦτο τὸ ύδωρ, ἵνα μὴ διψῶ”
Είπε η συνεχώς πνευματικά διψασμένη “Σαμαρείτιδα” , που αναζητούσε αυτό το “ύδωρ” μελετώντας τις γραφές και αναζητώντας την αλήθεια ,την “όαση“.
Αυτή που κανένας δεν υπολόγιζε ως “λίθον ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες,” έγινε η Αγία φωτεινή πίνοντας..
“τὸ ὕδωρ ὃ δώσω αὐτῷ, γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγὴ ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον” (Ιω. 4,14)
Η εγωιστική αδιαφορία .
Στις μέρες μας όλο και πολλαπλασιάζονται οι “αντικατοπτρισμοί ” , όλο και ,πολλαπλασιάζονται οι “διψασμένοι “ που χάνονται μέσα στην έρημο
..Γιατί όμως ;
Μεγαλώνει η “δίψα” γύρω μας ,όσο εμείς παραμένουμε “κακοί εγωιστές ” δεν θέλουμε να διακρίνουμε που είναι το “ύδωρ το ζων ” όλο και μεγαλώνει η αδιαφορία για το “ύδωρ το ζών” γιατί ;
Το αναζητούμε μόνο για εμάς ..και χανόμαστε
Το αληθινό “ΕΓΩ”
Το “ΕΓΩ ” είναι αυτό που μου ανήκει ,άμεσα μπορώ να επέμβω και να το διαχειριστώ ,αλλά έμμεσα επενεργώ και στο “ΕΜΕΙΣ“είτε το θέλω είτε όχι .
Κομμάτι του “ΕΜΕΙΣ ” είναι το “ΕΓΩ “,έχει απόλυτη και ζωτική ανάγκη το ένα το άλλο και έτσι πρέπει να το αντιμετωπίζουμε .
Το “ΕΓΩ” μπορεί να γιατρευτεί και να “δοξαστεί ” μόνο κάτω και μέσα από αυτή την “λογική ” ,της Θυσίας στο ορθό και σω”ΕΜΕΙΣ” .
Αν γιατρευτεί το “ΕΓΩ ” θα γιατρέψει και θα βοηθήσει ένα κομμάτι του “ΕΜΕΙΣ “
Αν γιατρευτεί σαν “αντιβίωση” θα γιατρέψει και τα συνδεδεμένα διπλανά μέλη .
Μόνο με αυτό σαν στόχο και μόνο με “συμπάθεια” το ΕΓΩ γιατρεύεται .
Το καλό και το κακό “ΕΓΩ”
Το αγαθό “ΕΓΩ”
Υπάρχει μία ΟΔΟΣ ,ένα ΦΩΣ ,μία ΑΛΗΘΕΙΑ ,μία “όαση ” του Χριστού ,του Υιού και Λόγου ,του Ευαγγελίου που μπορεί να μας γεμίσει ..
Εκεί που το “ΕΓΩ” καθαρίζεται ,φωτίζεται εισέρχεται και συνδέεται με το ΕΜΕΙΣ .
Όμως υπάρχει και η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ επιλογής ,αυτό γίνεται τελείως ΕΛΕΥΘΕΡΑ .
Το πονηρό “ΕΓΩ”
Το απόλυτο ,το κακό “ΕΓΩ” που εμμένει στα πιστεύω ,στις ιδέες του .
Απορρίπτω τον “Λόγο “ του Θεού ,τις εντολές ,την προοδευτική μου και προγραμματισμένη Θεραπεία που προσφέρει για “πάσα νόσο ” ,όσο και ληστής να είμαι ,αν υπακούσω θα θεραπευτώ
“Τὰ ἀδύνατα παρὰ ἀνθρώποις δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ ἐστιν“
Αδιαφορώ όμως τον θεωρώ ανεφάρμοστο ,δυστοπικό, εμμένω στις “απόψεις” μου και αρνούμαι πεισματικά την υπακοή στον “Λόγο” .
Αυτό με οδηγεί σε ένα άλλο “ΕΜΕΙΣ“, εκεί που απουσιάζει το “ΦΩΣ” ,ο Χριστός ,
Εκεί που κυριαρχεί το σκοτάδι, η δίψα και ο “πόνος” και κυριαρχεί το άρρωστο απόλυτο “ΕΓΩ“
Η πραγματική αγάπη στον εαυτό μου..
Αδιαφορώ ..
Η δολοφονική “αδιαφορία ” για τον πραγματικό εσωτερικό εαυτό μου ,για την ψυχή μου ,το κέντρο μου .
Αρνούμαι ..
Είναι η άρνηση μου αρχικά να δεχθώ αυτήν την αδυναμία μου , την κατάσταση μου να αγαπήσω αληθινά τον εαυτό μου ,να αρνηθώ τα στρεβλά “θέλω” μου ,τους “αντικατοπτρισμούς ” ευτυχίας ..
Αρνούμαι το “Ύδωρ”
Αρνούμαι την “όαση ” ότι λείπει το “ΦΩΣ”του Χριστού από μέσα μου ,απομακρύνομαι ,αποφεύγω και αποστρέφομαι το αληθινό “Ύδωρ” ..
Τότε με ΑΓΑΠΩ…
Αυτή την εσωτερική αγάπη όταν την μεγαλώνουμε ,την φορτίζουμε συνεχώς με “ύδωρ ζών” σαν ήλιος θερμαίνει εμάς και τους γύρω μας τον “πλησίον” μας ,είναι αυτή που μας οδηγεί στην “συμπάθεια ” με κάνει “πηγή ” ..
τὸ ὕδωρ ὃ δώσω αὐτῷ, γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγὴ ὕδατος “(Ιω. 4,13)
Νοιάζομαι για το ΕΓΩ μου το αγαπώ ,θέλω να το θεραπεύσω ,θα το θεραπεύσω ,θα το αγαπήσω όταν το θέσω στην υπηρεσία του Εν Χριστώ “ΕΜΕΙΣ ” στην αληθινή Εκκλησία
«ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι»
Το άλλο ΕΜΕΙΣ που εξυπηρετεί κρυφά το ΕΓΩ ..
Βαρέθηκα,κουράστηκα ,απόκαμα να πέφτω σε “αντικατοπτρισμούς“
Να θέτω το ΕΓΩ μου στην υπηρεσία οποιουδήποτε άλλου συλλογικού ,κομματικού εμείς που δεν έχει Χριστό για αρχηγό ,
απλά να ζητώ την δόξα του “Κόσμου ” παριστάνοντας τον υπηρέτη κάποιου εμείς
Απλά τι κάνω ,βαδίζω πρός έναν νέο “αντικατοπτρισμό ” ..
Καλή φώτιση και αρχή μετανοίας
Γ.Μ
