Δύο τρόποι υπάρχουν. Ή να μην περιμένεις και πολλά από την ψήφο σου, ή να εξαναγκάσεις αυτούς που θα ψηφίσεις να δουλέψουν πριν τους ψηφίσεις και όχι να τους αφήσεις να ΣΕ δουλέψουν. Τον τρίτο τρόπο (να μην ψηφίσεις τίποτα) τον απορρίπτω ως εγωιστικό σε βαθμό ψυχικής μιζέριας.
Το πρώτο για εμένα και μάλιστα στην ηλικία μου είναι αυτονόητο. Το δεύτερο το προσπαθώ κυρίως με την αρθρογραφία, αλλά κάποιες φορές και με προσωπικές (ηλεκτρονικές) επιστολές σε δημόσια πρόσωπα (με τις οποίες προσπάθησα να τους κεντρίσω να συγκροτήσουν ουσιαστικά προγράμματα κι όχι συλλογές με πιασάρικους τίτλους) χωρίς κανένα αποτέλεσμα μέχρι τώρα, γιατί ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη. Όμως δεν έχασα και τίποτα από αυτήν την ενασχόληση. Αντίθετα νοιώθω, ότι κάνω στο ακέραιο το καθήκον μου ως πολίτης και αυτό είναι πολύ σημαντικό και ευεργετικό στον ψυχισμό μου. Γι αυτό σου το συστήνω ανεπιφύλακτα φίλε αναγνώστη. Και που ξέρεις; Μπορεί να είσαι εσύ ο κούκος που θα φέρει την άνοιξη. Όχι γιατί θα είσαι καλύτερος από τους προηγούμενους, αλλά γιατί με εσένα μπορεί να συμπληρωθεί ο απαιτούμενος αριθμός.
Δεν χρειάζεται καμία συνεννόηση, καμία συνεργασία, κανένας συντονισμός. Αυτό που απαιτείται είναι αλλαγή πολιτικής συμπεριφοράς. Να τους ξεκαθαρίσουμε, ότι οι ηθικοπλαστικές αοριστολογίες τους δεν μας λένε τίποτα. Μας τα `παν κι άλλοι. «Ετούτο το κόμμα δεν είναι σαν τα άλλα που ξέραμε. Κατέρριψε τις διαχωριστικές γραμμές αριστεράς δεξιάς. Δεν αποτελείται από επαγγελματίες πολιτικούς, αλλά από καταξιωμένους ανθρώπους της δουλειάς κ.λ.π. κ.λ.π.»… Τα άκουσα τόσες φορές στην ζωή μου, που εδώ και δεκαετίες ξερνάω. Κι όμως, εξακολουθούν τα ίδια κλισέ, λες και λένε το πιο πρωτότυπο πράγμα. Θα φανεί κουφό στις νεότερες ηλικίες, αλλά το πρώτο από αυτά τα κόμματα μετά το 1974 ήταν το ΠΑΣΟΚ. Ακολούθησε πλήθος κομμάτων και «κινημάτων», που θα διεμβόλιζαν το σύστημα προς χάριν του λαού, αλλά ΟΛΑ ακολούθησαν τον δρόμο του ΠΑΣΟΚ. Όπως είναι φυσικό, περισσότερο ξεφτιλίστηκαν όσα συμμετείχαν σε κυβερνήσεις, αλλά ΟΛΑ είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό: Την Βαρουφάκειο «δημιουργική ασάφεια»… Κι όταν ο κόσμος αγανακτούσε με τα παχιά λόγια, παρουσίαζαν τόμους «προγραμμάτων» με δήθεν συγκεκριμενοποιημένες και ποσοτικοποιημένες «δεσμεύσεις». Οι περισσότεροι βέβαιοι όντες, ότι δεν θα κληθούν να επιβεβαιώσουν τους παχιούς αριθμούς των «προγραμμάτων» τους, ενώ τα κόμματα εξουσίας γνωρίζουν, ότι οι ψηφοφόροι τους δεν θα ρίξουν ούτε ματιά σε αυτά. Αλλωστε όταν μετά από τέσσερα χρόνια έλθει η ώρα της απολογίας, «δικαιολογίες» θα βρεθούν πολλές· διεθνής κρίση, παρέλαβαν καμένη γή, αναγκάστηκαν να συγκυβερνήσουν με άλλο κόμμα, δεν πρόλαβε να αποδώσει το φοβερό έργο που είχαν κάνει, ήταν δίσεκτα τα χρόνια κ.λ.π..
Όπως έχω πει κι άλλες φορές, το τι θα κάνει ένα κόμμα όταν αναλάβει την εξουσία, φαίνεται πεντακάθαρα από το τι κάνει πριν και είναι για ΟΛΑ το ίδιο. Αμέτρητες ώρες παρλαπίπας των στελεχών του σε κανάλια, ραδιόφωνα, εκδηλώσεις και συγκεντρώσεις. Ατέλειωτες σελίδες προγραμματικής λογοδιάρροιας γαρνιρισμένες με πίνακες και σχεδιαγράμματα. Βαρύγδουποι τίτλοι νόμων, χωρίς ούτε μία λέξη από το περιεχόμενο τους!!!!! Εδώ ο Αλέξης κέρδισε τις εκλογές υποσχόμενος έναν νόμο με ένα άρθρο και ούτε αυτό δεν μας το έδειξε ποτέ!!!!!!!! Για να δούμε αναδρομικά, τι θα μπορούσε να έλεγε αυτό το άρθρο: Μμμμμμμ, Α, το βρήκα: Αμα μία κυβέρνηση θεωρήσει ανώριμη μία απόφαση του λαού, την οποία η ίδια υποστήριξε και πριν τις εκλογές και πριν το δημοψήφισμα, μπορεί να την αναιρέσει, να κάνει το αντίθετο και να του δώσει το δικαίωμα να την ανατρέψει έξι μήνες αργότερα…
Μας έδειξε όμως (μετά τις δεύτερες εκλογές) πλήθος εφαρμοστικών νόμων, που φτιάχνονταν σε μία νύχτα. Τόσα χρόνια στην αντιπολίτευση δεν είχαν φτιάξει ούτε ένα άρθρο, να μας το δείξουν πριν τις εκλογές!!! Αυτό είναι το κοινό χαρακτηριστικό των δημαγωγών διαχρονικά και παγκόσμια. Προεκλογικά μας λένε μόνο τους τίτλους. Το περιεχόμενο των νόμων το μαθαίνουμε μετά…
Όμως το περιεχόμενο των νόμων ορίζει την ζωή μας, όχι οι τίτλοι. Εβγαλε απόφαση ο Μητσοτάκης, ότι για τα Τέμπη φταίει μόνο ο σταθμάρχης και δυό τρείς υπάλληλοι και μας ξεφούρνισε την «λύση» για το μέλλον: Αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων. Τι πρωτότυπο… Δεν το είχαμε ξανακούσει. Γιατί δεν το είχε κάνει μέχρι τότε; Γιατί δεν είχε έτοιμο τον νόμο του από τότε που ήταν στην αντιπολίτευση; Και κυρίως γιατί δεν μας τον έδειξε προεκλογικά (έστω για την δεύτερη τετραετία) να δούμε κι εμείς, πρόκειται πράγματι για έντιμη αξιολόγηση, ή μηχανισμό ελέγχου και εκβιασμού; Βλέποντας, ότι ο ίδιος αξιολόγησε τον Καραμανλή ως άξιο για υποψήφιο βουλευτή ακόμα και μετά το ξεμπρόστιασμα για της διασπάθιση των χρημάτων της σύμβασης 717, μπορούσε κανείς να καταλάβει ποιο θα ήταν το περιεχόμενο του νόμου…
Ο σκεπτόμενος πολίτης πρέπει να καταλάβει, ότι δεν είναι ψιλά γράμματα αυτά. Δεν αποφεύγουν να μας δείξουν προεκλογικά τους νόμους, με τους οποίους θα μας κυβερνήσουν, μόνο γιατί είναι τεμπέληδες, αλλά πρωτίστως γιατί από την φύση τους είναι δεσμευτικά κείμενα.
Πιστεύω, ότι αρκετοί από τους πολιτικάντηδες ήσαν καλύτεροι πριν μπουν στην πολιτική και θα μπορούσαν να παραμείνουν, αν το πολιτικό παιχνίδι παιζόταν πιο τίμια, χώρια που θα ενθαρρύνονταν κι άλλοι ακόμα καλύτεροι. Ο ανταγωνισμός είναι βέβαιος από την ανθρώπινη φύση, αλλά γιατί να συναγωνίζονται σε δημαγωγία και όχι στην ουσιώδη αντιπαράθεση νομοθετικών προτάσεων υπό το βλέμμα του άμεσα ενδιαφερόμενου, του λαού; Δεν φταίνε μόνο αυτοί. Κυρίως φταίμε εμείς, που όχι μόνο δεν το απαιτούμε, αλλά θαυμάζουμε κιόλας την κοροϊδία. Πως ζητάμε σωστούς πολιτικούς, αν εμείς δεν είμαστε σωστοί πολίτες; Ποια είναι τα αιτήματα που λαμβάνουν από εμάς; Αυτά που αφορούν την τσέπη μας. Ακόμα και τα πιο ανιδιοτελή μιλάνε όσο αόριστα μιλάνε και οι πολιτικοί. Λένε οι «ενεργοί» πολίτες: «Κάντε κάτι για την διαφθορά» και οι πολιτικοί που «έλαβαν το μήνυμα του λαού» διακηρύττουν «θα πατάξουμε την διαφθορά». «Κάντε κάτι για τους φτωχούς» -«Θα βοηθήσουμε τους φτωχούς»… Διάλογος νηπίων δηλαδή. Τι σοβαρό να προκύψει από τέτοιον «διάλογο» μεταξύ πολιτικών και λαού;
Μπορούμε εμείς οι απλοί πολίτες να κάνουμε κάτι για να σταματήσει αυτή η κοροϊδία; Ναι, μπορούμε. Αντί να περιμένουμε διαρκώς νέους «μεσσίες» εκθειάζοντας τους και οδηγώντας τους με μαθηματική ακρίβεια να καβαλήσουν το καλάμι και ταυτόχρονα βρίζοντας και καταρώμενοι τους προηγούμενους, που πάλι εμείς είχαμε ανεβάσει στο καλάμι, να απαιτήσουμε τουλάχιστον δείγματα νομοπαρασκευαστικής δουλειάς. Αλλιώς θα είμαστε μόνιμα κοψοχέρηδες. Αν δεν το απαιτήσουμε εμείς αδέλφια, ποτέ, κανένας πολιτικός δεν θα το κάνει. Τρελλοί είναι να χάσουν την βολή τους και να αλυσοδεθούν με νόμους, τους οποίους θα μας έχουν εκθέσει προκαταβολικά; Γι αυτούς «προετοιμασία για την εξουσία» είναι η ντόλτσε βίτα με κάμερες και μικρόφωνα. Αν δεν τους αναγκάσουμε να δουλέψουν, αν χορταίνουμε με τα παχιά λόγια, τελικά θα πεινάσουμε.
Όλα αυτά δεν τα λέω ως γενικές παραινέσεις, αλλά για να προλάβουμε τον εκφυλισμό κομμάτων εν τη γενέσει τους και κυρίως της κ. Καρυστιανού, καθώς θα ήταν πολύ αφελές να περιμένουμε κάτι διαφορετικό (από τα προηγούμενα) από τους Σαμαρά και Τσίπρα. Και δεν τα λέω σε εκείνη, αλλά σε εσένα φίλε αναγνώστη, που κι αν δεν είχες δώσει την πρέπουσα σημασία, τώρα γνωρίζεις ποια είναι τα χαρακτηριστικά ενός κόμματος, που του μέλλει να εκφυλιστεί και το πρώτο είναι η αοριστία. Το δεύτερο είναι οι συνεχείς εμφανίσεις των στελεχών του, που τοποθετούνται καθημερινά για όλη σχεδόν την επικαιρότητα. Που να μείνει χρόνος και ψυχική ηρεμία να φτιάξεις σοβαρούς νόμους; [Το τρίτο είναι η πάντοτε γελοία «αυτοκριτική» τους, αλλά είναι νωρίς ακόμα για το συγκεκριμένο κόμμα.]
Το κυριότερο επιχείρημα που ακούω υπέρ της είναι το εξής: Ο πόνος και η επιθυμία της να διορθώσει πράγματα είναι αληθινά. Επίσης αφού έχει απήχηση, είναι ευκαιρία να ξεφορτωθούμε τον Μητσοτάκη, χωρίς να ξαναφορτωθούμε τους δοκιμασμένους λεχρίτες.
Σωστά. Αλλά το να φύγει ο τάδε, ήταν το ζητούμενο σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις και περισσότερες από τις μισές φορές έγινε, αλλά τίποτα δεν άλλαξε. Για εμένα ποτέ αυτό δεν αποτέλεσε έκπληξη. Εκπληξη θα μου προκαλούσε το αντίθετο, γιατί ΟΛΟΙ είχαν ακολουθήσει τον εύκολο δρόμο για να κερδίσουν τις εκλογές. Αυτόν τον εύκολο δρόμο της καταγγελίας και της επιφανειακής πολιτικής προσέγγισης ακολουθεί και το αγέννητο κόμμα Καρυστιανού, πριν καν βγει από την κοιλιά της μάνας του.
Το μεγαλύτερο σφάλμα της είναι, ότι δεν ακολουθεί την οδό της ταπεινοφροσύνης. Πάει να συναγωνιστεί σε εριστικότητα την Ζωή, αλλά δεν σκέφτηκε, ότι ο κόσμος θέλει την Ζωή, αλλά στην θέση της αντιπολίτευσης… Την θέλει για να δυσκολεύει την ασυδοσία των κυβερνόντων· όχι για να κυβερνήσει η ίδια. Φοβάται τα πολύ εριστικά άτομα, ως υποψήφιους αυταρχικούς ηγέτες στα εσωτερικά θέματα και επικίνδυνους στα εξωτερικά.
Δεν έχει καν την ευγένεια να μην επιτεθεί προκαταβολικά σε κόμματα που της συμπαραστάθηκαν και που δεν αντέδρασαν άσχημα στο δικό της κόμμα, παρά το ότι από αυτούς ακριβώς κόβει ψήφους, όπως της Κωνσταντοπούλου και του Βελόπουλου. Δηλαδή δεν έπρεπε να πουν λέξη, για να μην την θεωρήσει ανοίκεια επίθεση; Μήπως έπρεπε να αυτοδιαλυθούν αυτά τα κόμματα, μόλις έληξε το σήριαλ της αναποφασιστικότητας της; Τους βάζει στο ίδιο τσουβάλι με την ΝΔ, που της επιτέθηκε με τον πιο χυδαίο τρόπο πολύ πριν την πρώτη νύξη για δημιουργία κόμματος. Αυτήν την «δικαιοσύνη» πρεσβεύει; «Εγώ μόνη μου εναντίον όλων σας». Αυτό δεν είναι απλά οίηση (που έλεγε κι ο Αλέξης) είναι κανονική έπαρση.
Άλλο να μην βάζεις στο κόμμα σου άτομα που είτε έχουν φθαρεί, είτε τα θεωρείς ακατάλληλα, βρίσκοντας μία ευγενική δικαιολογία κάθε φορά και άλλο να βγάζεις γενικό αφοριστικό φεφτά για όποιον δεν μπήκε στην πολιτική μέσα από το κόμμα σου, που ακόμα δεν έχει γεννηθεί καλά καλά.
Δύσκολα θα δεχόμουν τέτοια υπεροψία, ακόμα και αν όντως ήσαν κάτι ξεχωριστό. Μία ομάδα που παράγει πολιτικό έργο, δηλαδή συγκεκριμένες νομοθετικές προτάσεις, έστω όχι με την πλήρη μορφή νόμου (όπως κανονικά θα έπρεπε). Ποιο είναι το μόνο σχετικό κείμενο, που μας έχουν παρουσιάσει μέχρι τώρα; Οι πέντε γραμμές του άτυπου δημοψηφίσματος, που αποτελούν μνημείο προχειρότητας. Επί της ουσίας δεν διαφωνώ. Αλλά δεν μπορούσαν να βάλλουν με την σωστή σειρά πέντε φράσεις; Πρέπει να μυρίσεις τα νύχια σου, τι εννοεί ο ποιητής. Ξεκινούν με αίτημα αναθεώρησης του Συντάγματος, παραλείποντας το ποιο άρθρο εννοούν και στην συνέχεια παρεμβάλλουν το δεύτερο αίτημα μεταξύ του πρώτου αιτήματος και της εξήγησης αυτού (η οποία έτσι όπως γράφτηκε, μοιάζει να είναι τρίτο αίτημα και όχι η εξήγηση του πρώτου – «εξήγηση» που λέει ο λόγος, όπως την διατύπωσαν). Μαζί με κάποια άλλα λάθη έκφρασης καταλήγει να φαίνεται ένα κείμενο αντιφατικό και ασυνάρτητο, όπου ακόμα και τα κόμματα φαίνεται να έχουν μπει από αγράμματο άνθρωπο. Πέντε γραμμές δεν μπόρεσαν να τις γράψουν σωστά!!!!!!!!! Ετσι θα νομοθετούν αύριο;
Κι όταν λέω «δεν διαφωνώ», εννοώ, ότι είναι ένα ψιλοσωστό μπάλωμα, όχι πραγματική λύση. Δηλαδή, αν δεν έκρινε την ασυλία η Βουλή και όλα πήγαιναν κατ ευθείαν στην Δικαιοσύνη, υπάρχει καμία εγγύηση δίκαιης αντιμετώπισης; Εσύ τι γνώμη έχεις φίλε αναγνώστη; Αν παραπεμπόταν σε Δίκη ο Καραμανλής, θα καταδικαζόταν; Εδώ η συγκάλυψη άρχισε με τον πιο ακραίο τρόπο από την προανάκριση και έχουμε αμφιβολίες, τι θα κάνουν οι ανώτατοι δικαστές;
Τι βλέπουμε λοιπόν; Ότι ούτε στο θέμα που την έκαψε, δεν έκανε καμία σοβαρή νομοθετική πρόταση η κ. Καρυστιανού και το επιτελείο της. Βαδίζουν όλοι μαζί την πεπατημένη των εντυπώσεων. Μπορεί να σωθεί η ευκαιρία να αλλάξει κάτι; Αν παραμένουμε αδρανείς θεατές, όχι. Ποιοι πρέπει να την νουθετήσουν; Εκείνοι που θεωρούν, ότι αποτελεί την μεγάλη ευκαιρία για την Ελλάδα.
