Ἐνῶ ἑτοιμάζονται δυναμικές ἀντιδράσεις γιά τό Σκοπιανό καί ἡ κυβέρνηση
ἳσταται ἐπί ξυροῦ ἀκμῆς γιά νά πάρη τήν τελική(;) της ἀπόφαση ἒναντι
τοῦ χρονίζοντος τούτου ἐθνικοῦ θέματος, ἂν δέν τήν ἒχει πάρει ἢδη ἂν
κρίνουμε ἀπό τά πρωτοσέλιδα ὁρισμένων ἐφημερίδων, ὁ πολύς κόσμος
ἀγνοεῖ τήν οὐσία ἑνός θέματος, πού δημιούργησε ὁ ρεβανσιονιστής (κατά
τήν τότε ΕΣΣΔ) Ἰωσήφ Μπιόρν Τίτο, συστήνοντας τό κρατίδιο νοτίως τῆς
Γιουγκοσλαβίας Βαρντάσκα Μπανόβινα.
Τότε ρίχθηκε ὁ σπόρος μιᾶς τεχνητῆς προσπάθειας ἐθνογένεσης, πού εἶχε
σάν σκοπό νά βαφτίσει μέ ἑλληνικό ὂνομα τό κρατίδιο αὐτό (Μακεδονία
τῶν Σκοπίων) καί νά χαρίσει ἑλληνικά σύμβολα (Μέγας Ἀλέξανδρος,
Ἀστέρας Βεργίνας) μέ ἀπώτερο στόχο νά ἱκανοποιηθοῦν οἱ ἐπεκτατικές
ὀρέξεις τοῦ Τίτο στήν Βουλγαρία καί στήν Ἑλληνική Μακεδονία.
Μία σύντομη ἱστορική ἀναδρομή, ἂγνωστη στούς πολλούς, δέν θά ἦταν
ἂσκοπη. Θά ἦταν ἲσως χρήσιμη καί στούς κυβερνῶντες.
Ὁ πρῶτος πρόεδρος τῶν μετέπειτα Σκοπίων Κίρο Γκλιγκόρωφ, πού εἶχε
ἱστορική αὐτογνωσία, δήλωσε τότε, ὃταν ἂρχισαν οἱ κινητοποιήσεις γιά
μακεδονοποίηση τῶν Σκοπίων, ὃτι οἱ Σλάβοι δέν ἒχουν καμμία σχέση μέ
τόν Μέγα Ἀλέξανδρο, ἀφοῦ ἒφθασαν στήν Βαλκανική τόν 6ο μ.Χ. αἰῶνα.
Πράγματι, ἒτσι εἶναι. Τό μόνο πού δέν εἶπε ὁ Γκλιγκόρωφ, εἶναι ὃτι ἡ
παρεισφρύσασα στά Βαλκάνια σλαβική φυλετική ἀναλογία εἶναι ζήτημα ἂν
ὑπερέβαινε τό ἓνα τοῖς χιλίοις τῶν τότε οἰκούντων αὐτοχθόνων στίς
παραΐστριες (παραδουνάβιες) ἐπαρχίες. Ἐκεῖ ἐπικρατοῦσε τό
Αἰγαιοπελασγικό μεσογειακό φύλο ἀπό ἀρχαιοτάτων χρόνων.
Οὒτε εἶπε ὃτι οἱ παρεισαχθέντες Σλάβοι, ἀκόλουθοι ὑπηρέτες τῶν Οὒννων
καί τῶν Ἀβάρων, ἦσαν ὀλίγιστοι, χωρίς οἰκογένειες, καί ὁρίσθηκαν
ὁροφύλακες στήν Βαλκανική ἐπί αὐτοκράτορος Ἡρακλείου, πού εἶχε μαζί μέ
τόν Ἰουστινιανό σοβαρά προβλήματα μέ τούς Πέρσες.Τό λεξιλόγιό τους
εἶναι ζήτημα ἂν ὑπερέβαινε τίς 500 λέξεις καί ἦταν πολύ εὒκολο νά
ἐπηρεάσουν τά ἀσήμαντα γλωσσικά ἰδιώματα τῶν αὐτοχθόνων
ἀρχαιοελληνικῶν φύλων, πού δέν εἶχαν χρήση πέραν τῆς οἰκογενείας.
Οὒτε μᾶς εἶπε ὁ Γκλιγκόρωφ ὃτι κάποιος Μοῦνδος ἀπό τόν Ἀττίλα ἐτέθη,
μαζί μέ τούς ζωοκλέφτες καί ληστές ὑπηκόους του, ἀπό τόν Ἰουστινιανό,
στρατηλάτης στήν Ἰλλυρική. Καί ὃτι ἂν ἒμενε ἐπί μακρόν
αὐτοκέφαλος αὐτός ὁ Μοῦνδος καί οἱ διάδοχοί του, πιθανότατα ἡ
Γιουγκοσλαβία νά λεγόταν Μουνδία καί οἱ κάτοικοι Μοῦνδες.
Συμβαίνουν τέτοια παιχνίδια στήν ἱστορία.
Δέν εἶχε λοιπόν κανένα λόγο ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος νά προελάσει σέ περιοχή
σχεδόν ἀκατοίκητη, μέ διασκορπισμένα ἀρχαιοελληνικά φύλα, ἀλλά, ὃπως
δηλοῖ καί τό ὂνομα <Μακεδών>, πού προέρχεται ἀπό τό <μακεδνός> πού
σημαίνει μακρύς (στενόμακρη ἡ Μακεδονία, μακριά ἡ σάρισα, τό νικητήριο
ὃπλο τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου) ἐπεξέτεινε τήν Μακεδονία σέ παγκόμια
αὐτοκρατορία, πού ἒζησε ἐπί 300 χρόνια μετά τόν πρόωρο θάνατό του, κι
αὐτό ἲσως δέν θά εἶχε συμβεῖ ἂν δέν ἒριζαν οἰ ἐπίγονοί του.
Κάποιοι λοιπόν συγγραφεῖς δημιούργησαν τόν μύθο τῆς Πανσλαβικῆς ἰδέας,
πού ἐκμεταλλεύθηκε ὁ Φαλμεράϊερ πρός ὑποστήριξη τῶν ἀνθελληνικῶν του
ἱστοριῶν.
Καί τώρα στά νεώτερα, χρονολογικῶς:
Τόν Ἰούνιο τοῦ 1991 μέ τό νέο Σύνταγμα τῶν Σκοπίων, θεωρεῖται ὃτι
ὑπάρχει <μακεδονική μειονότητα>.
Τόν Δεκέμβριο τοῦ 1991, ἡ Ἐπιτροπή Μπαντατέρ εἰσηγεῖται τροποποιήσεις
στό Σύνταγμα στά σημεῖα πού πίεζε τήν Ἑλλάδα.
Τό Ἀπρίλιο τοῦ 1992 μέ τό σχέδιο Πινέϊρο συνέρχεται τό Συμβούλιο
Ἀρχηγῶν στήν Ἑλλάδα (πλήν ΚΚΕ), τίθεται ἐκτός κυβερνήσεως ὁ Ἀντ.
Σαμαράς, ἀναλαμβάνει ὑπουργός Ἐξωτερικῶν ὁ πρωθυπουργός Κων.
Μητσοτάκης καί ἡ βρεταννική προεδρία ἀναγνωρίζει διπλῆ ὀνομασία γιά τά
Σκόπια, ὡς <Δημοκρατία τοῦ Βαρδάρη>. Τελικά λύση δέν ἐπιτυγχάνεται.
Τόν Ἰούνιο τοῦ 1991 ἀναγνωρίζονται τά Σκόπια χωρίς τόν ὃρο Μακεδονία.
Τόν Δεκέμβριο τοῦ 1993 πέφτουν βροχή οἱ ἀναγνωρίσεις ὡς FYROM (μεταξύ
τῶν ὁποίων ΗΠΑ καί Αὐστραλία).
Τόν Σεπτέμβριο τοῦ 1995, ἡ Ἑλλάδα ὑποχρεώνεται νά ἀναγνωρίσει τήν ΠΓΜΔ.
Τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1995, τό Μόνιμο Συμβούλιο τοῦ Ὀργανισμοῦ γιά τήν
Ἀσφάλεια καί τήν συνεργασία, ἀποφασίζει, μέ σύμφωνη γνώμη καί τῆς
Ἑλλάδος, τήν ἒνταξη τῶν Σκοπίων ὡς FYROM. Ἒκτοτε ἡ Ἑλλάδα ἂφησε τό
θέμα νά ξεχασθῆ. Κατά τόν Κων. Μητσοτάκη τό θέμα θά εἶχε ξεχασθεῖ μέσα
σέ δέκα χρόνια.
Τόν Νοέμβριο τοῦ 2004, κεραυνός ἐν αἰθρία. Ἀναγνωρίζονται τά Σκόπια μέ
τό συνταγματικό τους ὂνομα: Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας. Ἒτσι τήν
ἀναγνωρίζει ἡ Ρωσία.
Τότε ἡ Ἑλλάδα ἐπέβαλε ἐμπάργκο, πού ἣρθη ἀργότερα.
Τώρα, <τρεχάτε ποδαράκια μου>. Οἱ κυβερνῶντες ἰσχυρίζονται ὃτι βρῆκαν
λύση ἐθνικῶς ἀποδεκτή.
Ἂραγε, θά ληφθοῦν ὑπ᾽ ὂψη οἱ λυγμοί Κων. Καραμανλῆ ὃτι <ἡ Μακεδονία
εἶναι μία, καί εἶναι Ἑλληνική;>
Στό μεταξύ τό θέμα (πού εἶναι συνέχεια τοῦ Ἀνατολικοῦ Ζητήματος) ἒχει
περιπλακεῖ ἐπικίνδυνα, μέ τήν ἀνάμιξη τοῦ Βοσνιακοῦ, τοῦ Μαυροβουνίου,
τῆς Ἀλβανίας καί τοῦ Κοσυφοπεδίου.
Πῶς θά δεχθεῖ τήν νέα ἀπόφαση τῆς κυβέρνησης <πού δέν πῆρε τήν
ἐξουσία> ὁ Ἑλληνικός λαός καί ἡ Ἑλληνική Ὁμογένεια;
Οἱ ἀναγνῶστες ἂς βγάλουν τά συμπεράσματά τους μετά τήν σύντομη αὐτή
ἱστορική ἀναδρομή. Καί ἂς μή ξεχνοῦμε ὃτι οἱ ἀλυτρωτικές συνέπειες
μποροῦν νέ ἐπιφέρουν μεγάλο κακό. Γι᾽ αὐτό ὁ Ντέ Γκώλ δέν δέχθηκε τήν
Ἀγγλία στήν ΕΟΚ ὡς Μ. Βρεταννία, ἀλλά σάν Ἡνωμένο Βασίλειο, ἐπειδή
στήν Γαλλία ὑπάρχει ἡ περιοχή τῆς Βρετάννης
