Ο Στρατηγός Ιωάννης Μακρυγιάνης (1797 – 1864), στα σχεδόν άγνωστα Πνευματικά του Απομνημονεύματα – τα οποία και μεταγράφηκαν από τον Άγγελο Παπακώστα στο “Οράματα και Θάματα” του Μ. Ι. της ΕΤΕ – αναφέρει πολλές εμφανίσεις του Χριστού, της Παναγίας και των Αγίων, που δικαιολογούνται απόλυτα από την εντατική πνευματική ζωή του, την οποία επιβεβαίωσε και ο Άγιος Γέροντας Παΐσιος, τις ασταμάτητες προσευχές του, τις αμέτρητες καθημερινές γονυκλισίες και μετάνοιές του – πάνω από 1.300 την ημέρα και 3.300 το Μεγαλοβδόμαδο – τα κομποσκοίνια του, τον «κανόνα» του δηλαδή, που τον έκανε κυριολεκτικά ως μεγαλόσχημος μοναχός… Άλλωστε ο ίδιος ο Χριστός είπε: «μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται“… Και ο ευσεβής Μακρυγιάννης Τον είδε!
Ο Στρατηγός, μέρα και νύχτα προσευχόταν μέσα από την ψυχή του για το πονεμένο και γενναίο Έθνος μας, την Ορθόδοξη πατρίδα μας την Ελλάδα, που κάποιοι τόσο μα τόσο μαγάρισαν…
Ο Μακρυγιάννης και όλοι οι πρωταγωνιστές του ένδοξου 1821, όπως πιο μπροστά και ο Ρήγας και ο Πατρο-Κοσμάς, στοχάζονταν την Λευτεριά όχι μισή και κουτσουρεμένη, αλλά μεγάλη, πλατιά και ιστορική, ως συνέχεια του “μολών λαβέ” του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου στα τειχιά της Βασιλεύουσας! Άλλωστε αυτό προέβλεπε ρητά το Σχέδιο της Φιλικής και του Υψηλάντη. Την απελευθέρωση της ίδιας της Κωνσταντινούπολης και την ανασύσταση της λεγόμενης Βυζαντινής μας Αυτοκρατορίας!
Η ΜΕΓΑΛΗ ΚΟΡΩΝΑ
Και ο καλός Χριστός, σπεύδει να απαντήσει στα αγωνιώδη αιτήματα του Μακρυγιάννη και του υπόσχεται να μας δώσει ξανά την “μεγάλη κορώνα”, όπως την ονομάζει, λέγοντας όμως πως αυτό δεν γινόταν τότε, αλλά όπως όλα δείχνουν, στις δικές μας πια ημέρες, μέγα δώρο του Χριστού, πάνω στα 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821!
Γράφει λοιπόν ο Μακρυγιάννης:
1. «…Τότε μου λέγει (σ.σ. ο Θεός): Μην κλαις, Γιάννη, και όσα περικαλιέσαι, και την πατρίδα σου θ’ αναστήσω και την θρησκεία σου και γενικώς την ανθρωπότη, με τον καιρό τους, Γιάννη, δεν είναι η ώρα η διορισμένη ακόμα. και θα ιδείτε, όλοι όσοι πηγαίνουν κόντρα της θελήσεώς μου. και δικούς σας και άλλους, θα σας λευτερώσω από τους αναθεματισμένους και θα σας δώσω την μεγάλη κορόνα»! (σελ. 139)
Σε άλλο σημείο πάλι ο Μακρυγιάννης βλέπει:
2. «Την Κυριακή ξημερώνοντας, ήρθε ο αφέντης μας (σ.σ. ο Πατήρ), ο Χριστός, η Θεοτόκο και όλοι οι άγιοι, με όλη αυτείνη την φωτόχυση, και πολύ χαρούμενος μου λέγει τρεις φορές: Γιάννη, Γιάννη, Γιάννη, τώρα, στοχάζομαι, με είδες και με τους οφθαλμούς σου και με απόλαψες και με γνωρίζεις. Ασφάλισες όσα νύχτα και ημέρα περικαλιέσαι περί της πατρίδος σου, της θρησκείας σου και γενικώς της ανθρωπότης. Σας άκουσα δια της παράκλησης του μονογενού μου και της μητρός του και των αγίων μου. η γης και η θάλασσα σαλεύει, όχι οι λόγοι μου. είδες τον πιτροπό μου, σας ανάστησα οπίσου. Όποτε θα ΄ρθει η διορισμένη η ώρα, όλα αυτά θα τ΄ απολάψετε, και την μεγάλη κορόνα» (σελ 144)
Θυμίζουμε ότι ο Ιωάννης Μακρυγιάννης, ήταν μεγάλος αγωνιστής όχι μόνο της Πατρίδας (ρεζίλεψε τον Ιμπραήμ στους Μύλους του Ναυπλίου στις 13 Ιουνίου 1825, μαζί με τον Δημήτριο Υψηλάντη, τον Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη, τον Χατζημιχάλη Νταλιάνη και τον Μήτρο Λιακόπουλο, γλιτώνοντας έτσι τ΄ Ανάπλι και την ίδια την Ελληνική Επανάσταση), αλλά και της Πίστεως.
“Δεν δεχόταν μύγα στο σπαθί” κυριολεκτικά και σε αυτόν οφείλεται η προμετωπίδα του Συντάγματος “Εις το όνομα της Aγίας και Oμοουσίου και Aδιαιρέτου Τριάδος”, όπως και το ίδιο το Σύνταγμα, ότα μαζί με τον Συνταγματάρχη Δημήτριο Καλλέργη το Κίνημα της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 κατά του Όθωνα και της Βαυαροκρατίας, υποχρεώνοντας σε άμεση φυγή από την Ελλάδα των Βαυαρών Αστυνομικών Δυνάμεων (Μπαμπαρέζοι), που κατατυρανούσαν και τρομοκρατούσαν τον ευσεβή ελληνικό λαό και τους αγωνιστές του ΄21!
Το ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ, σπουδάζοντας χρόνια τον Μακρυγιάννη, με την σειρά νέων, αλλά και παλαιότερων σχετικών άρθρων του, θα αναδείξει την εντελώς άγνωστη στους πολλούς πνευματική πλευρά του Στρατηγού, που σχετίζεται μάλιστα με τα επερχόμενα!
Και φυσικά δεν είναι τυχαίο ότι αυτό θα γίνει πάνω στα 200 χρόνια από το ΄21… Ούτε βέβαια είναι τυχαίο ότι έφερε, όπως και ο Καποδίστριας, το όνομα “ΙΩΑΝΝΗΣ“…
Και η διαπίστωση τελικά είναι πως ενώ ο Χριστός μας ετοιμάζει για την Μεγάλη Κορώνα, εμείς καταγινόμαστε με τους κορωνοϊούς και τις κορωνοκόρες… Και κλείνουμε ντροπιαστικά τις Εκκλησίες και “δένουμε” τα χέρια του Χριστού και Σωτήρα μας, που τόσο, μα τόσο πολύ αγαπά την Ελλάδα και την Κύπρο και ανασταίνει εντός ολίγου ολόκληρη την μεγάλη και ανθρώπινη, Ορθόδοξη Χριστιανική και Ελληνική Αυτοκρατορίας μας!
Την Μεγάλη Κορώνα!
