Οι μέρες αυτές της πανδημίας ( του Κορωναιού ) και τα εξελισσόμενα γεγονότα ανέδειξαν πόσο εύκολα ένα είδος παγκόσμιας νεύρωσης, μπορεί να διαχυθεί και να εγκαθιδρυθεί στις καρδιές των ανθρώπων.
Μια συνεχής ψυχαναγκαστική παρόρμηση να καθαρίσουμε τον εαυτό μας τους χώρους και ίσως και με την βία τον Άλλον, αν o ίδιος δεν θέλει να συμμορφωθεί.
Πολύ–διαφημίστηκε επίσης το σλόγκαν ότι αν εσύ θέλεις να αρρωστήσεις δεν έχεις στην ουσία το δικαίωμα αυτό, διότι τότε αποτελείς κίνδυνο για το σύνολο.
Διότι η βασική φιλοσοφία Κάποιων, όπως ήδη προπαγανδίζεται από διάσημα χείλη είναι η εξής:
Αν ο ένας είναι ασφαλής τότε όλοι είμαστε ασφαλείς.
Αν τώρα κάποιος δεν είναι ασφαλής τι τον κάνουμε; Εδώ βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όταν κάποιος βρίσκεται στο απόγειο της Ανασφάλειας μιλά πάντοτε για την Ασφάλεια. Αυτό όμως στην ουσία του και στον βαθύτερο του πυρήνα είναι αρκετά σκοτεινό, για να μην μιλήσω για έναν απέραντο ζόφο του οποίου οι λώροι και οι οδύνες δεν έχουν πέρας, όπως ανέφερε και ο αδικοχαμένος Δημήτρης Λιαντίνης.
Στα έγκατα της ανθρώπινης ύπαρξης υπάρχει κάτι που ονομάζεται Φιλαυτία. Αυτή δεν θα διστάσει να φυλακίσει τους πάντες όταν απειλείται, αλλά δυστυχώς πάντοτε απειλείται ακόμα και όταν δεν υπάρχει απειλή. Αυτό συμβαίνει διότι το θεμέλιο της και πηγή της ύπαρξη της, είναι η ιδία της η απιστία και κατά συνέπεια η ανασφάλεια της. Θα επιχειρήσει να θυσιάσει και όχι να θυσιαστεί, είναι βαθιά τυφλή και δεν βλέπει τον Άλλον.
Θα πρέπει, όπως μας λένε οι σύγχρονοι ντελάληδες, να κρατάμε απόσταση από τον Άλλον ο όποιος πλέον απειλεί την ύπαρξη μου. Ο Άλλος δεν είναι πλέον ο Πλησίον μου που θα πρέπει να αγαπήσω, βλέποντας σε αυτόν τον εαυτό μου και τον Θεό μου, βλέποντας τον Άλλον ως τον πλούτο της δική μου ζωής, όπως έλεγε και ο Άγιος Σιλουανός. Ο Άλλος τώρα αποτελεί τον εν δυνάμει εχθρό που μπορεί και να διακόψει την επιβίωση μου σε τούτον τον πλανήτη.
Αλήθεια αποτελεί μια έκπληξη, πως ο Φιλοτομαρισμός κατάφερε να διανθιστεί με τόσα ευγενικά και όμορφα λόγια και με τόσο ενδιαφέρον για την φίλαυτη φροντίδα του εαυτού.
Όταν ο Χριστός αντιμετωπίζει τον πρώτο πειρασμό του Πονηρού πνεύματος, του απαντά ότι “ουκ επ’ άρτω μόνο ζήσεται άνθρωπος“.
Υποδηλώνει ότι ο άνθρωπος είναι ένα Πλάσμα ασύγκριτα μεγαλύτερης άξιας από ότι η κοσμική ανθρωπολογία τον θεώρει.
Ο Χριστός λέγει ότι ο άνθρωπος είναι κάποιος που ζει κατευθείαν από τον Θεό. Είναι Κάποιος που κλήθηκε να γίνει θεός από τον Θεό, όπως αναφέρει ο Γρηγόριος ο Θεολόγος.
Εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, οι άρχοντες του κόσμου και οι επιστήμονες τους, δεν γνωρίζουν ούτε Ποιος είναι ο Θεός αλλά ούτε και ποιος είναι ο άνθρωπος. Τον Θεό τον αρνούνται επειδή η λογική τους δεν τους το υπαγορεύει, τον άνθρωπο επίσης διότι το μόνο που βλέπουν είναι ένα σύνολο από άτομα μόρια κύτταρα νευρώνες κτλ. συνδεδεμένα μεταξύ τους.
Η πίστη σε Θεό και ανθρώπους, για αυτούς είναι μια ουτοπία, το θαύμα ανύπαρκτο. Αξία έχουν η λογική που υλοποιείται σε μαθηματικά μοντέλα και προγνώσεις–προφητείες για το καλό μας.
Πολύ θα ήθελα να πιστέψω ότι οι προθέσεις αυτών των ανθρώπων που ευαγγελίζονται ακόμα και ύβρεις μέσα στην απέραντη άγνοια τους, είναι αγνές και αθώες, εντούτοις για κάποιο αδιόρατο λόγο, δεν με έχουν πείσει.
Αξίζει ίσως να κάνουμε μια αναπόληση...πόσες φορές η επιστήμη κάγχασε για τα επιτεύγματα της, αλλά ο λογαριασμός πληρώθηκε τελικά από ανθρώπους που ίσως δεν έφταιγαν. Να θυμίσουμε:
Μολυσμένα νερά και αέρας, ασχημία και βρώμια στις πόλεις, θόρυβος, καρκίνοι αυτοαναοσα, κατάθλιψη, εξαρτήσεις κάθε είδους κτλ.
Χάσαμε τον ουρανό και τα αστέρια. Χάσαμε την ομορφιά, το παιχνίδι, την ελπίδα και το νόημα.
Χάσαμε την χαρά της απλής συναναστροφής, της δημιουργίας και της προσφοράς. Δεν δίνουμε πλέον τον εαυτό μας στον Άλλον.
Ο Άλλος μας όπως μας προπαγανδίζουν, ένας Επικίνδυνος και πρέπει να κρατείται σε απόσταση 2 μέτρων.
Τι φοβερό οι ίδιοι οι άνθρωποι να απομονώνονται μεταξύ τούς για να μην αρρωστήσουν σωματικά, με αποτέλεσμα τελικά, να αρρωσταίνουν ψυχικά.
Ποιος άνθρωπος μπορεί να μεγαλώσει με ψυχική υγεία εάν δεν αισθανθεί το χάδι, το χτύπημα στην πλάτη, να του σφίξουν εγκάρδια το χέρι, να αισθανθεί αγαπητός. Ποιος?
Θέλουν να μας πείσουν ότι κινδυνεύουμε από έναν ιό που δεν έχει μεγαλύτερη θνησιμότητα από μιαν θυμωμένη γρίπη στην άσχημη της φάση. Μια τεραστία απάτη πλανάται στον αέρα.
Ο ιός αποτελεί το μεγάλο πρόσχημα η την ευκαιρία για μια ενορχηστρωμένη αλλαγή των θεσμών και των σχέσεων των ανθρώπων. Μια ψυχρή αύρα έχει κυριαρχήσει ήδη στις ζωές των ανθρώπων.
Αν συνεχιστεί αυτό το πρότυπο συμπεριφοράς, οι άνθρωποι θα πάψουν να δένονται συναισθηματικά μεταξύ τους. Η σωματική επαφή θα γίνει ενοχική. Ίσως Κάποιοι να θέλουν ένα νέο είδος ανθρώπου ελεγχόμενου μέσω του φόβου, βαθιά αποστεωμένου και εξευτελισμένου, με δικαιώματα που αυτοί θα του δίνουν και θα του παίρνουν και όποτε αυτοί οι Κάποιοι θέλουν.
Ανθρώπους που δεν θα αποτελούν κοινωνία αλλά ένα ασύνδετο σύνολο ατόμων σε απόσταση μεταξύ τους.
Δηλαδή…μια Κόλαση.
Ευάγγελος Βάρθης.
