ΜΕΡΟΣ Ζ΄
Το πλάτος και το βάθος της κατηχήσεώς μου, των νέων της Ι.Μ. Δημητριάδος, έγινε στις ομάδες της Ι. Μητροπόλεως, οι οποίες γνώρισαν το καλύτερο δυναμικό τους (ποσοτικά και ποιοτικά) επί Μητροπολίτου Ηλία και του υπεύθυνου των Ομάδων Γεωργίου Δ. Χατζηνικολάου (νυν ηγούμενος της Ι Μονής Αγ. Τριάδος – Γατζέας), ο οποίος μας εισήγαγε στο νόημα της Εκκλησίας∙ μας ανέλυσε τα φλέγοντα προβλήματα (εκκλησιαστικά – κοινωνικά) με Ορθόδοξο φρόνημα, γνώση και κρίση∙ μακριά από τα υποπροϊόντα της εποχής («γιεγιέδες», «χίππηδες», «παρδαλούς» κλπ).
Η συμμετοχή μας στο αντι-μασονικό πνεύμα της Μητροπόλεως εκφράσθηκε, χωρίς ελεγχόμενη – κατευθυνόμενη συνείδηση, αυθόρμητα, εξ αιτίας ενός δημοσιεύματος της τοπικής εφημερίδος «ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ» για τις δραστηριότητες του ΡΟΤΑΡΥ και, το σημαντικότερο, από την εμπειρία μας στις Ομάδες και της ομιλίας του μακαριστού Νικολάου Σωτηρόπουλου, που διοργάνωσε ο π. Ηλίας στο κινηματοθέατρο «ΛΙΝΤΟ» (Μάρτιος 1970).
Η συμμετοχή μας εκφράσθηκε, εν μέσω δικτατορίας, με την εξής επιστολή, που δημοσίευσε και ο «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ»:
Βόλος 12 Αυγούστου 1971
«κ. Διευθυντά∙ παίρνουμε το θάρρος να σας γράψουμε ελπίζοντας ότι θα συμμερισθήτε την ανησυχία μας. Αυτό το γράμμα έπρεπε να είχε γραφή αρκετούς μήνες πριν. Όμως τώρα μάθαμε τα σχετικά. Πάντως νομίζουμε πως ποτέ δεν είναι αργά. Πάντα υπάρχει καιρός για αγώνα. Τα Γυμνάσια της Μαγνησίας εκδίδουν περιοδικό με τον τίτλο «ΜΑΘΗΤΙΚΗ ΦΩΝΗ». Το περιοδικό αυτό συντάσσεται από επιτροπή καθηγητών και μαθητών. Στο υπ’ αριθμ. 2 τεύχος του μηνός Οκτωβρίου 1970 ο Γενικός Επιθεωρητής κ. Σπ. Παστός έγραφε για τον σκοπό του περιοδικού τα εξής: «Δι’ αυτής (της «ΜΑΘΗΤΙΚΗΣ ΦΩΝΗΣ») θα διατρανώνετε την νεανικήν φωτεινήν παρουσίαν σας, θα διασφαλίζετε το «πιστεύω» σας εις τας αρχάς της Ελληνικής φυλής και τα Χριστιανικά ιδεώδη…».
«Αυτά λοιπόν έγραφε ο κ. Επιθεωρητής. Αλλά στο τεύχος της πρωτοχρονιάς του 1971 σε άρθρο σχετικό με τον κινηματογράφο γράφτηκαν πράγματα, που ήταν εντελώς αντίθετα με όσα έγραφε ο κ. Επιθεωρητής.
… Και κάτι άλλο. Έχει ιδρυθεί εδώ στο Βόλο Όμιλος Ροταριανών για νέους. Οι Ροταριανοί αρπάζουν τους νέους και τους εισάγουν στο Νηπιαγωγείο της Μασονίας. Σας παρακαλούμε διαμαρτυρηθήτε και σεις γι’ αυτό το νέο παιδομάζωμα. Σας στέλνουμε και σχετικό απόκομμα από την εφημερίδα «ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ» της 12-8-1971. Οι νέοι αυτοί για τους οποίους γράφει η εφημερίς, είναι από τους αριστεύσαντας. Αυτούς λοιπόν, που είναι το μέλλον της Ελλάδος, τους αυριανούς επιστήμονας, αρπάζει η Μασονία. Η Εκκλησία πρέπει να αμυνθεί».
Μετά τιμής
(Υπογραφές των μαθητών)
1ο Σχόλιο: Οφείλω να ομολογήσω, ότι στην πρώτη γραμμή της αντι-μασονικής πορείας και των εκκλησιαστικών αγώνων ήτο οι εν Χριστώ Λαρισαίοι αδελφοί (μέχρι και τώρα). Η ζωντανή έκφραση ήτο ο Μητροπολίτης Θεολόγος ο οποίος, καλά το θυμάμαι, έγινε έλεγχος στο Μασόνο δήμαρχο της Λάρισας Θ. Μεσσήνη. Ο Θεολόγος τιμώρησε τον Αρχιμ. Ευμενίδη, διότι κοινώνησε τον Μασόνο Δήμαρχο.
Μεγάλη δύναμη, θεολογική και κοινωνική ο αληθινός επίσκοπος, ο οποίος διαμορφώνει την εκκλησιολογική συμπεριφορά των ανθρώπων, ιδίως των νέων.
Τότε, στις Μητροπόλεις Δημητριάδος και Λαρίσης, οι πράγματι επίσκοποι Ηλίας και Θεολόγος, είχαν λειτουργία αναδημιουργίας του πληρώματος.
Αν ρίξουμε μια ερευνητική ματιά στα γεγονότα του 1974, θα διαπιστώσουμε ότι η ορμή των εκκλησιαστικών γεγονότων δεν δημιούργησε πνευματικές αναταράξεις – ανησυχίες στην πόλη του Βόλου. Χωρίς βαθειά γνώση της αλήθειας υποδέχθηκαν (οι Βολιώτες) παθητικά τον (κατά τους Ιερούς Κανόνες) αντικανονικό, νέο Μητροπολίτη, Χριστόδουλο. Ακόμη και στενοί συνεργάτες του Ηλία (κληρικοί) μετέβησαν στην Αθήνα, στη χειρονονία του Χριστόδουλου!
Γεύση αντίδρασης αποτελούν (μόνο) τα κείμενα διαμαρτυρίας πολλών πιστών της Μαγνησίας, τα οποία εστάλησαν προς την (τότε) κυβέρνηση και προς τους αρμόδιους υπουργούς της. (τέλος σχολίου)
2ο σχόλιο: Ολόκληρος ο ενθρονιστήριος λόγος του Χριστόδουλου ήτο σε άπταιστη (δύσκολη) καθαρεύουσα∙ Είχε, γενικά, ορίζοντα την Εκκλησία και το ρόλο του επισκόπου∙ λίγοι άνθρωποι τον κατανόησαν και περισσότερο προβληματίσθηκαν (κι εγώ προσωπικά) στο εξής τμήμα του, όπου επαινούσε τη θεοσέβεια των κατοίκων της Δημητριάδος. Είχε τονίσει:
«… δια την θεοσέβειαν αυτών, ης απτά δείγματα πρόκεινται ημίν τα τε υπό της αρχαιολογικής σκαπάνης εις φως ελθόντα ή άλλως διασωθέντα ιερά του Σεραπίωνος και της Ίσιδος, του Ποσειδώνος και του Πασικράτους – ίνα της παλαιάς αρχαιότητος αναμνησθώ – και τα σύγχρονα λαμπρά της πόλεως ταύτης ιερεία, οι υπέρκαλλοι και μεγαλοπρεπείς Ναοί και τα λοιπά της Ορθοδόξου πνευματικότητος καθιδρύματα, άτινα ο λαός ούτος, εντός του παμφώτου μεσογειακού χώρου κινούμενος και εκ των προγονικών αυτού παραδόσεων ορμώμενος, εδημιούργησεν, εν πίστη και δημιουργική αλληλουχία γενεών, εμφυσήσας, με την δαψίλειαν της ψυχικής αυτού δυνάμεως, πνευματικόν περιεχόμενον εις την σκοτεινήν, βαρείαν και αγέλαστον ύλην…». (τέλος σχολίου)
3ο (κριτικό) σχόλιο: Γνωρίζουμε από μία ευρεία θεώρηση της Ιστορίας, ότι στην προσπάθεια νόησης του Κόσμου, οι Έλληνες ανάπτυξαν τρεις (3) διαδοχικές πνευματικές βαθμίδες: την Θρησκεία, την Φιλοσοφία και την Επιστήμη.
Στον ευρύτερο χώρο της Αρχαίας Ελλάδος, η μεταφορά της λατρείας Αιγυπτιακών θεοτήτων είναι γεγονός (π.χ. Δίον, Δήλος). Ο Φοίνιξ επίσης, της 21ης Απριλίου, ήτο «ιερό πτηνό» των Αιγυπτίων και απεικονίσθη και σε νομίσματα της δικτατορίας όπου, εκτός του Φοίνικα, υπήρχε και η λεκτική σύντμηση (1 Σ.Τ.Ι.Ν.) με ερμηνεία «πρώτη στοά τεκτόνων Ιονίων νήσων;».
Στην περιφέρεια, όμως, της Δημητριάδος δεν υπάρχουν «απτά δείγματα, διασωθέντα ιερά του Σεραπίωνος και Ίσιδος». Εάν η άρνησή μου είναι αντι-επιστημονική (ιστορικά), ας μας βοηθήσουν οι ειδικοί αρχαιολόγοι, διότι η Επιστήμη είναι ανοικτή, ελεύθερη, που διορθώνει τα (τυχόν) εσφαλμένα ιστορικά συμπεράσματά μας» (τέλος σχολίου)
Δημιουργούνται, όμως, τα (κριτικά) ερωτήματα:
Η θεοσέβεια των αρχαίων κατοίκων της Μαγνησίας, ως υποκειμενική αντίληψη του θείου παράγοντα, μήπως μεγιστοποιήθηκε (ποιοτικά), ως θρησκευτική βεβαιότητα, με την παραδοχή Αιγυπτιακών θεοτήτων;
Γνωρίζουμε (παράδειγμα), ότι «ο Σέραπις» ομοιάζει με τον Πλούτωνα και τον Ασκληπιό. Προς τι η αναφορά εις αυτόν; Τι αξία μπορεί να έχει η μνημόνευση της Αιγυπτιακής Μεταφυσικής; Για τη Μασονία, όμως, έχει σημασία. Θεωρητικός της Μασονίας έχει γράψει:
«Ο σημερινός τέκτων γνωρίζει καλά οτι η μύησίς του στα τεκτονικά μυστήρια τον έκαμε όμοιο με τον Ποσειδώνα και τον Απόλλωνα και τον Αμφίωνα και το Χριστό» (Τιμ. Βρατσάνου «το βιβλίο του Μαθητού – Μασόνου» – σελ. 6, 1953).
Τότε (1974) ένας ευσεβής θεολόγος και πολλοί πιστοί, με δημοσιεύματά τους, ισχυρίσθηκαν ότι ο Χριστόδουλος απηύθυνε «χαιρετισμό στη Μασονία». (Συνεχίζεται)
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
