Η σωστή γνώση είναι τεράστια δύναμη, μας δίδαξαν οι σπουδαίοι πρόγονοι μας. Οι αρχαίοι Σπαρτιάτες ήταν Έλληνες πολύ ανώτερης ποιότητας, στον τομέα των πολέμων και των μαχών .
Δεν επιθυμούσαν να ηγούνται άλλοι Έλληνες, στις μάχες και στις εκστρατείες. Το θεωρούσαν ανάξιο και προσβλητικό για εκείνους. Ήθελαν μόνο εκείνοι να ηγούνται των άλλων Ελλήνων στους πολέμους. Η αρχαία Σπάρτη ήταν σκόπιμα μια κλειστή Ελληνική κοινωνία.
Οι Σπαρτιάτες μέσα από νόμους και θεσμούς διαφύλαξαν την γενετική τους ταυτότητα. Αυτό το έκαναν για να προστατευτούν από τους Φοίνικες-δωδεκαθεϊστές, που κατοικούσαν επί αρκετούς αιώνες στην Πελοπόννησο, κατά την αρχαία εποχή.
Οι γάμοι στην αρχαία Σπάρτη γίνονταν μόνο μεταξύ Ελλήνων διότι γνώριζαν πολύ καλά ότι εκείνοι ήταν σε θέση να δημιουργήσουν πραγματικούς Έλληνες που θα πολεμήσουν για την πατρίδα. Στα πλαίσια αυτά μεταξύ άλλων υπήρχε ο νόμος της Ξενηλασίας. Σύμφωνα με αυτόν οι Σπαρτιάτες απαγορεύονταν να φιλοξενήσουν ξένους. Για να φιλοξενηθεί κάποιος ξένος στην αρχαία Σπάρτη έπρεπε να πάρει την έγκριση της πολιτείας.
Η Χριστιανική-Ελληνική, Ρωμαική αυτοκρατορία, ως αποτύπωση, της Ουρανίου Βασιλείας, δεν έκανε, ποτέ επεκτατικούς πολέμους, για την διάδοση, της Ορθοδόξου πίστεως. Πάντοτε ήταν σε θέση άμυνας, καθώς ήταν περικυκλωμένη, από πολλές δεκάδες, βαρβαρικά έθνη, που παραβίαζαν τα σύνορα και έκαναν επιδρομές. είτε κατακτούσαν μόνιμα, η προσωρινά, μέρος των Ελληνικών-Ρωμαϊκών εδαφών.
Για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε, αρκετοί Έλληνες-Χριστιανοί αυτοκράτορες, της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, παντρευόταν αλλοδαπές, για να έχουμε συμμάχους, είτε να να μειώσουμε τους αμέτρητους εχθρικούς λαούς, που πολεμούσαν, όλους εκείνους τους αιώνες, το Ρωμαϊκό κράτος. Η Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, μέχρι και σήμερα είναι το μοναδικό, κρατικό μόρφωμα, στον κόσμο, πού δέχτηκε επί αιώνες, τόσες πολλές επιθέσεις, από τόσους πολλούς διαφορετικούς λαούς.
Η Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, ήταν στρατιωτικό κράτος, εξαιτίας των αμέτρητων εχθρών, και των συνεχόμενων, αμυντικών πολέμων, σε όλη την διάρκεια ζωής του κράτους. Για αυτό την ανώτατη,πολιτική-στρατιωτική εξουσία, ασκούσαν, οι Ελληνικές οικογένειες. που έδιναν επί αιώνες σε καθημερινή βάση, της μάχες για λογαριασμό, της Ελλάδος, στα πεδία των μαχών. Όλοι οι Έλληνες στρατηγοί, όπως και οι επικεφαλής, των Ρωμαϊκών δυνάμεων, επιτεθόταν, πρώτοι-ολομόναχοι, χωρίς στρατιωτική συνοδεία, υποστήριξη, για να κερδηθούν, οι μάχες και οι πόλεμοι.
Οι πρόγονοι μας, οι ηρωικές Ελληνικές στρατιωτικές οικογένειες της Μ. Ασίας, εκτός από τους εξωτερικούς εχθρούς, όλους εκείνους τους αιώνες, είχαν να αντιμετωπίσουν και τους εσωτερικούς εχθρούς, την πολιτική αριστοκρατία της Βασιλεύουσας. Για αυτό για να προστατέψουν το dna τους, αλλά και την εθνική τους υπόσταση, έκαναν πάντοτε γάμους μεταξύ τους, με βάση το παράδειγμα της αρχαίας Δωρικής, Σπαρτιατικής πολιτείας.
Στην Μικρά Ασία κατοικούσαν εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες, μέλη των στρατιωτικών οικογενειών. Επειδή όμως η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, ήταν και είναι το μοναδικό κράτος στον κόσμο, που δέχτηκε τόσες πολλές επιθέσεις, από τόσους διαφορετικούς λαούς, επί πολλούς αιώνες, για αυτό έκαναν προσεκτικά, μια μικρή διεύρυνση, στον κοινωνικό θεσμό των γάμων, δια λόγους εθνικής επιβιώσεως. Ουδέποτε άλλη αυτοκρατορία, δέχτηκε τόσες πολλές επιθέσεις, από τόσα διαφορετικά έθνη, από τον τέταρτο αιώνα μέχρι και τον Απρίλιο του 1204 μ.χ. Οι Έλληνες του μεσαίωνα, για να επιβιώσουν εξαιτίας των αμέτρητων εχθρών, έκαναν συμμαχίες με ξένους λαούς, και ειδικά στο θέμα των γάμων, μόνον με ένα μικρό μέρος του Αρμενικού λαού. Στα πλαίσια των συμμαχιών αυτών, παντρευόταν αλλοδαπές Αρμένισες, ηθικές Χριστιανές γυναίκες.
Οι γάμοι μεταξύ Ελλήνων και αλλοδαπών, ηθικών, φιλελλήνων, είναι μια πανάρχαια επιτυχημένη τακτική, που βοήθησε τα μέγιστα, στην επιβίωση του Ελληνικού έθνους. Ένα μικρό μέρος των Αρμενίων, που είχαν γίνει
Χριστιανοί, για αρκετούς αιώνες ήρθε-έζησε μαζί με τους προγόνους μας, και πολέμησε γενναία στα πεδία των μαχών, για την ελευθερία, και για την προστασία,της Ελληνοχριστιανικής- Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Μετά από καιρό δίπλα στους Έλληνες στρατιωτικούς, οι Αρμένιοι, απέκτησαν το ιερό δικαίωμα, να κάνουν γάμους, με τα μέλη των στρατιωτικών οικογενειών της Μικράς Ασίας.
Οι Αρμένιοι είχαν αποδείξει επανειλημμένα, την γενναιότητα τους, στα πεδία των μαχών. Από τέτοιου είδους γάμους μεταξύ Ελλήνων και Αρμενίων ευγενών, και άριστων πολεμιστών, προέκυψαν, οι γνωστοί Ελληνοαρμένιοι, Ιωάννης Τσιμισκής, που ήταν, ο ανηψιός του Έλληνα Αγίου, του Νικηφόρου του Β Φωκά, και ο Βάρδας Σκληρός. Οι Αρμένιοι πολεμώντας πολύ γενναία δίπλα στους Έλληνες, απέκτησαν το δικαίωμα, να κάνουν γάμους και συγγενικούς δεσμούς με της στρατιωτικές οικογένειες της Μικράς Ασίας. Αρκετοί Αρμένιοι σκοτώθηκαν, στα πεδία των μαχών δίπλα στους Έλληνες, εκείνες τις εποχές. Οι Αρμένιοι το θεωρούσαν, ως την μέγιστη τιμή, που έχει γίνει ποτέ στην φυλή τους.
Οι Ελληνικές στρατιωτικές οικογένειες, έδιναν πολύ μεγάλη σημασία, στο να κάνουν γάμους μεταξύ τους, ώστε να εξασφαλίσουν, ότι θα συνεχίσουν να γεννούν Ήρωες, στο πέρασμα των αιώνων. Η επιλογή τους, ήταν καθαρά θέμα προστασίας του Ελληνικού πολεμικού dna. Διαφορετικά το Ελληνικό έθνος, θα είχε αφανιστεί.
Από αυτούς τους γάμους, ανάμεσα στα μέλη των αριστοκρατικών Ελληνικών οικογενειών της Μ. Ασίας, είχαμε όλα τα εχέγγυα, για την δημιουργία τόσων πολλών Ελλήνων ηρώων.
Οι ήρωες-Έλληνες στρατιωτικοί της Μικράς Ασίας, μαζί με τους εξωτερικούς, εχθρούς, όλους εκείνους τους αιώνες αντιμετώπιζαν και τους εσωτερικούς εχθρούς.
Αυτοί ήταν οι Αλλοδαποί αξιωματούχοι, της πολιτικής “αριστοκρατίας” της Κωνσταντινουπόλεως. Εκείνοι χωρίς να πολεμούν, ήθελαν να ασκούν την ανωτάτη εξουσία, για να διαλύσουν την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Ήθελαν οι αλλοδαποί πολιτικοί ευνούχοι, να δίνουν διαταγές από τα παλάτια, την ώρα που οι Έλληνες στρατιωτικοί. μάτωναν, έχαναν της ζωές τους, έμεναν ανάπηροι και έπεφταν αιχμάλωτοι, στα πεδία των μαχών για την Ελλάδα. Οι Ήρωες στρατιωτικοί της Μικράς Ασίας σε καμία περίπτωση δεν δεχόταν να θυσιάζονται, επί τόσους αιώνες για την Ελλάδα και να τους κυβερνούν ανθέλληνες αλλοδαποί θηλυπρεπείς προδότες. Οι ευνούχοι πολιτικοί από την Βασιλεύουσα το μόνον που έκαναν όλους εκείνους τους αιώνες ήταν να καταστρέψουν ολοσχερώς το Ελληνικό έθνος, μαζί με την αυτοκρατορία του.
Το πόσο επικίνδυνοι ήταν, οι αλλοδαποί Σημίτες, πολιτικοί, της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, αποδείχτηκε ιστορικά, μετά τον θάνατο του Βουλγαροκτόνου, στις 15 Δεκεμβρίου του 1025 μ.Χ. Αμέσως μετά τον θάνατο του Βασίλειου του Β, οι αλλοδαποί πολιτικοί κατέστρεψαν την αυτοκρατορία.
ΕΠΙΚΡΑΤΕΕΙΝ Η ΑΠΟΛΛΥΣΘΑΙ
Παράλληλα οι πολιτικοί αριστοκράτες, εδραίωσαν δια παντός την εξουσία τους. Έκτοτε δεν επέτυχε να τους εκτοπίσει η Ελληνική στρατιωτική αριστοκρατία της Μικράς Ασίας. Δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο, καθώς η παγκόσμια Ελληνική- Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, με βάσεις τον Πλάτωνα, τον Χριστό και την ηθική ζωή, διαλύθηκε ολοσχερώς μέσα σε 42 χρόνια. Αριθμός ρεκόρ. Αναλογιστείτε ότι 42 χρόνια πριν από τον θάνατο του Βασίλειου του Β., η Ελλάδα είχε φτάσει στο απόγειον της δυνάμεως της, σε ηθικό, πολιτικό, κοινωνικό και στρατιωτικό επίπεδο παράλληλα, από την ημέρα που είχε δημιουργηθεί το έθνος των Ελλήνων. Όμως δυστυχώς εκείνα τα χρόνια, η πολιτική “αριστοκρατία”, είχε διαλύσει ολοσχερώς τον Ελληνικό στρατό. Είχαν αφαιρέσει την ανωτάτη πολιτική-στρατιωτική εξουσία από της Ελληνικές στρατιωτικές οικογένειες της Μ. Ασίας. Κατέστρεψαν όλες της υποδομές του στρατού και του κράτους.Έφτασαν μέχρι να βάλουν στον αυτοκρατορικό θρόνο έναν δικό τους, τον Κωνσταντίνο Δούκα.
Όταν ανέλαβε εκ νέου αυτοκράτορας ένας εκ των Ελληνικών στρατιωτικών οικογενειών της Μ. Ασίας, ο Ρωμανός ο Δ Διογένης, βρήκε εντελώς διαλυμένο τον Ελληνικό στρατό. Οι στρατιώτες χωρίς ασπίδες, σπαθιά, και άλογα, ήταν απλήρωτοι, με σκισμένες σημαίες, με κουρελιασμένες στολές. Έκτοτε είχαν εδραιωθεί οριστικά και αμετάκλητα, οι αλλοδαποί πολιτικοί στην διοίκηση του Ελληνικού-Ρωμαϊκού αυτοκρατορικού κράτους. Συνδιοικούν πλέον μαζί με τους Έλληνες στρατιωτικούς. Η συνδιοίκηση της αυτοκρατορίας, μεταξύ Ελλήνων και αλλοδαπών, επισφραγίστηκε με τον γάμο, ανάμεσα σε ένα πολύ επιφανές μέλος της Ελληνικής στρατιωτικής αριστοκρατίας τον Ρωμανό Διογένη, και την χήρα του Κωνσταντίνου Δούκα, την Αυγούστα Ευδοκία, την Μακρεμβολλίτισσα. Πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά, έχουμε έναν τέτοιο γάμο, ανάμεσα στις δύο πλευρές, Όλους τους προηγούμενους αιώνες, οι Ήρωες, Έλληνες στρατωτικοί, παντρευόταν, μόνον με μέλη της στρατιωτικής αριστοκρατίας. Όμως ήταν τόσο κρίσιμη η κατάσταση του Ρωμαϊκού κράτους, ώστε οι πρόγονοί μας, να μην έχουν το χρονικό περιθώριο, να εκτοπίσουν, τους πολιτικούς-προδότες από την εξουσία.
Η οριστική επισφράγιση, της συνεργασίας μεταξύ των δύο πλευρών, έγινε μερικά χρόνια αργότερα, με τον γάμο τους Αλέξιου Κομνηνού (Ελληνική ηρωική, στρατιωτική αριστοκρατία της Μικράς Ασίας, και της Ειρήνης Δούκα (πολιτική, Σημιτική αριστοκρατία). Χωρίς αυτούς τους δύο γάμους, δεν θα μπορούσαν να επιστρέψουν, οι Έλληνες στρατιωτικοί στην διοίκηση του Ρωμαϊκού κράτους.
Οι Σημίτες πολιτικοί ήταν πολύ πονηροί και ύπουλοι. Είχαν μελετήσει την αρχαία Ελληνική γραμματεία, και γνώριζαν καλά, τις Ελληνικές ικανότητες και τις αδυναμίες. Με συμμάχους την κολακεία και την ραδιουργία, είχαν ξεκινήσει από αυλοκόλακες για να εξελιχθούν σε υψηλόβαθμους πολιτικούς αξιωματούχους
, της αυτοκρατορικής εξουσίας. Γνώριζαν καλά τους Έλληνες στρατιωτικούς, της Μικράς Ασίας, οι οποίοι κέρδιζαν με το αίμα τους, και με θανάσιμους κινδύνους, τα αξιώματα και τις δόξες, στα πεδία τω μαχών.
Όλους εκείνους τους αιώνες, οι Έλληνες, στρατιωτικοί αριστοκράτες, της Μικρας Ασίας, υπήρξαν οι σωτήρες της Αυτοκρατορίας και του Χριστιανισμού. Όμως σύμφωνα με την Σημιτική πολιτική αριστοκρατία, αυτό το οποίο έκαναν στην πραγματικότητα, οι Έλληνες στρατιωτικοί, ήταν να διαιωνίζουν “άσκοπους” πολέμους. Κατά την γνώμη των πολιτικών αλλοδαπών αξιωματούχων, οι Αγαρηνοί, αποτελούσαν εκείνη την εποχή, μία “μακρινή” απειλή. Ακόμα και με την πιο απαισιόδοξη πρόβλεψη, θα χρειαζόταν πολλά χρόνια για να φτάσουν να απειλήσουν την Μικρά Ασία και την Βασιλεύουσα. Μόνον οι στρατιωτικοί, μέσα στα “άρρωστα”-πατριωτικά μυαλά τους, προσηλωμένα μονίμως στους αμυντικούς πολέμους, τις σφαγές των αντιπάλων, και την “αρχομανία” τους, ισχυρίζονταν ότι έρχεται η εθνική καταστροφή, για την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
Οι σπουδαιότεροι άνθρωποι όλων των εποχών στην ιστορία του πλανήτη, οι ήρωες Έλληνες της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας υπολόγιζαν ως άνδρες και Έλληνες μόνον όσους πολεμούσαν. Όλους τους άνανδρους (θηλυπρεπείς) οι οποίοι δεν πολεμούσαν για την Ελλάδα τους σιχαινόταν και τους περιφρονούσαν. Aνάμεσα στα εκατομμύρια των αξιωματικών του μεσαίωνα, ήταν και ο στρατηγός-αυτοκράτορας Ρωμανός ο Δ Διογένης, οποίος περιφρονούσε τους δειλούς που περίμεναν βοήθεια από τον Χριστό και δεν πολεμούσαν.
Όποιος δεν πολεμούσε εκείνους τους αιώνες με το σπαθί στο χέρι δεν τον θεωρούσαν Έλληνα και άνδρα αλλά γυναίκα. Δεν υπήρχε μεγαλύτερη ατίμωση και προσβολή για έναν γνήσιο Έλληνα άνδρα από το να τον διώξουν από τον Ελληνικό-Ρωμαϊκό στρατό για οποιαδήποτε αιτία. Αμέσως έχανε την κοινωνική του θέση και υπόσταση. Ο Ιωάννης Κουρκουάς-Τσιμισκής συναίνεσε στην δολοφονία του Αγίου Νικηφόρου Φωκά, ο οποίος ήταν και θείος του διότι όχι μόνον του αφαίρεσε όλα τα στρατιωτικά του αξιώματα, αλλά τον έκανε απλό πολίτη και τον έθεσε σε κατ οίκον περιορισμό.
Δεν του επέτρεψε ο Άγιος Νικηφόρος να πολεμά ούτε ως απλός στρατιώτης. Εκείνους τους αιώνες δεν υπήρχε μεγαλύτερη προσβολή από το να μην πολεμάς για την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, τον Κύριο Ιησού Χριστό καθώς και για την προστασία του άμαχου Ελληνικού πληθυσμού. Ενδεικτική είναι η ενέργεια της μεγαλύτερης Ελληνίδας φιλοσόφου μαζί με την Υπατία, της Πριγκίπισσας Άννας, η οποία μεσολάβησε στον πατέρα της, τον αυτοκράτορα Αλέξιο Κομνηνό, να μην τιμωρήσει τον αξιωματικό Αρμενικής καταγωγής τον Αλέξιο Μουσελέ, διότι ήταν γενναίος στα πεδία των μαχών.
ΑΡΧΙΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΥΡΚΟΥΑΣ
ΑΡΜΕΝΙΟΣ.
Ο Ιωάνης Κουρκουάς, ήταν αδελφός του παππού του Ελληνοαρμένιου, Ιωάννη Κουρκουά, Τσιμισκή.
Οι εσκτρατείες του Κουρκουά. Η αυτοκρατορία, με τα επιτεύγματα του Αρμένιου, στρατηγού, περνά στην Β φάση ακμής και στην αντεπίθεση. Η Αρμενiα και ιδιαίτερα οι νότιες περιοχές της, κατοικούνταν από Σαρακηνούς, ήταν ο στόχος της επόμενης εκστρατείας του Κουρκουά. Το 928 μ.Χ. κατέλαβε το Χλιάτ, το οποίο υπέγραψε συνθήκη συμμαχίας με την αυτοκρατορία, ενώ οι κάτοικοι του υποχρεώθηκαν να υψώσουν τον σταυρό στην κορυφή του τζαμιού, και να κατεδαφίσουν τους μιναρέδες του.
Μετά από αυτό, οι Αγαρηνοί των γειτονικών πόλεων άρχισαν να εγκαταλείπουν την περιοχή. Ο Αρμενικής καταγωγής Ιωάννης Κουρκουάς (γεννήθηκε στην Αρμενική Γεωργία). ο Αρμένιος στρατηγός θα πάρει το αξίωμα του δομέστικου των σχολών (αρχιστράτηγος), και θα ξεκινήσει για μια ένδοξη πορεία, όπου θα ανακτήσει την πόλη Μελιτηνή το 931 μ.Χ. και το 934 μ.Χ., τον Μαϊο για δεύτερη φορά.
Αυτή η νίκη του Κουρκουά προκάλεσε μεγάλη αίσθηση στους Αγαρηνούς, οι οποίοι ήταν τόσο εντυπωσιασμένοι ώστε ολόκληρα Αραβικά φύλα, να περάσουν με δική τους επιθυμία, τα Ελληνικά-Ρωμαϊκα σύνορα, για να εγκατασταθούν σε Ελληνικές περιοχές και να γίνουν Χριστιανοί.
O AΡΜΕΝΙΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΕΔΩΣΕ
ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ ΣΤΟΥΣ
ΕΠΟΜΕΝΟΥΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΕΣ
Με όλη αυτή την μετανάστευση, ερήμωσαν αρκετές περιοχές των Αραβικών συνόρων με αποτέλεσμα να είναι πιο εύκολες οι επόμενες εκστρατείες του Ελληνικού αυτοκρατορικού στρατού. Ο εμίρης της Μελιτηνής παρέδωσε την πόλη στον Κουρκουά, ήταν πλέον φόρου υποτελής, στην Χριστιανική “Βυζαντινή” αυτοκρατορία, καθώς ήταν υποχρεωμένος, να συμμετέχει μαζί με όλο του, ο στράτευμα στους αμυντικούς πολέμους, που θα συμετείχε η Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
Αραβικό κείμενο κάνει αναφορά, για 12.000 Αγαρηνούς ιππείς οι οποίοι πολεμούσαν, στο πλευρό των Ελλήνων. Ωστόσο ο εμίρης της Μοσούλης, ο Σαϊφ αντ νταουλά (Χαμδανίδης) ο μετέπειτα αντίπαλος της πιο ισχυρής, Ελληνικής-στρατιωτικής οικογένειας της Μ.Ασίας, των Φωκάδων, θα σταθεί ένας ικανός αντίπαλος για τον Ελληνικό-Ρωμαϊκο στρατό και τον Αρμένιο αρχιστράτηγο Κουρκουά. Τον Σεπτέμβριο του 938 ο Αγαρηνός Σαϊφ αντ νταουλά, έπετυχε μια νίκη εις βάρος των Ελλήνων, στην περιοχή του Άνω Ευφράτη. Στην συνέχεια εισέβαλε, στην Αρμενία φτάνοντας μέχρι την Κολωνεία, την οποία λεηλάτησε. Οι προγονοί μας, όπως πάντα πολεμούσαν σε πολλά μέτωπα και σε όλα τα σύνορα. Τα κύρια μέτωπα ήταν το Ανατολικό και το Βόρειο αντιμετωπίζοντας αμέτρητους λαούς, όλους εκείνους τους αιώνες.
Για τους λόγους αυτούς, ο Κουρκουας έπρεπε να επιστρέψει, προσωρινά στην Κωνσταντινούπολη, και να αντιμετωπίσει, την επίθεση των Ρώσων, οι οποίοι το 941 μ.Χ., τον Ιούνιο αποβιβάστηκαν μεταξύ άλλων στις ακτές της Βυθυνίας, και λεηλάτησαν τα Ασιατικά παράλια του Βοσπόρου και στην συνέχεια επιτέθηκαν στην βασιλεύουσα. Όμως οι Ρώσοι διαπίστωσαν, οτι οι συνθήκες, δεν ήταν ευνοϊκές. Επίσης το υγρό πυρ έπαιξε και αυτό σημαντικό ρόλο καθώς χρησιμοποιήθηκε κατά βούλησιν από το αυτοκρατορικό ναυτικό εναντίων των Ρώσων. Με την αποχώρηση των Ρώσων, ο Κουρκουάς επιστρέφει στο εκ νέου στο Ανατολικό μέτωπο, κυριεύοντας μεταξύ άλλων τις πόλεις Μαρτυρόπολη, Αμίδα, Δάρα, Νίσιβη. Έπειτα κυρίευσε την πόλη Έδεσσα, όπου, μετά από άγριες μάχες πήρε το Ιερό Μανδήλιο, η Άγιον Μανδήλιο, ένα ιερό κειμήλιο, στο οποίο υπήρχε επάνω η μορφή του Χριστού. Ο Ελληνικός στρατός το πήρε από τα χέρια των απίστων στις 15 Αυγούστου του 944 μ.Χ, την ημέρα, εορτάζει η μητέρα, των Χριστιανών Ελλήνων, επέστρεψε ο Κουρκουάς, με τον Ελληνικό στρατό, και το ιερό κειμήλιο στην Κωνσταντινούπολη.
Οι επιτυχίες του Κουρκουά στην Ανατολή και του Ραδηνού στο Αιγαίο, οδήγησαν στην μεγάλη αντεπίθεση των Ελλήνων-Ρωμαίων στις περιοχές της Συρίας, της Μεσοποταμίας και του Καυκάσου, καθώς και στην ανακατάληψη της Κρήτης αντίστοιχα.
Επικρατέειν ή Απόλλυσθαι-
Γράφει ο Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος
Πάγια αρχή μου είναι ότι όλοι οι λαοί, όλοι οι άνθρωποι, έχουν δικαίωμα να πιστεύουν όπου θέλουν. Όλα αυτά με την απαραίτητη προυπόθεση να μην επιβάλλουν τα πιστεύω τους σε τρίτους, είτε δια της βίας, είτε με πλάγιους τρόπους. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που η άλλη πλευρά δεν συναινεί ; Είναι λοιπόν δίκαιο να καθήσουμε να αφανιστούμε όλοι οι Έλληνες χωρίς να έχουμε πειράξει κανέναν απολύτως ; Όλα αυτά διότι από τα αρχαία χρόνια ο πολιτισμός μας, και η ιδεολογία μας, είναι εμπόδιο στην δημιουργία παγκόσμιου εωσφορικού κράτους. Από όλους τους προαναφερόμενους, και τις προαναφερόμενες, εξαιρείται ένα μικρό μέρος βάση των παγκόσμιων Φιλοσοφικών- μαθηματικών σταθερών, μέτρον άριστον και μηδέν άγαν.
Αναφέρομαι πάντοτε στους Φοίνικες-Σημίτες που από μονοθεϊστές της Π.Διαθήκης και πιστοί των προφητών, εγκατέλειψαν τον Θεό, άλλαξαν και έγιναν εωσφοριστές του δωδεκαθέου. Δεν αναφέρομαι σε όλους τους Σημίτες. Όλους εκείνους τους αιώνες, σε ετήσια βάση, οι Σαρακηνοί, παραβίαζαν τα Ελληνικά-Ρωμαϊκά σύνορα, και έκαναν σφαγές, κλοπές, εμπρησμούς, βιασμούς, και σκλάβωναν Ελληνίδες.
