Ελευθέριος Ανδρώνης
Στον κόσμο που θα θέλαμε να έχουμε αλλά δεν μας αξίζει, οι ταράτσες θα ήταν φτιαγμένες μόνο για να ατενίζουμε όμορφα ηλιοβασιλέματα. Η θέα από ψηλά θα θύμιζε τον απέραντο ορίζοντα της πολύτιμης ύπαρξης μας. Οι μικροσκοπικοί άνθρωποι εκεί κάτω, θα μας διηγούνταν πόσο μάταιες είναι οι κοσμικές έγνοιες μας. Και ο ουρανός, το γαλαζωπό πέπλο του Θεού, θα σκέπαζε στοργικά την κάθε συννεφιασμένη σκέψη μας.
Στον δικό μας φρικτό κόσμο που φτιάξαμε, δύο 17χρονες κοπέλες ανέβηκαν όσο μπορούσαν πιο ψηλά για να πετάξουν όσο γινόταν πιο μακριά από εμάς. Μια ανείπωτη τραγωδία. Μια πνευματική συμφορά που σε παραλύει, αλλά ο καρδιογνώστης Θεός είναι εκείνος που γνωρίζει τις ύστατες στιγμές του κάθε ανθρώπου. Τα δύο κορίτσια όρμησαν στο κενό για να αφήσουν πίσω τους τα αγιάτρευτα κενά που τους παραδώσαμε. Σε έναν κόσμο που συνθλίβεται από τη βαρύτητα της απόγνωσης. Έξι όροφοι σαν μια στιγμή που πάγωσε στο χρόνο και μας άφησε έναν ίλιγγο μετέωρο.
Η μια κοπέλα ξεψύχησε αμέσως. Η άλλη χαροπαλεύει. Έπεσαν πιασμένες χέρι – χέρι, όχι για να περπατήσουν τη ζωή όπως πρόσταζε η τρυφερή ηλικία τους, αλλά για να ανταμωθούν σε μια βουτιά θανάτου. Ψυχές ευαίσθητες σαν πορσελάνη που ραγίζουν στο πρώτο ταρακούνημα. Παιδιά απροστάτευτα από την πολλή προστασία. Ανοχύρωτα από την πολλή οχύρωση. Ανήμπορα από τα χιλιάδες «μπορώ» που η κοινωνία φορτώνει στις πλάτες τους.
Ματώνουν οι ψυχές τους από τη συναισθηματική φθορά, όσο ο κόσμος τους κλέβει το δικαίωμα στο άφθαρτο. Όσο οι βλέψεις τους εγκλωβίζονται σε έναν αιώνα – απατεώνα. Κι εμείς φροντίσαμε εδώ και χρόνια να χτίσουμε αυτούς τους έξι ορόφους, τουβλάκι – τουβλάκι. Φτιάξαμε κλουβιά από φωτισμένες οθόνες, παρκάραμε τη συμπόνια μας αποκλειστικά στο διαδίκτυο, γίναμε απαθείς θεατές άθλιων προτύπων, αποστειρώσαμε τις ζωές μας, φτιάξαμε είδωλα για τα θελήματα μας, φτιάξαμε κρεμάλες για τα κοινωνικά χρέη μας, απαιτήσαμε από τα παιδιά να ρεφάρουν τα κόμπλεξ μας, να διορθώσουν τις αποτυχίες μας, να κολυμπήσουν εκεί που εμείς πνιγήκαμε.
Σε μια κοινωνία που εμείς ετοιμάσαμε, γεμάτη από μοναξιά, βία, υπαρξιακά αδιέξοδα, ανισότητες, αυξανόμενη φτώχεια, κρατική αναισθησία, ατομικά βολέματα, πελατειακές σχέσεις, εργασιακή εκμετάλλευση και κατασκευασμένα ψευτοδικαιώματα της σάρκας που αντί να σε ελευθερώνουν, σε στραγγαλίζουν με τη ματαιότητα τους.
Παιδιά παραδομένα στην τρέλα των λογισμών…
Το σημείωμα αυτοκτονίας της άμοιρης κοπέλας είναι η αναγγελία του δικού μας κοινωνικού θανάτου. Χρόνια κατάθλιψη, άγχος επίδοσης για τις πανελλήνιες, φόβος για το μέλλον, απουσία νοήματος, παραίτηση από τη ζωή. Αλλά και δίψα για έναν καλύτερο κόσμο. Που δεν πρόλαβε να μάθει ότι χτίζεται πρώτα μέσα μας, κι έπειτα μεταμορφώνουμε το «έξω» με τον διορθωμένο λογισμό μας. Πόσοι απόμειναν άραγε για να μάθουν στα ελληνόπουλα ότι ο λογισμός είναι ένα φαρμακερό φίδι που πρέπει να συντρίβεται όσο είναι νεογέννητο; Και το χειρότερο και πιο επικίνδυνο δηλητήριο, είναι εκείνο της απελπισίας.
Πόσοι έφηβοι έχουν καν το ενδιαφέρον να παραφυλάνε το λογισμό τους; Αφού η κοινωνία τους έμαθε να τον αφήνουν αδέσποτο και να τον φτάνουν στα άκρα, και κάθε άκρο να πανηγυρίζεται σαν κατακτημένη κορυφή. Τα σχολεία έχουν γίνει διδακτήρια τραυματικών και άχρηστων λογισμών. Η παρηγοριά της Εκκλησίας ανεπιθύμητη. Το ράσο παραμερισμένο. Ο Θεός εκδιωγμένος. Και όλο και περισσότερα παιδιά να συνθλίβονται κάτω από αναπάντητα ερωτήματα.
Και γιατί η έλλειψη μιας αιώνιας σταθερής, να μην γεννήσει κενή φιλοδοξία; Γιατί η κενή φιλοδοξία να μην γεννήσει απωθημένα; Γιατί το απωθημένο να μην γεννήσει απόγνωση και βία; Και γιατί η βία να μην στραφεί εναντίον του ίδιου σου του εαυτού; Ποια στέρεη αλήθεια υπάρχει για να σταματήσει αυτήν την αλυσίδα καταστροφής; Ποια κοινή αξία έχει απομείνει για να συγκολλά τις ψυχές μας; Πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι σχεδόν οι 2 στους 10 νέους μας, έχουν προβεί σε πράξεις αυτοτραυματισμού. Μια εκδίκηση εναντίον του εαυτού, γιατί σου ζητάνε να γίνεις υπεράνθρωπος πριν προλάβεις να μάθεις ότι είσαι άνθρωπος. Με αποτυχίες, με λάθη και με ελαττώματα.
Αποτύχαμε..!
Αποτύχαμε! Για κάθε παιδί που δεν του μεταγγίσαμε την εσταυρωμένη αγάπη. Για κάθε παιδί που δεν εννόησε ποτέ ότι η κάθε δοκιμασία είναι σκαλοπάτι θείας χάρης και σωτηρίας. Για όλες τις αιώνιες ελπίδες που σκεπάζονται από τις εφήμερες.
Αποτύχαμε για τον κόσμο που δεν φτιάξαμε, εκεί που για κάθε δεινό θα αντηχούσε ένα «Χριστός Ανέστη». Εκεί όπου η απόγνωση δεν θα περνούσε αθέατη κάτω από τις επηρμένες μύτες μας. Εκεί όπου τα χρήματα δεν θα ήταν αυτοσκοπός, η ήττα δεν θα ήταν καταδίκη, το πτυχίο δεν θα ήταν θηλιά στο λαιμό, και η ζωή μας θα ήταν ανεκτίμητο και αδιαπραγμάτευτο δώρο Θεού που δεν θα το παραδίναμε σε καμία θλίψη. Αποτύχαμε για κάθε παιδί που αγνοεί ότι όταν κανείς δεν το νιώθει, υπάρχει πάντα ένας Θεός που φωνάζει: «Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι».
Μην περιμένουμε θαύματα στη νεολαία ούτε από τέλειους γονείς, ούτε από τέλειο κράτος, ούτε από τέλεια κοινωνία. Πάσχουμε αφόρητα και από αυτά, αλλά η ρίζα του κακού είναι άλλη. Η μη συναίσθηση της συλλογικής κατάντιας μας είναι εκείνη που πληγώνει πρώτα απ’ όλα τα παιδιά μας. Τους ζητάμε να εκτιμήσουν τη ζωή, ενώ εμείς τη φθηναίνουμε. Τους ζητάμε προσοχή, ενώ εμείς τη στρέφουμε σε όλα τα φευγαλέα ζητήματα. Τους ζητάμε επίγνωση, χωρίς να την κατέχουμε οι ίδιοι. Η μετάνοια μας λείπει. Το πνευματικό φιλότιμο μας λείπει. Ο Χριστός στο κέντρο της ζωής μας, λείπει. Εκείνος είναι η στοργική αγκαλιά που θα ανακόψει την ελεύθερη πτώση μας. Εμείς, αποτύχαμε…
