Το έτος 1068 μ.Χ., ο  Ρωμανός Διογένης εστέφθη εν Χριστώ τω Θεώ, πιστός Aυτοκράτωρ-Βασιλεύς Ρωμαίων. Ο Ρωμανός είχε στόχο, να απαλλάξει τα Ανατολικά Θέματα, από τις τρομερές επιδρομές των Σελτζούκων Τούρκων. Ο προηγούμενος Aυτοκράτορας, ο Κωνσταντίνος Ι΄ Δούκας, είχε πεθάνει σε μεγάλη ηλικία, αφήνοντας τον ανήλικο διάδοχο του Μιχαήλ, και την 30 ετών, όμορφη και χυμώδη σύζυγό του Ευδοκία Μακρεμβολίτισα. Η χυμώδης Ευδοκία ως επίτροπος του γιου της, ασκούσε την αντιβασιλεία, της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Η Αυγούστα ως γυναίκα της μεσαιωνικής εποχής, ένιωθε ανασφαλής, καθώς στο παλάτι, βρισκόταν περιστοιχισμένη, από μία φατρία διεφθαρμένων, αλλοδαπών πολιτικών αξιωματούχων.

Οι Ανατολικές επαρχίες μαστίζονταν από εχθρικές εκστρατείες και επιδρομές. Η αυτοκράτειρα Ευδοκία, βρήκε στο πρόσωπο του ανδρείου-αρρενωπού Ρωμανού Διογένη, έναν ιδανικό Αυτοκράτορα-Στρατηγό, ο οποίος θα διοικούσε με πυγμή σε στρατιωτικό και πολιτικό επίπεδο. Το σπουδαιότερο όμως για εκείνη, διότι ήταν πολύ νέα και όμορφη, ήταν ότι παντρεύτηκε, ένα αυθεντικό άνδρα, που θα ασκούσε, στο ακέραιο, τα συζυγικά του καθήκοντα, και θα την τιμούσε, μέσα από την γενναιότητα και τα πολεμικά του επιτεύγματα. Η Ευδοκία, είχε ως σύζυγο, έναν Ήρωα-στρατηγό, που πολεμούσε στα πεδία των μαχών. Ενδεικτικά θα αναφέρω ότι σε μια μάχη περικυκλώθηκε από δεκάδες στρατιώτες του εχθρού. Εκείνη την χρονική στιγμή έσπευσε σε βοήθεια ο στρατηγός Νικηφόρος Βρυέννιος, ο οποίος έσωσε την ζωή του Ρωμανού, καθώς ήταν σοβαρά τραυματισμένος. Στους ώμους του μετέφερε τον Ρωμανό, ο στρατηγός Νικηφόρος Βρυέννιος. Όλοι οι Έλληνες αυτοκράτορες-στρατηγοί και οι αξιωματικοί πολεμούσαν στην πρώτη γραμμή του μετώπου σε κάθε μάχη και πόλεμο. Την πρωτοχρονιά του 1068 μ.Χ,, όταν ο Ρωμανός ο Δ Διογένης εστέφθη αυτοκράτωρ Ρωμαίων, σχεδίαζε να απαλλάξει τα θέματα της Μ. Ασίας από τις επιδρομές των Σελτζούκων Τούρκων.

 Όλες οι Ελληνίδες, εκείνων των αιώνων, περιφρονούσαν και σιχαινόταν πάρα πολύ, τους δειλούς και τους απόλεμους, που δεν πολεμούσαν για την πατρίδα. Ο Ρωμανός καταγόταν από την επιφανή οικογένεια στρατιωτικών της Καππαδοκία, των Διογενών. Το 1064, ως Δούκας της Σαρδικής (Σόφια), είχε αποκρούσει τις επιδρομές των Πετσενέγων, απωθώντας τους πέρα από τον Ίστρο (Δούναβη). Ο Ρωμανός δεν είχε κρύψει ποτέ την δυσφορία του, για τον σάπιο πολιτικό κατεστημένο της Kωνσταντινούπολης, ο οποίος σκορπούσε τα χρήματα του αυτοκρατορικού Θησαυροφυλακίου, με ανηθικότητα, ενώ παράλληλα αδιαφορούσε για το γεγονός, ότι οι Σελτζούκοι Τούρκοι λεηλατούσαν τα σύνορα και τους φτωχούς Έλληνες υπηκόους. Αυτά ήταν χρήματα που προέρχονταν από τους φόρους εκείνων των αδύνατων Ελλήνων, οι οποίοι έβλεπαν, τις περιουσίες τους, να πυρπολούνται, τους συγγενείς τους να σφάζονται, είτε να οδηγούνται αλυσοδεμένα στα σκλαβοπάζαρα των Σελτζούκων.

Δυστυχώς τα χρήματα των φτωχών, διοχετεύονταν σε αμεσότερες κρατικές δαπάνες, όπως ήταν οι πολυτελείς επαύλεις των συγκλητικών της Βασιλεύουσας. Οι κυριότεροι εκπρόσωποι της πολιτικής αριστοκρατίας, ήταν ο καίσαρας Ιωάννης Δούκας, ο αδελφός του εκλιπόντος βασιλιά, και ο πρωθυπουργός και Πρύτανης των Φιλοσόφων, ο Μιχαήλ Ψελλός. Και οι δύο είχαν πολλούς λόγους να μισούν θανάσιμα τον Ήρωα Ρωμανό Διογένη. Ο καίσαρας ήταν άνθρωπος μειωμένης πνευματικής αντιλήψεως, και κάλυπτε το μεγάλο μειονέκτημα του, με κακές πράξεις, όπως όλοι οι ανίκανοι. Θεωρούσε τον Βασιλιά Ρωμανό έναν “σφετεριστή”, ο οποίος είχε “στερήσει” τον θρόνο, από την δυναστεία του. Ο εκλιπών αδελφός του, Ο Κωνσταντίνος Ι Δούκας, αντιπαθούσε τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, και απέφευγε τους πολέμους.

Όμως με την ενθρόνιση του Ρωμανού Διογένη, οι πολιτικοί, πίστευαν, ότι  θα προκαλέσει “άνευ λόγου”, πολέμους, με σκοπό να “ξεσηκώσει” τους Έλληνες, και να διοργανώσει εκστρατείες. Βασικά γνωρίσματα όλων των άνανδρων, και των θηλυπρεπών, ήταν και είναι η προδοσία, η μοχθηρία, η δειλία και η ανικανότητα. Οι άνανδροι-δειλοί και οι ανίκανοι, το μόνο που μπορούν να κάνουν, είναι το κακό. Για αυτό διαχρονικά καταστρέφουν, για να αισθάνονται, ότι είναι κάποιοι που “αξίζουν”. Το καλό χρειάζεται να έχεις ηθική, παιδεία, γενναιότητα, καλοσύνη, και ικανότητες, και να προσπαθήσεις πάρα πολύ σκληρά για να το κάνεις. Στον αντίποδα το κακό γίνεται πολύ εύκολα, ακόμη και από άτομα με ιδιαιτερότητες, και  περιορισμένες ικανότητες. Για αυτό ο Μιχαήλ Ψελλός, ο καίσαρας Ιωάννης Δούκας, και ο Ανδρόνικος Δούκας, συμμετείχαν στην προδοσία, στην μάχη του Μαντζικέρτ, και μετέτρεψαν τον θρίαμβο του Ήρωα Ρωμανού, και των γενναίων στρατιωτών, σε τραγική-καταστροφική Εθνική ήττα. Επίσης είχαν ως βασικό κίνητρο, τον αφανισμό της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, ως μέλη της αλλοδαπής πολιτικής αριστοκρατίας. Η προδοσία ολοκληρώθηκε με τον θάνατο, του Αυτοκράτορα Ρωμανού Δ. Η Βασίλισσα Ευδοκία πήρε το πτώμα του, και το έθαψε στην νήσο Πρώτη. Μέσα στην ατμόσφαιρα της γενικότερης εθνικής τραγωδίας, αλλά και του προσωπικού της δράματος, η έκπτωτη πλέον Αυγούστα θρήνησε τον θάνατό του. Η μάχη του Μαντζικέρτ, αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες, εθνικές προδοσίες.