Υπάρχει ένας συγκεκριμένος, πολύ απλός λόγος πού ο καθένας επιτρέπεται νά παραμένει ελεύθερος:
η ακύρωση..
Οποιοσδήποτε περάσει τή γραμμή, τιμωρείται.
Ακούγεται πλέον βαρετό τό χιλιοειπωμένο ότι ζούμε σέ έναν ολοκληρωτισμό κλπ.
Αφού λοιπόν ζούμε σ’ αυτό, τότε, πώς συμβαίνει νά υπάρχουν ακόμα αντιφρονούντες?
Επειδή μάς ανέχονται μέν ως παρόντες, αλλά, ακυρωμένους μέ κάποιο τρόπο.
Είμαστε η επένδυση τους..
Η απορία αφορά όσους κινούνται μέ αντισυστημικό τρόπο καί παραμένουν ανενόχλητοι.
Δέν είναι θέμα καθολικής επιβολής τής τιμωρίας.
Παραμένει θέμα ερμηνείας τών γεγονότων.
Υπάρχει αιτία στή διαφοροποίηση τής αντιμετώπισης.
Εάν παραμένουμε στό απυρόβλητο ενώ χρησιμοποιούμε αντισυστημικό λόγο, αυτό συμβαίνει επειδή αυτός ο (αντι-συστημικός) λόγος δέν ενοχλεί.
Τό ίδιο σύστημα, άλλους τούς θανατώνει,
άλλους τούς καταστρέφει κοινωνικά καί
άλλους τούς ακυρώνει.
Ποιά μπορεί νά είναι η αιτία τής ακύρωσης?
— Η ανώδυνη πολιτική κριτική.
— Η κριτική πού αυτο-περιορίζεται στήν θεωρητική ανάλυση.
Αυτή εμπεριέχει τήν ΑΥΤΟ-ΑΚΎΡΩΣΗ.
Αυτή η κριτική είναι καλοδεχούμενη από τό σύστημα.
Όσο παραμένει θεωρητική, πρακτικά είναι ανύπαρκτη..
Κάνετε ένα μέγα λάθος όσοι θεωρητικολογείτε:
Θεωρείτε ότι η κοινωνική πλειοψηφία κινείται από ηθικά αίτια.
Συμβαίνει ακριβώς τό αντίθετο.
Ο θεωρητικός μονόδρομος τής χριστιανικής θεολογίας επαναλαμβάνεται στόν Μαρξισμό (μέ τίς γνωστές ιστορικές νομοτέλειες).
Η θεολογική γεωμετρία τού Χριστιανισμού ως ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΉ ΔΟΜΉ επαναλαμβάνεται στήν ιδεολογική γεωμετρία τού Μαρξισμού.
Ο Χριστιανισμός εξάντλησε τό ιστορικό στάδιο τής επαναστατικότητας καί δέν αποτελεί κρατική απειλή επειδή κάποτε τό κράτος προνόησε καί κρατικοποίησε τόν Χριστιανισμό (Μ. Κωνσταντίνος).
Παρόμοιος χειρισμός συνέβη καί μέ τόν Μαρξισμό :
η δικτατορία τού κομμουνιστικού κόμματος κρατικοποίησε τόν Μαρξισμό.
Στόν καπιταλισμό ο αριστερισμός καθίσταται πολιτικά συνεργάσιμος.. μέ τόν διορισμό καί τήν πρόσληψη τών οπαδών σέ κρατικές καί ιδιωτικές εταιρείες.
Σε κάθε περίπτωση, κερδίζει τό κράτος.
Η κρατικοποίηση, δηλαδή, η κρατική ένταξη (καί η μοιρασιά..) επαναλαμβάνει τήν διαφθορά.
Η ζωή επαναλαμβάνεται ως πλεκτάνη.
Η αδικία πυροδοτεί ένταση καί βία.
Όμως, η απόλυτη βία παραμένει κρατικό μονοπώλιο.
Στό τέλος νικάει τό κράτος ως ένοπλη κυρίαρχη ομάδα.
Γιατί συμβαίνει αυτό?
Τά άτομα δέν έχουν εξελιχθεί αρκετά ώστε νά μπορούν αυτά (ως άτομα) νά ακυρώσουν τήν ανάγκη νά υπάρχει κράτος γενικά (από τήν αρχή μέχρι τό τέλος τής ζωής).
Όμως, αυτή η κοινωνική αναβάθμιση δέν μπορεί νά γίνει.. λόγω ανθρώπινης υποστάσεως καί υλικών αναγκών.
Η συγκρότηση μικρών κοινοτήτων μικρή μόνο διάρκεια μπορεί νά έχει αφού πάντα θά υπάρχουν άλλες ομάδες ικανές νά κυριαρχήσουν.
Η επαναστατική λαϊκή βία μόνο για λίγο αντιμετωπίζει τήν φαυλότητα τής εξουσίας.
Επί αιώνες επαναλαμβάνεται τό λάθος νά κοιτάμε τά γεγονότα από έξω πρός τά μέσα, σάν νά είναι η Ιστορία κάτι σάν τή βροχή πού έρχεται από κάπου μακρυά καί πέφτει πάνω στόν άνθρωπο.
Όμως, η Ιστορία βγαίνει μέσα από τήν φύση τού ανθρώπου.
Τά γεγονότα αρχίζουν εκεί.
Δέν θά μπορούσαν νά είναι διαφορετικά.
Μία δομική ηθική πτώση στόν κομμουνισμό είναι
η αδιαμφισβήτητη υπεροχή τής εργατικής τάξης καί τού προλεταριάτου.
Στοιχειοθετείται από μία καί μόνη ερμηνεία, τήν αδικία στήν αμοιβή.
Αφού αναγνωρίζεται ως υπέρτατη πραγματικότητα έχει τό προνόμιο νά κατευθύνει τήν Ιστορία.
Όμως, ακόμη καί όταν οι άνθρωποι ικανοποιούν αρκετά τίς ανάγκες επιβίωσης, συνεχίζουν νά συμπεριφέρονται εγωιστικά καί απάνθρωπα.
Επομένως, τα γεγονότα είναι ψυχολογικά καί αφορούν τήν ηθική κατάσταση.
Δεν είναι αναγωγή σέ ηθικολογία.
Είναι μία ασταμάτητη εσωτερική εργασία.
Η αντιμετώπιση τού εσωτερικού χάους.
Άνευ αυτής τά γεγονότα είναι χαοτικά.
Η πολιτική ανάλυση μέ ηθική αξιολόγηση είναι η σοβαρή εκκίνηση τής Ιστορίας.
Μόνον έτσι μπορεί νά ξεπεραστεί τό πρόβλημα τής εξουσίας πού ουσιαστικά, είναι η υπερπαραγωγή ανηθικότητας στήν κοινωνία.
Χωρίς ανώφελη βία πού επαναλαμβάνει τό χάος καί μετατρέπει τήν Ιστορία σέ ζούγκλα για δίποδα κτήνη.
