Είναι οφθαλμοφανές, ότι υπάρχει εξοβελισμός (όχι τυχαία) της Πατερικής αντι-αιρετικής διδασκαλίας σήμερα.
Κοσμικά στην Ιστορία παρεμβαίνουν καθοριστικά – δεσμευτικά οι ισχυρότερες πολιτικοκοινωνικές δυνάμεις με προώθηση «κυρίαρχων» εννοιών, όπως – να θυμηθούμε – τον «προλεταριακό διεθνισμό» της ανατολής (Ε.Σ.Σ.Δ.) και τον δυτικό ουμανισμό των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» των Η.Π.Α. Σε θρησκευτικό επίπεδο προωθούνται οι οικουμενιστικές ιδεολογίες του Π.Σ.Ε. με την αιρετική θεώρηση της αγάπης. Σωτήριο (ψυχοφελές) είναι να επικεντρώνουμε την προσοχή μας στις ορθόδοξες αναλυτικές εκκλησιολογίες των Πατέρων στη διαχρονική κλίμακα της ζωής της Εκκλησίας.
Στην Επιστολή «Προς Μοναχό Μεθόδιο» του Αγίου Θεοδώρου διαβάζουμε τα εξής συγκλονιστικά (και τραγικά) για τις συνέπειες των αιρέσεων.
Γράφει ως απάντηση σε ερώτηση «περί των κοινωθέντων εκκλησιών εκ των ιερών των κοινωνησάντων τη αιρέσει, και κατεχομένων υπ’ αυτών· ει χρή εν αυταίς εισιέναι χάριν ευχής και ψαλμωδίας», δηλ. «για τις εκκλησίες που βεβηλώθηκαν από τους ιερείς που κοινώνησαν με την αίρεση και κατέχονται από αυτούς. Εάν πρέπει να μπαίνουμε σ’ αυτές για να προσευχηθούμε και να ψάλλουμε».
Η Απάντηση: «ου χρή το καθόλου εις τας τοιαύτας εκκλησίας εισιέναι, κατά τους ειρημένους τρόπους, επειδή γέγραπται· “ιδού αφίεται ο οίκος υμών έρημος”. Άμα γάρ τω εισαχθήναι την αίρεσιν, απέστη ο έφορος των εκείσε άγγελος, κατά την φωνήν του μεγάλου Βασιλείου, και κοινός οίκος ο τοιόσδε χρηματίζει ναός. “και ου μή εισελθώ”, φησίν, “εις Εκκλησίαν πονηρευομένων”, και ο Απόστολος “τις συγκατάθεσις ναώ Θεού μετά ειδώλων”;»
Ερμηνεία: «Δεν πρέπει να μπαίνουμε καθόλου στις εκκλησίες αυτές με τους τρόπους που αναφέρθηκαν, γιατί είναι γραμμένο∙ “Να, το σπίτι σας εγκαταλείπεται έρημο” (Ματθ. 23, 38). Γιατί μόλις μπαίνει μέσα στις εκκλησίες αυτές η αίρεση, φεύγει ο άγγελος που εποπτεύει όλα όσα γίνονται εκεί, σύμφωνα με τα λόγια του μεγάλου Βασιλείου, και ο ναός αυτός γίνεται ένα απλό σπίτι (οίκημα). Γιατί λέγει∙ “Δεν θα μπω μέσα σε εκκλησία πονηρών” (Ψαλμ. 25, 5), και ο Απόστολος∙ “Ποια συμφωνία υπάρχει ανάμεσα στον ναό του Θεού και στα είδωλα;” (Β’ Κορ. 6, 16)».
1ο Σχόλιο: Ο όσιος Θεόδωρος ασκεί την εκκλησιολογική του επήρεια επικαλούμενος (πάντοτε) την Αγία Γραφή και πολλές φορές κεντρικές θέσεις του Μ. Βασιλείου, του Ι. Χρυσοστόμου και του Γρηγορίου του Θεολόγου.
Απορώ πώς επίσκοποι και κληρικοί έχουν μετατραπεί σε μάζα κοντόθωρων “ειδικών” του οικουμενισμού! Ας χρησιμοποιήσουν ως ευρετήριο θεμελιωδών εκκλησιολογικών θέσεων τους Πατέρες.
Σήμερα πολλοί «Γέροντες», ιδίως οι Μητροπολιτικοί (των Ι. Μητροπόλεων), κινούνται στο πλέγμα-δίχτυ που συναποτελούν ο οικουμενισμός, ο σχετικισμός και η ανοχή προς την αίρεση.
Χρησιμοποιείται ο οικουμενισμός και ο σχετικισμός (=χαλάρωση των ορθοδόξων Δογμάτων-θέσεων) ως ποιμαντική ευκαμψία, ξένη προς την ορθόδοξη διδασκαλία των Πατέρων, γι’ αυτό και ο όσιος Θεόδωρος προλαμβάνει, τονίζοντας τις ορθόδοξες θέσεις:
Α) «κατά την φωνήν του Μ. Βασιλείου»
Β) «ως φησίν ο μέγας Βασίλειος»
Γ) «μή γάρ εμά τα ρήματα του οικτρού; Διονυσίου του πάνσοφου και Βασιλείου του μεγάλου∙ και ούπω καιρός των άλλων θεοφόρων τας χρήσεις εισάγειν…».
Αναμφίβολα, χρησιμοποιεί ο Άγιος Θεόδωρος τις διαχρονικές Ορθόδοξες καταβολές σε πατερικά επίπεδα αγωνιστικότητας και συμπληρωματικότητας.
Χρησιμοποιεί ως καθοδηγητήριο μίτο εκκλησιολογικής έρευνας και αντίστασης τους μεγάλους (προγενέστερους) Πατέρες, Βασίλειο, Χρυσόστομο, Αθανάσιο, Γρηγόριο Θεολόγο κ.o.κ. (τέλος σχολίου).
Να υπογραμμίσουμε και το πλήγμα (θανάσιμο) που επιφέρει η αίρεση στη λατρεία και στον Ι. Ναό, όταν επικρατήσει. Στην Επιστολή του προς Ιωάννη Λογοθέτη, γράφει:
«ου ναός Θεού άγιος ο υφ’ αιρετικών βεβηλούμενος, αλλ’ οίκος κοινός, ως φησίν ο μέγας Βασίλειος, του εφεστώτος αγγέλου εν αυτώ, ως εφ’ εκάστης Εκκλησίας, υπεκστάντος δια την ασέβειαν· Διόπερ ουδ’ η τελουμένη εν αυτώ θυσία Θεώ ευπρόσδεκτος».
Ερμηνεία: «Γιατί όχι μόνο δεν είναι άγιος ναός του Θεού αυτός που βεβηλώνεται από τους αιρετικούς, αλλά είναι βέβηλος οίκος, όπως λέγει ο μέγας Βασίλειος, αφού ο άγγελος που υπήρχε σ’ αυτόν, όπως υπάρχει σε κάθε εκκλησία, έφυγε από αυτόν εξαιτίας της απιστίας του. Γι’ αυτό ούτε και η θυσία που τελείται σ’ αυτόν είναι ευπρόσδεκτη στον Θεό».
2ο Σχόλιο: Με θεολογική δεινότητα εκτίθενται, ως κλασική εκκλησιολογία, οι ανωτέρω επιπτώσεις της αίρεσης στη Λατρεία και στον Ι. Ναό∙ είναι θέσεις που εδράζονται στην Ιερά Παράδοση εννοημένης ως συνέχεια, γι’ αυτό επικαλείται, ως ρυθμιστική αντίληψη, και τον Μ. Βασίλειο. Καμμία σχέση δεν έχει ο όσιος με τις σημερινές (δόλιες) εκκλησιολογικές ρυθμίσεις των οικουμενιστών, που έχουν βεβηλώσει τους Ι. Ναούς με συμπροσευχές αιρετικών και με επιδέξιες καλλιτεχνικές αναμείξεις (συναυλίες, κ.λπ.).
Και στο Βίο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου αιτιολογείται η ταυτόχρονη απομάκρυνση του Αγγέλου της Εκκλησίας με την αναχώρηση του Αγίου. Διαβάζουμε: «εκείθεν αυτόν προσδοκώντες, προ της πύλης κελεύσας στήναι εις περισπασμόν των λαών, συνεξελθόντος αυτώ και του αγγέλου της εκκλησίας μή φέροντος την ερημίαν αυτής ιδείν, ήν αρχαί πονηραί και εξουσίαι ειργάσαντο, καθάπερ θέατρον όμοιον αποδείξασαι (Εφεσ. 6, 12)».
Ερμηνεία: «ενώ τον περίμεναν (τον Χρυσόστομο) σε εκείνη την μεριά αφού διέταξε να σταθούν μπροστά στην πόρτα για να ξεγελάσουν τον κόσμο, βγήκε έξω αυτός από την εκκλησία μαζί με τον άγγελο, επειδή δεν ήθελε να την δει έρημη, όπως την είχαν καταντήσει οι δυνάμεις και οι εξουσίες του πονηρού, κάνοντάς την να μοιάζει όμοια με θέατρο». (βλέπε Γεωργίου αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας, εξήγηση του βίου και πολιτείας του Ι. Χρυσοστόμου, καθώς και την διήγηση του Παλλαδίου) (τέλος σχολίου).
Δόξα τω Θεώ, δεν αποσπούμε πατερικά κείμενα από τον ιστορικό – εκκλησιολογικό περίγυρό τους, πράγμα κακής πρόθεσης. Τα κείμενα αυτά είναι επιστήμη-πιλότος, γεμάτα αντ-ιαιρετική σφριγηλότητα, ιδιαίτερα χρήσιμα στις σημερινές οικουμενιστικές συνθήκες.
3ο Σχόλιο: Ο Ιερός Ναός, άρρηκτα δεμένος με τη Λατρεία-παρουσία του Θεού, την εποχή της «πανδημίας», χρησιμοποιήθηκε από τους εξουσιαστές πολιτικούς και επισκόπους, ως κοινός τόπος και όχι ως θείος βιωματικός περίγυρος, απόλυτα φρουρούμενος από τον έφορο άγγελό του.
Η συνδυαστική χρήση του Ναού (οικουμενισμός – πανδημία) από τους πολιτικούς και τους οικουμενιστές επισκόπους και κληρικούς, φόβισαν το πλήρωμα, λαμβάνοντας υπ’ όψη τους τον «ασταμάτητο» λοιμωξιολογικό λόγο, τον μολυσματικό λεκτικό αφρό των τηλεοράσεων – καναλιών.
Τα επίπεδα θεραπείας (παρακλήσεις, λιτανείες, Θείες Λειτουργίες) παρουσία του ποιμνίου, θεωρήθηκαν μη αποδεκτά – αποτελεσματικά μέσα αντιμετώπισης της «πανδημίας».
Οι προφανείς (τότε και σήμερα) ασυνέπειες εκκλησιολογικές των ποιμένων, ως σύζευξη πολιτικής – διοικητικής «υπακοής», συνιστούν άρνηση της απαραίτητης πίστεως προς τους εφόρους-φύλακας Αγγέλους των Ι. Ναών. Με την περίσκεψη που επιβάλλεται (σήμερα), εμείς τονίζουμε: «Συνταξόμεθα τω Αγγέλω της Εκκλησίας» (Χρυσόστομος).
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
