AARON KHERIATY
Από τους λεπρούς στην Παλαιά Διαθήκη έως την πανούκλα του Ιουστινιανού στην Αρχαία Ρώμη και την πανδημία της ισπανικής γρίπης του 1918, η COVID-19 αποτελεί την πρώτη φορά στην ιστορία της διαχείρισης πανδημιών που θέσαμε σε καραντίνα υγιείς πληθυσμούς.
Ενώ οι αρχαίοι δεν κατανοούσαν τους μηχανισμούς των μολυσματικών ασθενειών -δεν γνώριζαν τίποτα για τους ιούς και τα βακτήρια- εντούτοις βρήκαν πολλούς τρόπους για να μετριάσουν την εξάπλωση της μόλυνσης κατά τη διάρκεια επιδημιών. Αυτά τα δοκιμασμένα στο χρόνο μέτρα κυμαίνονταν από την απομόνωση των αρρώστων σε καραντίνα έως την αξιοποίηση των ατόμων με φυσική ανοσία -αυτών που είχαν αναρρώσει από την ασθένεια- για τη φροντίδα τους.
Οι εγκλεισμοί δεν αποτέλεσαν ποτέ μέρος των συμβατικών μέτρων δημόσιας υγείας. Το 1968, 1 έως 4 εκατομμύρια άνθρωποι πέθαναν στην πανδημία γρίπης H2N3- οι επιχειρήσεις και τα σχολεία δεν έκλεισαν ποτέ και οι μεγάλες εκδηλώσεις δεν ακυρώθηκαν. Ένα πράγμα που δεν κάναμε ποτέ μέχρι το 2020 ήταν να κλειδώσουμε ολόκληρους πληθυσμούς. Και δεν το κάναμε αυτό επειδή δεν λειτουργεί. Το 2020, δεν είχαμε καμία εμπειρική απόδειξη ότι θα λειτουργούσε, παρά μόνο ελαττωματικά μαθηματικά μοντέλα των οποίων οι προβλέψεις είχαν όχι απλώς μικρή απόκλιση, αλλά τρελή απόκλιση κατά πολλές τάξεις μεγέθους.
Αυτές οι καταστροφικές οικονομικές συνέπειες δεν ήταν οι μόνες σημαντικές κοινωνικές αλλαγές που προκάλεσαν τα lockdowns. Η άρχουσα τάξη μας είδε στο COVID μια ευκαιρία να φέρει ριζική επανάσταση στην κοινωνία: Θυμηθείτε πώς η φράση «η νέα κανονικότητα» εμφανίστηκε σχεδόν αμέσως κατά τις πρώτες εβδομάδες της πανδημίας. Τον πρώτο μήνα, ο Άντονι Φάουτσι έκανε την παράλογη πρόταση ότι ίσως ποτέ πια δεν θα επιστρέφαμε στην χειραψία. Ποτέ ξανά;
Αυτό που προέκυψε κατά τη διάρκεια των lockdowns δεν ήταν απλώς μια νέα και αδοκίμαστη μέθοδος προσπάθειας ελέγχου μιας πανδημίας με την απομόνωση υγιών ανθρώπων σε καραντίνα. Αν δούμε τα lockdowns έξω από το άμεσο πλαίσιο στο οποίο υποτίθεται ότι λειτούργησαν στις αρχές του 2020, το πραγματικό τους νόημα έρχεται στο προσκήνιο.
Οι αλλαγές που επήλθαν κατά τη διάρκεια των lockdowns ήταν σημάδια ενός ευρύτερου κοινωνικού και πολιτικού πειράματος «στο οποίο παίζεται ένα νέο παράδειγμα διακυβέρνησης ανθρώπων και πραγμάτων», όπως περιγράφεται από τον Ιταλό φιλόσοφο Τζόρτζιο Αγκάμπεν. Αυτό το νέο παράδειγμα άρχισε να αναδύεται στον απόηχο της 11ης Σεπτεμβρίου 2001.
Τα βασικά χαρακτηριστικά του είχαν ήδη σκιαγραφηθεί το 2013 σε ένα βιβλίο του Πάτρικ Ζίλμπερμαν, καθηγητή της ιστορίας της υγείας στο Παρίσι, με τίτλο «Μικροβιακές καταιγίδες» (“Tempêtes Microbiennes”, Gallimard 2013). Η περιγραφή του Ζίλμπερμαν ήταν αξιοσημείωτα προφητική για το τι θα προέκυπτε κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους της πανδημίας. Έδειξε ότι η βιοϊατρική ασφάλεια, η οποία προηγουμένως αποτελούσε περιθωριακό μέρος της πολιτικής ζωής και των διεθνών σχέσεων, είχε λάβει κεντρική θέση στις πολιτικές στρατηγικές και τους σχεδιασμούς τα τελευταία χρόνια.
Ήδη από το 2005, για παράδειγμα, ο ΠΟΥ υπερεκτίμησε σε μεγάλο βαθμό ότι η γρίπη των πτηνών θα σκότωνε δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους. Για να αποτρέψει αυτή την επικείμενη καταστροφή, ο ΠΟΥ διατύπωσε συστάσεις που κανένα έθνος δεν ήταν έτοιμο να δεχτεί εκείνη την εποχή -συμπεριλαμβανομένου των lockdowns σε όλο τον πληθυσμό. Με βάση αυτές τις τάσεις, ο Ζίλμπερμαν προέβλεψε ότι η «υγειονομική τρομοκρατία» θα χρησιμοποιούνταν ως μέσο διακυβέρνησης.
Ακόμη νωρίτερα, το 2001, ο Ρίτσαρντ Χάτσετ, ο οποίος διετέλεσε μέλος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας του Τζορτζ Μπους, συνιστούσε ήδη τον υποχρεωτικό εγκλεισμό ολόκληρου του πληθυσμού. Ο Χάτσετ διευθύνει τώρα τον Συνασπισμό για τις Καινοτομίες Ετοιμότητας για Επιδημίες, μια οντότητα με επιρροή που συντονίζει τις παγκόσμιες επενδύσεις σε εμβόλια σε στενή συνεργασία με τη φαρμακοβιομηχανία. Ο συνασπισμός είναι πνευματικό τέκνο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ σε συνεργασία με το Ίδρυμα Μπιλ και Μελίντα Γκέιτς.
Όπως πολλοί άλλοι, ο Χάτσετ θεωρεί τον αγώνα κατά της COVID-19 ως «πόλεμο», κατ’ αναλογία με τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας. Ομολογώ ότι υιοθέτησα την πολεμική ρητορική από νωρίς στην πανδημία: Σε ένα άρθρο του Μαρτίου 2020 με τίτλο «Προαγωγές στο πεδίο της μάχης», απηύθυνα έκκληση για δράση, ενθαρρύνοντας τους φοιτητές της Ιατρικής να παραμείνουν στον αγώνα κατά του COVID αφού είχαν αποσταλεί στα σπίτια τους. Ενώ το άρθρο είχε κάποια αξία, μετανιώνω πλέον για την ανάπτυξη αυτής της στρατιωτικής μεταφοράς, η οποία ήταν λανθασμένη.
Ένα είδος αυταρχικής ιατρικής τρομοκρατίας κρίθηκε απαραίτητο για την αντιμετώπιση των χειρότερων σεναρίων, είτε πρόκειται για φυσικές πανδημίες είτε για βιολογικά όπλα. Ο Αγκάμπεν συνοψίζει τα πολιτικά χαρακτηριστικά του αναδυόμενου παραδείγματος της βιοασφάλειας:
«1) Τα μέτρα διαμορφώθηκαν με βάση τον πιθανό κίνδυνο σε ένα υποθετικό σενάριο, με δεδομένα που παρουσιάστηκαν για να προωθηθεί η συμπεριφορά που επέτρεπε τη διαχείριση μιας ακραίας κατάστασης. 2) Η λογική της “χειρότερης κατάστασης” υιοθετήθηκε ως βασικό στοιχείο του πολιτικού ορθολογισμού. 3) Απαιτήθηκε μια συστηματική οργάνωση ολόκληρου του σώματος των πολιτών για να ενισχυθεί όσο το δυνατόν περισσότερο η προσκόλληση στους θεσμούς της κυβέρνησης. Το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα ήταν ένα είδος υπερπολιτικού πνεύματος, με τις επιβαλλόμενες υποχρεώσεις να παρουσιάζονται ως εκδηλώσεις αλτρουισμού. Υπό έναν τέτοιο έλεγχο, οι πολίτες δεν έχουν πλέον δικαίωμα στην ασφάλεια της υγείας- αντίθετα, η υγεία τους επιβάλλεται ως νομική υποχρέωση (βιοασφάλεια)».
Αυτή ακριβώς είναι η στρατηγική για την πανδημία που υιοθετήσαμε το 2020. Τα λουκέτα διαμορφώθηκαν με βάση την απαξιωμένη μοντελοποίηση του χειρότερου σεναρίου από το Imperial College του Λονδίνου, η οποία προέβλεπε 2,2 εκατομμύρια θανάτους στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Κατά συνέπεια, το σύνολο των πολιτών, ως εκδήλωση του πολιτικού πνεύματος, παραιτήθηκε από ελευθερίες και δικαιώματα που δεν παραιτήθηκαν ούτε από τους πολίτες του Λονδίνου κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού της πόλης στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (το Λονδίνο υιοθέτησε απαγόρευση κυκλοφορίας, αλλά ποτέ δεν κλειδαμπάρωσε). Η επιβολή της υγείας ως νομική υποχρέωση έγινε δεκτή με μικρή αντίσταση. Ακόμα και τώρα, για πολλούς πολίτες δεν φαίνεται να έχει σημασία το γεγονός ότι αυτές οι επιβολές απέτυχαν εντελώς να αποδώσουν τα αποτελέσματα της δημόσιας υγείας που υποσχέθηκαν.
Η πλήρης σημασία των όσων συνέβησαν τα τελευταία δύο χρόνια μπορεί να έχει διαφύγει της προσοχής μας. Ίσως χωρίς να το συνειδητοποιήσουμε, μόλις ζήσαμε τον σχεδιασμό και την εφαρμογή ενός νέου πολιτικού παραδείγματος – ενός συστήματος που ήταν πολύ πιο αποτελεσματικό στον έλεγχο του πληθυσμού από οτιδήποτε άλλο είχαν κάνει προηγουμένως τα δυτικά έθνη.
Στο πλαίσιο αυτού του νέου βιοϊατρικού μοντέλου ασφάλειας, «η πλήρης παύση κάθε μορφής πολιτικής δραστηριότητας και κοινωνικής σχέσης [έγινε] η απόλυτη πράξη της συμμετοχής των πολιτών». Ούτε η προπολεμική φασιστική κυβέρνηση στην Ιταλία ούτε τα κομμουνιστικά έθνη της Ανατολής ονειρεύτηκαν ποτέ να εφαρμόσουν τέτοιους περιορισμούς.
Η κοινωνική αποστασιοποίηση δεν έγινε απλώς μια πρακτική δημόσιας υγείας, αλλά ένα πολιτικό μοντέλο και το νέο παράδειγμα για τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις, «με ένα ψηφιακό μάτριξ να αντικαθιστά την ανθρώπινη αλληλεπίδραση, η οποία εξ ορισμού στο εξής θα θεωρείται θεμελιωδώς ύποπτη και πολιτικά “μεταδοτική”», σύμφωνα με τα λόγια του Αγκάμπεν.
Για χάρη της υγείας και της ανθρώπινης ευημερίας, αυτή η νέα κανονικότητα δεν πρέπει ποτέ να ομαλοποιηθεί.
Δημοσιεύθηκε αρχικά στο Substack του συγγραφέα, αναδημοσίευση από το Brownstone Institute
Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο αποτελούν απόψεις του συγγραφέα και δεν αντανακλούν απαραίτητα τις απόψεις της Epoch Times.
Ο Aaron Kheriaty είναι γιατρός, συνεργάτης του Κέντρου Δεοντολογίας και Δημόσιας Πολιτικής και επικεφαλής του τμήματος Δεοντολογίας του Unity Project.
