Άρης Στεφανίδης : Αντίρρηση στα 3 άρθρα της κ.Χατζηθεοδώρου περί προσωπικού αριθμού

Με κάθε σεβασμό στο πρόσωπο της κ.Χατζηθεοδώρου, διατυπώνω τις αντιρρήσεις μου επί των θέσεών της περί προσωπικού αριθμού (ΠΑ) και των συναφών, στα 3 άρθρα που δημοσίευσε [1]. 

ΑΡΧΙΚΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ 

Για να μην παρεξηγηθεί ή χαθεί στο άρθρο η θέση μου, δηλώνω : 

ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΑΡΙΘΜΟ ή ΤΗΝ ΝΕΑ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ! 

Θα αναρωτηθεί κάποιος, που διαφωνώ. Διαφωνώ στην σοβαρότητα του θέματος και στον τρόπο αντιμετωπίσεως. Είναι πολύ βαθυτέρα η αιτία και απαρχή του ζητήματος και πολύ διαφορετική η αντιμετώπιση όχι κατ’εμέ αλλά κατά τους Αγίους Πατέρες της Ορθοδοξίας. 

ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΑΡΧΩΝ ΜΟΥ 

Δεν συνηθίζω να ομιλώ για μένα, ο μόνος λόγος που το κάνω στην παρούσα περίσταση είναι για να γίνει αντιληπτή η όλη μου τοποθέτηση στο θέμα. Έχω μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον αρχαιοελληνικής διανοήσεως, φιλοσοφίας και οικογενειακής ανδρείας σε πεδία μαχών, έχοντας τυπική σχέση με την Ορθοδοξία, την οποία τα τελευταία 15-20 χρόνια προσπαθώ να ακολουθήσω με το επιστημονικό μάτι του διπλωματούχου επιστήμονα. Εννοώ ότι όπως είδα την (εφηρμοσμένη) επιστήμη μου με ακρίβεια, ειρμόν και δομή, ακριβώς με τα ίδια στοιχεία προσέγγισα την Ορθοδοξία. Όσο δε περί Επιστήμης, διετύπωσα την από χρόνια αποδόμηση αυτής και στο παρόν ιστολόγιο και κανείς ως τώρα δεν με έχει αντικρούσει στο παραμικρό. Σημειωτέον ότι η αποδόμηση αυτή έγινε με τα ίδια τα επιστημονικά στοιχεία της Επιστήμης (και χωρίς ίχνος στοιχείων Ορθοδοξίας) με βάση την Αριστοτέλεια μέθοδον της εις άτοπον απαγωγής σε συνδυασμόν με την αρχή του αποκλειομένου μέσου (λατ. reductio ad absurdum), αποδεικνύοντας ότι οι επιστήμονες στην συντριπτική τους πλειοψηφία αγνοούν τον τρόπον δομήσεως της Επιστήμης [2]. 

Η αθλιότητα της Επιστήμης (και όχι μόνον), ειδικά τα τελευταία χρόνια, οφείλεται στο ότι ο καθένας εκφράζει τη γνώμη του. Η Ορθοδοξία ζητάει να δεις την Μία Καθολικήμ Αλήθεια, αυτήν που αναζητούσαν οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι, που όμως δεν την βρήκαν ποτέ αλλά αυτο-αποκαλύφθηκε στους Έλληνες, που την έζησαν κυρίως με την Ρωμανία. 

α’ ΔΙΑΦΩΝΙΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΕΝΕΣΙΟΥΡΓΟΥ ΑΙΤΙΑΣ 

1 – Η κ.Χατζηθεοδώρου ξεκινά το ά άρθρο της ως εξής : «Το Παγκοσμιοποιητικό σύστημα της Νέας Τάξης εδώ και δεκαετίες έχει σχεδιάσει και ήδη υλοποιεί πιλοτικά στην Ελλάδα τον πλήρη έλεγχο των πολιτών, «σφραγίζοντας» τους δια βίου με τον αποκαλούμενο προσωπικό αριθμό (αρκετές φορές παρακάτω αναφέρεται ως  π.α. ή σκέτα: αριθμός)». 

Η τοποθέτησή μου είναι ότι : 

Οι άνθρωποι ζούμε στη γη, εξ αιτίας του προπατορικού αμαρτήματος. Η προσπάθεια των πρωτοπλάστων να θεωθούν χωρίς Θεόν, με “πονηρόν τρόπον, “ανάγκασε” τον Θεόν να τους “εξώσει” στον κόσμον (αυτόν που ζούμε), ώστε να ΜΕΤΑΝΟΗΣΟΥΝ. Ο κατά Χάριν Θεού αιώνιος προορισμός του ανθρώπου, δεν χωρά αμφισβήτηση του Τριαδικού Θεού. Είναι αδύνατον το “πονηρό” (~κακό) να αιωνιοποιηθεί, μόνον το αγαθό κατά Θεόν δύναται. Ο κόσμος λοιπόν που ζούμε είναι ένα πνευματικό θεραπευτήριο, ένα χρονικό αποστειρωτήριον, ώστε η αμαρτία (πονηρό) να αποβληθεί και να μην αιωνιοποιηθεί. 

Η ζωή επί γης είναι συνυφασμένη με την προσπάθεια του πονηρού (~ διαβόλου) να εκτρέψει τον άνθρωπον από την οδόν της μετανοίας. Οι θρησκείες, που ο διάβολος δημιουργεί, εκμεταλευόμενος τον εγωισμόν κάποιων ανθρώπων και οι αιρέσεις (με την ίδια γενεσιουργόν αιτία) εκεί αποσκοπούν. Από την άλλη ο άνθρωπος οφείλει να αποτάξει το κακό. 

Γι αυτό και η Κυριακή Προσευχή, που ο ίδιος ο Χριστός υπαγόρευσε λέει : «ρύσαι ημάς από του πονηρού». Όπως ανέφερα παραπάνω περί ορθοδοξίας, τίποτε δεν είναι τυχαίο στην Πίστη αλλά όλα έχουν το σωτηριολογικό νόημά τους. 

ΑΡΑ : Κατά την Ορθοδοξία, η προσπάθεια επιβολής του ΠΑ δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο αλλά μία ακόμα μεθόδευση του πονηρού, από τις συνεχώς πραγματοποιούμενες από εποχής πρωτοπλαστών. 

2 – Ο πασίγνωστος αμερικάνος δημοσιογράφος Tucker Carlson, προ έτους δήλωσε ότι διάβασε στην Αποκάλυψη περί του αριθμού χαράγματος, που αν δεν τον έχεις δεν θα μπορείς να πουλάς και να αγοράζεις (άρα και να ζεις!) και αμέσως κατάλαβε ότι ο ΠΑ είναι αυτός. Δεν είναι ντροπή, ο αβάπτιστος και αχαρίτωτος (είτε καθολικός είτε προτεστάντης, ένα και το αυτό) να το κατάλαβε και μεις οι Έλληνες, οι βαπτισμένοι εις το Όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος με σφραγίδα δωρεάς Αγίου Πνεύματος, να σκεπτόμαστε πονηρά “μητσοτακικά”; Χώρια που ο Carlson, το βλέπει σε βάθος 2 χιλιετιών και όχι κάποιων δεκαετιών, ενώ είναι 7 χιλιετιών και βάλε. Όταν λοιπόν ξεκινάμε το σκεπτικό μας προ κάποιων δεκαετιών, σίγουρα έχουμε αστοχήσει στην όλη προσέγγιση. 

β‘ ΔΙΑΦΩΝΙΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ 

Ενανθρωπιζόμενος ο Χριστός κατέδειξε την πάσα Αλήθεια και (όπως γράφει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης) ήρθε να φωτίσει τις μεθοδεύσεις του πονηρού για απώλεια του ανθρώπου. Ο σκοπός Του, όπως γράφει ο Απόστολος Παύλος, είναι «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» [Α’Τιμ.β´4]. Θέλει να σωθούν, να φωτισθούν, να δουν την Αλήθεια γιατί ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ. Είναι αυτό που μου είπε κάποτε λαϊκά ένας φωτισμένος γέροντας : “αν δεν σου ανοίξει το παραθυράκι ο Χριστός δεν βλέπεις τίποτα“. («διήνοιξεν αὐτῶν τὸν νοῦν τοῦ συνιέναι τὰς γραφάς» Λουκ.κδ’45) Είναι αυτό που συμβαίνει σήμερα ειδικά, όταν γύρω μας “ψοφολογάει” ο κόσμους από την γνωστή αιτία και συ κάνεις τον κινέζο και νομίζεις ότι δεν θα σε ακουμπήσει το πρόβλημα. Είναι αυτό που συμβαίνει με την συντριπτική πλειοψηφία των επισκόπων, που υπηρετούν τον πονηρόν αλλά νομίζουν ότι υπηρετούν τον Χριστόν και ο κόσμος νομίζει ότι το κάνουν για τα χρήματα. Γίνεται και για τα χρήματα, αλλά όταν θα τους “ανοίξει” το παραθυράκι ο Χριστός θα δράσουν σαν τον Ιούδα στο τέλος του. Οπότε ρωτώ : αν δεν σου έχει ανοίξει το παραθυράκι ο Χριστός, πώς γυρεύεις να ανοίξεις τους φεγγίτες των άλλων; 

Ο σκοπός και ο χρόνος ζωής του ανθρώπου είναι δοσμένος από τον Κύριον για την μετάνοιά του, να “αποστειρωθεί” από το πονηρό και να ομολογήσει σαν αρχή των πάντων τον Χριστόν και επ’ουδενί τον πονηρόν. Είναι αυτό που έλεγαν οι παλιοί και με εκνεύριζε αφάνταστα τότε (πριν το κατανοήσω) : «πρώτα ο Χριστός». Είναι αυτό που έλεγε σαν σκοπον ζωής ο Όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ, η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος, που μέσω Αυτού αποκτάς επίγνωση Αληθείας καθότι «χωρίς Αυτού, ου δυνάμεθα ποιείν ουδέν». Ο Χριστός παρέδωσε Ουράνια ρήματα του Πατρός Θεού, όπως ο ίδιος δήλωσε : «Ἡ ἐμὴ διδαχὴ οὐκ ἔστιν ἐμὴ, ἀλλὰ τοῦ πέμψαντός με· ἐάν τις θέλῃ τὸ θέλημα αὐτοῦ ποιεῖν, γνώσεται περὶ τῆς διδαχῆς, πότερον ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστιν ἢ ἐγὼ ἀπ’ ἐμαυτοῦ λαλῶ. ὁ ἀφ’ ἑαυτοῦ λαλῶν τὴν δόξαν τὴν ἰδίαν ζητεῖ, ὁ δὲ ζητῶν τὴν δόξαν τοῦ πέμψαντος αὐτόν, οὗτος ἀληθής ἐστιν, καὶ ἀδικία ἐν αὐτῷ οὐκ ἔστιν» (Ιω.ζ´16-18~Ευαγγέλιον Μεσοπεντηκοστής~Ἡ διδασκαλία, τὴν ὁποίαν διδάσκω, δὲν εἶναι ἐπινόησις ἰδική μου, ἀλλ’ εἶναι διδασκαλία τοῦ Θεοῦ, ποὺ μὲ ἔστειλεν εἰς τὸν κόσμον, διὰ νὰ τὴν καταστήσω γνωστὴν εἰς τοὺς ἀνθρώπους. Ὅποιος ἔχει πόθον καὶ εἰλικρινῆ διάθεσιν νὰ πράττῃ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, θὰ γνωρίσῃ αὐτὸς ἐκ πείρας περὶ τῆς διδασκαλίας μου, ποῖον ἐκ τῶν δύο εἶναι ἀληθές· προέρχεται δηλαδὴ αὕτη ἐκ τοῦ Θεοῦ ἢ ἐγὼ ἀπὸ τὸν ἑαυτόν μου καὶ κατὰ ἐπινοήσεις ἴδικάς μου διδάσκω. Ἐκεῖνος, ποὺ διδάσκει ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του, διδασκαλίαν δηλαδὴ ποὺ ἐπενόησε μόνος του, ἐπιδιώκει νὰ ἐπιβάλῃ τὸν ἑαυτόν του εἰς τοὺς ἄλλους ὡς διδάσκαλον καὶ ζητεῖ τὴν δόξαν τὴν ἰδικήν του· ὅποιος ὅμως ζητεῖ τὴν δόξαν ἐκείνου, ὁ ὁποῖος τὸν ἀπέστειλεν, ὅπως εἶμαι ἐγώ, αὐτὸς ὁμιλεῖ μὲ ἀνιδιοτελῆ ἐλατήρια τὴν ἀλήθειαν καὶ δὲν ὑπάρχει εἰς αὐτὸν καμμία παράβασις τοῦ νόμου καὶ ἁμαρτία). 

2 – Όποιος λοιπόν αγνοεί την Αλήθεια του προβλήματος και τον δράστην, πώς είναι δυνατόν να αντιμετωπίσει το πρόβλημα, με το σκεπτικό του; Εδώ πραγματικά είναι κωμικοτραγικό το θέμα, γιατί επιζητείται ενότητα των ανθρώπων, όταν ποτέ δεν το κατάφεραν, αγού ο καθένας έχει το δικό του εγωιστικό σκεπτικό. Όπως έχω αναφέρει σαν παράδειγμα, οι εκλεκτοί μετέχοντες των συμποσίων του Σωκράτη, που είχαν “πλατωνικόν έρωτα” (σημειώνω ότι ουδεμία σχέση με σαρκικό έρωτα), ποτέ δεν κατάφεραν να συμφωνήσουν, όπως μαρτυρεί ο ίδιος ο Πλάτωνας. Αν αυτοί, με υψηλοτάτη παιδεία συν πλατωνικό έρωτα δεν τα κατάφεραν, πώς περιμένει κάποιος να το πετύχουμε σήμερα οι αμαθέστατοι και ουσιαστικά βάρβαροι; 

Ο εγωισμός μας τυφλώνει, δεν βλέπουμε την “πάσαν Αλήθεια” και νομίζουμε ότι έχουμε φάει τον καρπόν της γνώσεως του καλού και πονηρού, αγνοώντας ότι όταν τον έφαγαν οι πρωτόπλαστοι, το μόνο που διέκριναν ήταν η γύμνια τους. Σήμερα εμείς ούτε αυτό βλέπουμε! 

γ’ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ 

Επαναλαμβάνω ότι το όλο θέμα άπτεται του αιωνίου κατά Χάρη Θεού προορισμού μας. Η αποδοχή του ΠΑ είναι μία ομαδική δοκιμασία αποταγής των μεθοδεύσεων του πονηρού. Είναι από τις δοκιμασίες, που παραχωρεί ο Χριστός, ώστε να “αποστειρωθούμε” από το κακό. 

Όπως τότε στο προπατορικό αμάρτημα παρασυρθήκαμε από τον πονηρόν και τον “προσκυνήσαμε”, σήμερα οφείλουμε να τον αποτάξουμε, ακριβώς όπως με έμφαση στο βάπτισμα λέμε τρις το «Απεταξάμην (τω σατανά)» και αντιστοίχως «Συντάσσομαι (τω Χριστώ)», όπως ο Όσιος Ιωάννης Σιναϊτης γράφει στο 1ο κεφάλαιο της Κλίμακας «περί Αποταγής», όπως παρακαλούμε τον Πατέρα Θεόν στην Κυριακή προσευχή «ρύσαι ημάς από του πονηρού». Επαναλαμβάνω : σκοπός της επίγειας ζωής η “αποστείρωση” από το πονηρό (~κακό) και όχι “ό,τι φάμε κι ό,τι πιούμε”. 

δ’ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΜΕ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ; 

Η μεγαλυτέρα πλάνη είναι να πιστεύουμε ότι μόνοι μας μπορούμε να αντισταθούμε στις σατανικές πλάνες, όπως και ο ΠΑ. Όποιος το πιστεύει έχει χάσει εκ των προτέρων το παιχνίδι. Ο Χριστός δήλωσε ξεκάθαρα : «χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» [Ιω.ιε’5] αλλά και «τὰ ἀδύνατα παρὰ ἀνθρώποις δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ ἐστιν» [Λουκ.ιη’27]. 

ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ, ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ! 

Οι αδιάβαστοι περί Πίστης θα αναρωτηθούν, πώς γίνεται αυτό. Δηλαδή θα λέμε «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με»; Ε, ναι, ποιό το νόημα της προσευχής και της ευχής; Αλλά ο Κύριος δεν θα συγκινηθεί να βοηθήσει αν δεν δει την ανθρωπίνη προσπάθεια ατομικής βελτιώσεως κατά Χριστόν. Τί; σας προβληματίζει; Γιατί καλέ; σε τί διαφέρει από το κατ’ Αριστοτέλη αρχαιοελληνικό ιδανικό «καλός κ’αγαθός»; Ότι ξεκινάει από τον Χριστόν (από τον Ουρανόν, να μην ξεχνιόμαστε) είναι απορριπτέο και ό,τι από την αρχαία Ελλάδα δεκτό; 

Υπάρχει μία τεραστία διαφορά μεταξύ των δύο. Ο μεν κατά Χριστόν στόχος είναι συγκεκριμένος («μιμηταί μου γίνεσθε» [Α’Κορ.ια’1]), ο δε κατ’Αριστοτέλη ασαφής. Αν δεν το καταλαβαίνετε, βάλτε τον Μητσοτάκη με τον Τσίπρα να αποφασίσουν τί είναι καλό και τί αγαθό. Εκεί που δεν θα βγαίνει συμπέρασμα, θα τους πει ο Κουτσούμπας “αυτοί είστε“. Ε, ναι λοιπόν, αυτοί είμαστε οι σημερινοί Έλληνες, έχοντας καταντήσει η χειρότερη φάρα επί γης, αποπατώντας την κάποτε ενδοξοτέρα Ιστορία μας στον κόσμο. 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ : ΜΕ ΔΙΑΡΚΗ ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΚΑΤΑ ΧΡΙΣΤΟΝ (=ΜΕΤΑΝΟΙΑ) ΚΑΙ ΑΠΟΤΑΓΗ ΤΟΥ ΠΟΝΗΡΟΥ ΕΛΚΟΥΜΕ ΤΟ ΘΕΙΟΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΘΑ ΜΑΣ ΑΝΑΔΕΙΞΕΙ ΝΙΚΗΤΕΣ, ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ ΣΤΗ ΠΑΡΟΥΣΑ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΑΛΛΑ ΣΤΑ ΠΑΝΤΑ. 

Αν η κ.Χατζηθεοδώρου αναζητούσε ένα νικηφόρο ΟΧΙ, η φόρμουλα της Ορθοδοξίας είναι αυτή που παρέχει το νικηφόρο ΝΑΙ στην αιωνιότητα. 

Ο σκοπός κατά Χριστόν είναι η μίμηση του ήθους του Χριστού. Η Ορθοδοξία δεν έχει ηθική, γιατί η ηθική επιβάλεται έξωθεν. Η Ορθοδοξία έχει το ήθος του Χριστού σαν πρότυπο, με ελευθέρα βούληση. Ο Χριστός είπε : «ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι» [Μαρκ.η’34]. Απαρνείσαι το “εγώ” σου, κενώνεσαι από την εγωιστική σου γνώμη και τότε ο Χριστός εισέρχεται εντός σου και θεώνεσαι. Γιατί αποκαλούμε τους αγίους “δοχεία Θείας Χάριτος“. Όταν μπει μέσα ο Χριστός τότε πετυχαίνεις το «ἕως τοῦ θανάτου ἀγώνισαι περὶ τῆς ἀληθείας, καὶ Κύριος ὁ Θεὸς πολεμήσει ὑπὲρ σοῦ» [Σοφ.Σειράχ δ’28]. Αυτό υποσχέθηκε ο Χριστός στην Ανάληψή Του : «οὐδαμόθεν χωριζόμενος, ἀλλὰ μένων ἀδιάστατος καὶ βοῶν τοῖς ἀγαπῶσί σε· Ἐγώ εἰμι μεθ’ ὑμῶν καὶ οὐδεὶς καθ’ ὑμῶν» [κοντάκιον Αναλήψεως], αυτό θύμισε ο άγι”ος” Καποδίστριας στο πρώτο διάγγελμα προς τον Ελληνικό λαό, 

ε’ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΖΟΝΤΕΣ” 

Ακούω την πιπίλα περί καταπατήσεως των ατομικών ελευθεριών και κλαίω από την μεγίστη ανοησία όσων την επικαλούνται. Αν ξέρουμε από Φιλοσοφία αναζητούμε την γενεσιουργό αιτία στα πάντα, εν προκειμένω η “ελευθερία” μας κερδήθηκε με το αίμα των αγωνιστών προπατόρων μας του 1821 και των υπολοίπων απελευθερωτικών πολέμων. 

Ας μην αναφέρουμε καν την Ελευθερία, την έχουμε αποπατήσει πολλαπλά και εμφατικά, αποκηρύσσοντας τους (τολμώ να πω) θεοφόρους αγωνιστές. Αυτοί κλαίνε νυχθημερόν για τα χάλια μας, γιατί προδώσαμε τις παρακαταθήκες τους. Βρόντηξαν, ούρλιαξαν προς κάθε κατεύθυνση ότι χάρη στον Χριστόν και την Σκέπην Θεοτόκου και Αγίων μας ελευθέρωσαν. Αυτοί πραγμάτωσαν αυτό που προανέφερα : «Κύριος ὁ Θεὸς πολέμησε ὑπὲρ αυτών». Λαός που ξεχνάει την Ιστορία του και δεν σέβεται τους ενδόξους προγόνους του είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει. 

ΕΚΕΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΩΡΑ, ΔΕΝ ΣΕΒΑΣΤΗΚΑΜΕ ΤΗΝ ΜΕ ΑΙΜΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΓΙΝΑΜΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΖΟΝΤΕΣ. 

Κοροϊδεύουμε τους εβραίους, που σταύρωσαν τον Χριστόν. Εμείς πόσους αγωνιστές σφάξαμε. Από τον Καραϊσκάκη μέχρι τον Καποδίστρια κι αν συνεχίσω δεν θα τελειώνω. Ποιός μνημονεύει αυτούς; Ποιός μετανοεί γι τα χάλια μας; Χειρότεροι από τους εβραίους είμαστε και εθελοτυφλούμε μιλώντας για ελευθέρια ηθική. ΑΙΣΧΟΣ! 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ 

Η με οποιοδήποτε κοσμικόν τρόπον αποφυγή παραλαβής ΠΑ, έχει ημερομηνία λήξης του κοσμικού προβλήματος (ελευθερίες, αξιοπρέπειες κλπ). 

Επειδή το θέμα είναι καθαρά πνευματικό, ΜΟΝΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΧΩΡΕΙ. 

ΜΕΤΑΝΟΕΙΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΜΑΤΑ «Κύριος ὁ Θεὸς πολεμήσει ὑπὲρ σοῦ»! 

Λυπάμαι που το λέω αλλά πρόταση της κ.Χατζηθεοδώρου αντιμετωπίζει το θέμα εντελώς κοσμικά και συμπτωματικά και όχι αιτιολογικά. Όποιος δεν πείθεται από την κατά τους Αγίους Πατέρες τοποθέτησή μου και αρέσκεται σε επιστημονικές τοποθετήσεις, ας αναλογισθεί πώς το πέτυχαν οι αγωνιστές του 1821, ας αντικρούσει την αποδόμηση μου της Επιστήμης και ας συνεχίσει “επιστημονικά”. 

Πολύ ευχαρίστως θα απαντήσω. 

(Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Α’Οικουμενικής Συνόδου) 

Άρης Στεφανίδης 

[1] www.triklopodia.gr/κ-χατζηθεοδώρου-προσωπικός-αριθμός-η/ 

www.triklopodia.gr/αξιζει-να-διαβαστει-το-β-μεροσ-κ-χατζη/ 

www.triklopodia.gr/κ-χατζηθεοδώρου-προσωπικός-πιστοποι/ 

[2] https://www.triklopodia.gr/wp-content/uploads/2022/02//ΕΠΙΣΤΗΜΗ-ΜΑΣ-ΑΜΑΡΤΙΑ-ΜΑΣ-ΛΑΘΟΣ-ΜΑΣ-ΜΕΓΑΛΟ-Α.Στεφανίδης-z.pdf