Για όσους έχουν ακόμη επαφή με τη λογική , ήταν αδύνατον να κοιτάς τις φωτογραφίες αυτών των παιδιών χωρίς να βυθίζεσαι στην οδύνη .Χωρίς να εξοργίζεσαι…Χωρίς να νιώθεις απόγνωση για το κράτος οπερέτα και την κυβέρνηση που το μόνο που έσπευσε να κάνει ήταν να συγκαλύψει άρον άρον τα στοιχεία του εγκλήματος! Δεν ήταν μόνο το έγκλημα με τους σταθμάρχες-ρουσφέτια, την περιφρόνηση όλων των σαφέστατων προειδοποιήσεων για την τραγωδία που ερχόταν, την αδιαφορία για τις ανθρώπινες ζωές, γιατί αν λέγαμε ότι υπάρχουν κίνδυνοι «δεν θα έμπαινε κανείς στο τρένο» και τι θα γινόταν η εταιρεία; Θα έκλεινε;
Ήταν και η ξεδιάντροπη προσπάθεια να εξαφανιστούν τα «στοιχεία του εγκλήματος»! Λίγα 24ωρα μετά όποιος περνούσε από τον τόπο της τραγωδίας έβλεπε ότι τα πάντα είχαν «τακτοποιηθεί». Δεν υπήρχε απολύτως τίποτα που να μαρτυρούσε ότι σε αυτό το σημείο είχαν ξεψυχήσει 57 άνθρωποι… Η συγκάλυψη ήταν το δεύτερο έγκλημα…
Όπως έχουμε ξαναγράψει η ζωή ΔΕΝ συνεχίζεται για όσους έχασαν ανθρώπους τους στα Τέμπη. Απλά «προχωρά»…«Περνά» με την ανάμνηση και με κάποια αμυδρή ελπίδα ότι μπορεί να υπάρξει κάποια απόδοση ευθυνών…Αμυδρή αφού και το αποτέλεσμα των εκλογών αλλά και τα όσα ακολούθησαν με τις «επιτροπές» της Βουλής δείχνουν ότι για άλλους η ζωή συνεχίζεται κανονικότατα…
Το έγκλημα των Τεμπών, σημάδεψε το 2023 και θα είναι καλό να μην το ξεχάσουμε ,όπως ξεχάσαμε άλλα τραγικά γεγονότα. Όχι μόνο επειδή στο τρένο θα μπορούσε να είναι ο καθένας μας και ακόμη χειρότερα να είναι τα παιδιά μας. Κάποια στιγμή θα πρέπει να πάψουμε να «προσπερνάμε» την αμείλικτη περιφρόνηση με την οποία κυβερνήσεις, εξουσίες, αμόρφωτοι με πτυχία αξιωματούχοι αντιμετωπίζουν ακόμη και την ίδια μας την ύπαρξη. Η ανοχή μας και η γρήγορα εκδηλούμενη «αμνησία» μας ερμηνεύεται απ΄ όλους αυτούς ακόμη και ως συνενοχή. Κάπως έτσι φθάσαμε στο σημείο να μας λένε ότι «μαζί τα φάγαμε», όλοι εκείνοι που είχαν οδηγήσει τη χώρα στην χρεοκοπία.
Το 2023 ήταν μια κακή χρονιά για την Ελλάδα. Έγιναν πολλά που έδειξαν ότι μαζί με την οικονομική μας κατάρρευση έχει έρθει κατάρρευση θεσμών, δημοκρατικών δικαιωμάτων και διαδικασιών ακόμη και ατομικών ελευθεριών. Δεν μας μένει πολύς χρόνος για να κρυβόμαστε πίσω από τα τεράστια καθημερινά μας προβλήματα. Για πολλούς αυτά τα προβλήματα είναι θέματα προσωπικής και οικογενειακής επιβίωσης. Αλλά αν δεν ασχοληθούμε και με αυτά που αφορούν όλους μας, τότε δεν έχουμε τίποτα καλύτερο να περιμένουμε, σε τίποτα να ελπίζουμε.
Ίσως η καλύτερη ευχή για το εξαιρετικά δύσκολο 2024 που έρχεται είναι εκτός από υγεία ,να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε πιο «συλλογικά» και σίγουρα πιο λογικά…
