Γράφει η Παρασκευή Σιδέρη
Σημ.Θα ξεκινήσω με τον αγαπητό Βας και θα ανταποδώσω τις ευχές μου για ευημερία καθως και να αξιώνει τον ίδιο και την οικογένειά του ο Κύριος μας και να απολαμβάνουν τις δωρεές Του!
Ας θεωρηθεί δεδομένο το μεγάλο ευχαριστώ για την όμορφη και καλοπροαίρετη κριτική του, πάνω στην αρθρογραφία μου και την όποια εξέλιξη μου..
Θα αναφέρω ότι σε ένα από τα πρώτα άρθρα μου, αναφέρθηκα στην αρθρογραφία του Βας, και αυτομάτως διαφαίνεται ότι ήδη ήμουν επηρεασμένη θετικά από τα γραφόμενα του καθως και αντλούσα θέματα μέσα από τις δικές του επισημάνσεις και κατά κάποιο τρόπο με πήγαινε παραπέρα και μάλιστα σε δρόμους ορθούς, και τον ευχαριστώ και πάλι!
Ο Κύριος μας είπε, ότι όπου υπάρχουν δύο μαζί, εκεί είμαι και γω μαζί τους, και μου έδωσε πνεύμα να κατανοώ τα γραφόμενα του Βας και όχι μόνο, και να εμπλουτίζω την όποια πνευματικότητα μου..
Και δόξα τω θεώ στην αγαπημένη “Τρικλοποδιά” είμαστε πολλοί και ευελπιστούμε οι αποδέκτες μας να αυξάνονται για τη δική τους ορθή, αληθινη και πνευματική ενημέρωση και καθοδήγηση τους..
Επίσης,(μιλάω αποκλειστικά για μένα), ο Βας ότι και να γράψει με βρίσκει σύμφωνη και δεν χρειάζεται να ανατρέξω οπουδήποτε για επαλήθευση των γραφόμενων του. Εμπνέει εμπιστοσύνη βρε παιδί μου!
Κάπως έτσι, λίγο από δω λίγο από κει, προχωράω και ευχαρίστηση μου είναι είναι να παραδειγματιστουν και άλλοι με την βοήθεια και το θέλημα του Θεού πάντα!
Δηλώνω λοιπόν δημόσια την εκτίμηση μου στον αρθρογράφο Βας (εννοείται εκτιμω και άλλους εξαιρετικούς αρθρογράφους) και μάζεψα τα κομμάτια μου και επίσπευσα το άρθρο κυρίως για να τον ευχαριστήσω!❤️
Πάμε τώρα στο θέμα μας…
Η ζωή είναι αγώνας, η ζωή είναι δίκαιη, η ζωή είναι σκληρή, η ζωή είναι όμορφη…
Όλα αυτά που βιώνει ο άνθρωπος δεν είναι τυχαία, δεν είναι άδικα, δεν είναι απραγματοποιητα, και όλα παίρνουν τον δρόμο τους, αρκεί να έχουμε πυξίδα τον Θεό μας!
Είχα γράψει άρθρο πριν μήνες, “Η κόλαση μέσα από τα δικά μου μάτια” και εκεί που νόμιζα ότι αυτό ήταν, ξεμπερδεψα με το αμάρτημα μου, έζησα μια δεύτερη κόλαση επί γης, και ακόμη προσπαθώ να συνέλθω..
Οκ, Βουλακι, τρία χρόνια πέρασαν από το βαρύτατο αμάρτημα σου, φθηνά την γλύτωσες συλλογιζομουν και ευχαριστούσα τον Παντελεήμονα Κύριο μου που με προστάτευσε απο τα χειρότερα..
Νόμισα ο καλοπερασακιας, επειδή έριξα πέντε-δέκα δάκρυα και διάβασα πέντε-δέκα φορές τον θείο λόγο Του, καθάρισα και ουφ! Να τες οι τρύπες στο νερό..
Η μετάνοια, καλοί μου άνθρωποι, δεν διδάσκεται, δεν ακολουθεί κανόνες, δεν ξεμπερδευεις μία και έξω!
Η μετάνοια απαιτεί συμμετοχή του νου,της καρδιάς,του σώματος και προπαντώς την ικεσία για κάθε βήμα προς τον ελεήμονα Θεό!
Απαιτεί καρτερία, πραότητα, προσευχή, πόνο συνειδήσεως, ανάληψη ευθυνών, μάτια καθαρά, για να δεις κατάμουτρα τις ντροπες σου,αφαγία, ταπείνωση…
Να βλέπεις το σκουλήκι και να το μακαριζεις, για την προνομιούχα θέση που βρίσκεται..
Να αλλάζει ακόμη και ο τόνος της φωνής σου, και να υποτάσσεται και αυτός στο καταντημα σου..
Να βλέπεις τον εχθρό σου και να νιώθεις ωσάν βλέπεις τον αγαπημένο σου φίλο και να θες να του φιλήσεις τα πόδια…
Να έχεις όλα τα υλικά αγαθά μπροστά σου, και να φαντάζουν φαντάσματα μπροστά στην ρανίδα ελέους που προσμένεις..
Η έννοια του χρόνου να έχει σαλευτει και να μην ξέρεις αν είναι μέρα ή νύχτα…
Η σιωπή να κάνει τέτοιο θόρυβο, που σμπαραλιαζει την γυάλινη καρδιά σου σε κομμάτια και ήρθε η ώρα για νέα, αληθινή καρδιά..
Να σε ελεονολογουν οι χωριανοί για την αλλοιωμένη όψη σου και συ να το εισπράττεις σαν φτύσιμο και να οραματίζεσαι το φτυμα τους σαν λίθο έτοιμο να ριχτεί καταπάνω σου και να τρέχεις να κρυφτείς..
Ικέτευα τον Θεό να αλλαξοπιστήσει το μίσος και να μεταλλαχθεί… τόνους μίσους, και όλους τους φόρτωσα στον δημιουργό της αμαρτίας, στον ένα και μοναδικό εχθρό μου, τον σ@τ@ν@!
Η αγάπη που κόμπαζες ότι δείχνεις για τον αδερφό σου όλα αυτά τα χρόνια να εξανεμίζεται και να αρχίζεις να νιώθεις τι πάει να πει αγάπη σύμφωνα με το θέλημα του Κυρίου καθώς και να Τον εκλιπαρείς να σε ελεήσει για να σου δίνει ευκαιρίες να την μεταδόσεις…
Να βλέπεις να πονάει ο άνθρωπος σου εξαιτίας σου και να θες να πάρεις την θέση του Ισκαριώτη και ταυτόχρονα να ικετεύεις τον Θεό να σε συγχωρέσει…
Ότι βρωμιά δεν ξεσκεπάστηκε τρία χρόνια να αποκαλύπτεται σε όλο το “μεγαλείο” της μπροστά σου σαν να γινε μόλις χθές και να θες εξανεμιστεις γιατί δεν αντέχεις την τόση μποχα..
Να βλέπεις τον άνθρωπο σου να πεθαίνει ψυχικά και σωματικά εξαιτίας σου και να παραλύεις..να μην κρατάς τα προσχήματα και να οδύρεσαι μπροστά του,όχι για να σε συγχωρέσει,αλλά ψάχνεις τρόπους για να εισακουστείς στον Θεό..
Να έχεις να παλέψεις με θεούς και δαίμονες,και από την μια να εκλιπαρείς τον Θεό και την ίδια στιγμή ο σ@τ@ν@ς να σε βάζει τρικλοποδιές για να σε ρίξει κάτω και να αμφιβάλλεις για το έλεος Του..
Μέρες να πολεμάς με άνθρωπο και δαίμονα και την ίδια στιγμή να ψάχνεις να βρεις τον Θεό σου και να κινδυνεύεις να Τον εγκαταλείψεις…
Να εκλιπαρείς το Άγιο Πνεύμα Του να σε φωτίσει γιατί χάνεσαι και
δεν συγχωρούνται άλλα λάθη!
Να λιώνεις από την αγωνία, την θλίψη, τις ενοχές και ο σ@τ@ν@ς να χορεύει από πάνω σου..
“Γίνε μουσουλμάνα και θα συγχωρεθεί η αμαρτία σου, μου ειπαν”..
Πήρα δύναμη από τον Θεό μου και ..
“Χμ, τώρα; Τώρα, που πλησίασα τον αληθινό Θεό μου, να τον απαρνηθω; Ο Θεός μου κάνει θαύματα, και θα τα δείτε και θα τον παραδεχτείτε”..
Ότι βρωμιές έκανα πριν τρία χρόνια, λες και είχαν συνεννοηθεί μεταξύ τους, ξεσκεπάστηκαν μέσα σε μόλις λίγα λεπτά του ατελετευτου χρόνου και ομως…το “τετέλεσται” αργεί ακόμη!
Τον κατακλυσμό να τον διαδέχεται χαλασμος Κυριου και να δηλώνεις πλέον ευθέως αδυναμία και να αφήνεσαι εξολοκλήρου στον Θεό με τα λόγια, με την ψυχή με το μυαλό..
Καταφύγιο μου μόνο ο Θεός!
Αναζητούσα βοήθεια από κάποιον, οποιονδήποτε..
Αλλά όπως λέει και ο ψαλμωδος, καμία ανθρώπινη επιρροή δεν είναι δυνατή να με σώσει παρά μόνο ο Θεός!
Έτσι και γω ενισχύθηκα και έπαψα να ελπίζω σε ανθρώπους και προσεύχομουν αδιάκοπα να με σώσει με τον δικό του τρόπο που μονο αυτός ξέρει!
Πλήθαιναν οι απορίες μου και οι θλίψεις μου, και απλά τις εκμυστηρευόμουν στον Κύριο και Αυτος με ραντιζε με προσωρινή αγαλλίαση ίσα – ίσα για να αναθαρρησω και να φτάσω ως το τέλος ..
Σαν τέλειος χειρουργος που είναι, θέλει βαθύ καθαρισμό και ας φτάνει μέχρι το μεδούλι..
Ούτε που φανταζομουν πόσο βαθιά είχε εισχωρήσει η βδελυρη μόλυνση μου!
Ο Θεός όμως έμπηγε με χειρουργική ακρίβεια το νυστέρι για να καθαρίσει το μιαρό εκκριμα,για να ξεμπερδευω και επιτέλους να ανακουφιστω..
Καταστάσεις που η λογική μου δεν έφτανε,ο Θεός μου τις έραβε στα μέτρα μου και μπορούσα να ελπίζω από την αρχή..
Δεν υπήρχε σπιθαμή μίσος για κανέναν,παρά ικέτευα τον Θεό στην θέση του να φυτεύσει αγάπη για να μπορώ έτσι να πάρω σειρά και ν’ αναπνεύσω..
Και να που έφτασε και η ώρα του “τετέλεσται” και απλά ανασηκωσα τα μάτια και παραδόθηκα ειρηνικά σ’αυτόν..
Όταν ξύπνησα τίποτα δεν θυμίζε το αλησμόνητο προηγούμενο βράδυ!
Αφού έψαξα τον Θεό μου,μετά έψαξα τον κατήγορο μου..καθόταν δίπλα μου,ραντισμενος και αυτός από το έλεος Του και απλά πιστέψαμε στα θαύματα!
Ταξίδεψα με σχεδία και ανέβασα πάνω της και ανθρώπους παρά την θέληση τους,που δεν σκόπευαν να ταξιδέψουν, ανθρώπους αγαπημένους, και βρεθήκαμε αντιμέτωποι με πελώρια κύματα σε αχαρτογραφητα νερά που πήγαν να μας καταποντίσουν..
Η ευθύνη μου και η απερισκεψία μου μεγαλη αλλά με καπετάνιο τον Θεό παλεψαμε όλοι μαζί και πιάσαμε στεριά..
Είμαστε για την ώρα εξουθενωμένοι, χρειαζόμαστε χρόνο να πιστέψουμε ότι βγήκαμε ζωντανοί, είμαστε ξεβρασμενοι σε άγνωστες ακτές, αλλά πάνω απ’ολα δοξολογουμε τον Θεό για την σωτήρια θεία επέμβαση Του και ελπίζουμε να συνεχίσει να μας ραντίζει με το έλεος Του για να βρούμε τον δρόμο μας!
Δεν τελειώνει όμως έτσι η διαδρομή προς την οδό της σωτηρίας..
Περιμένω εκείνο το θαύμα..το θαύμα εκείνο για το οποίο έχω προϊδεάσει τους συνανθρώπους μου!
Άντε και σώθηκα, άντε και σώθηκαν και τα οικεία μου πρόσωπα… θεωρείται ότι έφτασα στο τέρμα;
Όχι… οφείλω να αποκατασταθεί το ένδοξο όνομα του Κυρίου μου,που εγώ λέρωσα!
Και δεν μιλάμε για έναν λεκέ, δεν αναφέρομαι στην Παρασκευή Σιδέρη, αλλά στην χριστιανή ορθόδοξη που αντί να διδάξω τις εντολές του με τον βίο μου, τις καταπάτησα, και μάλιστα μπρος στους αλλόθρησκους.. τι ντροπή, τι προδοσία!
Δεν με νοιάζει για μένα..εμένα με έχει αναλάβει ο Κύριος μου..Το Άγιο όνομα Του επιθυμώ νά δοξαστεί και μάλιστα εδώ μπρος στους ίδιους τους αλλόθρησκους!
Δηλώνω αλλη μια φορά αδυναμία,γιατι δεν φτάνει ο νους μου μεχρι εκεί…
Πώς θα γίνει δηλαδή να φανεί το μεγαλείο Του και να λάμψει το όνομα Του, πώς!
Αλλά, ελπίζω και πιστεύω και είμαι σίγουρη ότι για τον Θεό όλα είναι δυνατά!
Εκεί τότε,η ψυχή μου,θα βρει την αναπαυτική της θέση,και μέλημα μου θα είναι μόνο η εξάπλωση του δοξασμένου αυτού και αληθινού Θεού μου,Αμην!
Y. Γ 1 Γιατί αποκρύπτεις τον Θεό σου; Ντρέπεσαι; Λησμονείς; Τον θεωρείς δεδομένο;
Γέννησε η σταρ και ευχαρίστησε δημόσια τον γυναικολόγο και την ομάδα του, το νοσηλευτικό προσωπικό και τα ντουβαρια της ιδιωτικής κλινικής, τον υπέροχο σύντροφό της και τους συνεργάτες της, και τον Θεό; Τον Θεό που της χάρισε μια ζωή από το πουθενά; Τον Θεό που του ανήκει αυτή η ζωή και απλά μας την εμπιστεύεται; Που είναι η ακατάπαυστη δοξολογία για το Άγιο όνομα Του και την μεγάλη χάρη Του;
Κινδυνεύει η ζωή του άλλου, κοινώς χαροπαλευει, και μας ανακοινώνουν οι οικείοι του ότι παλεύσε σαν λιονταρι και βγήκε νικητής, και άλλες τέτοιες αρλουμπες..
Και ρωτάω.. από πού πάλεψε; Πως πάλεψε; Με τί εφόδια πάλεψε; Σένα φορείο της ΜΕΘ, διασωληνωμένος ήτανε..
Μόνο η ακλόνητη πίστη στον Θεο και η μετάνοια σου είναι ικανή να σε σώσει από βέβαιο θάνατο, ερμε…
Γιατί ντρέπεσαι να το παραδεχτείς; Αντί να το βροντοφωναξεις, παίρνεις τα εύσημα από μόνος σου ή στα δίνουν οι οικείοι σου και ντροπή σας..
Η ζωή και ο θάνατος μόνο στα χέρια του Θεού βρίσκονται και μόνο αυτόν οφείλουμε να υμνολογουμε και να επικαλουμαστε..
Δυστυχώς, ακόμη να γίνουν κατανοητά απλά πράγματα!
Υ.Γ 2 Απευθύνομαι σε όλες τις φεμινίστριες και μόντερν γυναίκες..
Γιατί κλωτσατε όταν σας ζητάει κάποιος να υποταχθείτε στον σύζυγό σας; Και όταν μάλιστα αυτός ο κάποιος, δεν είναι ο οποιοσδήποτε αλλά ο ίδιος ο Απ Παύλος, ένας από τους εκλεκτούς του Κυρίου μας!
Και γνωρίζετε πολύ καλά, ότι δεν εννοεί κανείς να σας πλακώνουν στο ξύλο ούτε να σας τσουβιαλαζουν και να σας πετάνε ένα ξεροκοματο!
Πώς είναι δυνατόν να υποτάσσεστε στα αφεντικά σας για 800 ψωροευρω, να ανεχεστε τους συναδέλφους σας, να καταπιέζετε τον εαυτό σας και να στερείται πολύτιμα αγαθά (όχι υλικά) από τα παιδιά σας αλλά να μην σηκώνετε μύγα στο σπαθί σας, όταν σας ζητάει κάποιος να υποταχθείτε στον σύζυγό σας..
Δεν είναι κάποιος ξένος… είστε σάρκα μια! Ότι και αν κάνεις για το χατίρι του, θα ρθει στιγμή που θα στο ανταποδώσει!
Και για του λόγου το αληθές θα αναφέρω έν συντομία μια προσωπική μου εμπειρία..
Όταν ζούσαμε Ελλάδα,είχα επωμιστεί τα πάντα.. δουλειά, 3 παιδιά, σπίτι και δουλειές εκτός σπιτιού (λογιστές, τράπεζα, σχολεία κ.α) λόγω της εθνικότητας του…
Υπήρχαν στιγμές που κατέρρεα και φτου και από την αρχή!
Και όμως,ήρθε η ώρα που μεταναστευσαμε και τώρα ο άντρας μου είναι αυτός που τρέχει για τα πάντα,καί στην Ελλάδα και εδώ που βρίσκομαι..
Είμαι κυρία του σπιτιού μου, και ακόμη και για τα ψώνια έχει κανονισμένο άτομο να μου τα φέρνει στην πόρτα μου μπροστά!
Σαφώς και υπάρχουν δυσκολίες θα μου πείτε, και η καθεμία θα βάλει μπροσταρη τα όποια εμπόδια, και θα κατανοήσω…
Αλλά, αν πραγματικά το επιθυμείτε με την βοήθεια του Θεού θα βρεθεί η ιδανική λύση!
Είναι ένα θέμα που το έχω αναπτύξει ποικιλοτρόπως σε αρκετά άρθρα και δυστυχώς προσκρούει στις “αρχές” του φεμινισμού..
