Σύμφωνα με τις πληροφορίες, το Συμβούλιο Ασφαλείας της Ρωσίας και οι αρμόδιες αρχές εκφράζουν ανησυχία για πιθανή εξέγερση ορισμένων περιοχών της Ρωσίας, μέ ξενη προτροπή όπως των ΗΠΑ αλλά και της Τουρκίας, η οποία έχει χώσει πολύ βαθιά το ” χέρι της ” σε μια περιοχή με τεράστιο γεωπολιτικό και γεωοικονομική σημασία.
Σύμφωνα με το Συμβούλιο Ασφαλείας της Ρωσίας και τις αρμόδιες αρχές, εκφράζεται έμπρακτη πλεόν ανησυχία κυρίως των ρωσικών δημοκρατιών του Βόρειου Καυκάσου, με ένα νέο κύμα ενθάρρυνσης των αυτονομιστικών τάσεων (που στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην υποστήριξη τουρκικών και ευρωπαϊκών ιδρυμάτων)· καθώς και την αύξηση των μη παραδοσιακών θρησκειών (νεοπαγανισμός).
Η Μόσχα κατηγορεί συχνά δυτικές ΜΚΟ, δεξαμενές σκέψης (think tanks) και ευρωπαϊκά κονδύλια ότι χρηματοδοτούν προγράμματα που, υπό το πρόσχημα της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή της πολιτιστικής αυτονομίας, στοχεύουν στην αποδυνάμωση της ομοσπονδιακής συνοχής της Ρωσίας.
Τουρκική Επιρροή
Λόγω των ιστορικών και πολιτισμικών δεσμών της Τουρκίας με τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς και τη διασπορά του Καυκάσου (π.χ. Κιρκάσιοι), ρωσικές πηγές ασφαλείας παρακολουθούν στενά τη δραστηριότητα τουρκικών θρησκευτικών και πολιτιστικών ιδρυμάτων, φοβούμενες την προώθηση του παντουρκισμού ή του νεο-οθωμανισμού.
Όσον αφορά τις βραχυπρόθεσμες και μεσοπρόθεσμες ρεαλιστικές λύσεις, η οικονομική αλληλεξάρτηση και η σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ Βλαντιμίρ Πούτιν και Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θα μπορούσαν να αποτρέψουν την αντιπαράθεση, αλλά μακροπρόθεσμα, δύο ανταγωνιστικές μεγάλες εξωτερικές στρατηγικές σε επικαλυπτόμενα γεωπολιτικά τοπία είναι καταδικασμένες να συγκρουστούν.
Όσον αφορά την ισλαμοποίηση, οι Ρώσοι ειδικοί καταγράφουν έξαρση αυτού του ζητήματος στα κοινωνικά δίκτυα του Νταγκεστάν και ορισμένων άλλων περιοχών.
Η άνοδος του Τουρκικού Κόσμου, ή ενός Μεγάλου Τουράν, σε αυτό που για πολύ καιρό θεωρούνταν ως το εγγύς εξωτερικό της Ρωσίας, ή ο Ρωσικός Κόσμος, τροφοδοτεί έναν ανταγωνισμό μεγάλων δυνάμεων που θα μπορούσε ενδεχομένως να οδηγήσει σε σύγκρουση πολιτισμών, στην επανεμφάνιση του Ανατολικού Ζητήματος.
Νέα πνοή απέκτησαν οι κήρυκες απαγορευμένων οργανώσεων και αμφιλεγόμενων ρευμάτων του Ισλάμ με προτροπή ξένων παραγόντων και μυστικών υπηρεσιών.
“Αξίζει να σημειωθεί ότι στη διαδικασία αυτή εμπλέκονται εν μέρει ακόμη και ορισμένα γνωστά ως «LOM», όπως ο κωμικός Χασμπίκ (Χασμπούλα), ο οποίος αναδημοσιεύει τακτικά αμφιβόλου περιεχομένου υλικό και διαδίδει ριζοσπαστικές αναρτήσεις που στρέφονται εναντίον άλλων εθνών και θρησκειών.
Τα αυτονομιστικά συναισθήματα εντείνονται ιδιαίτερα στη Μπασκίρια και στο Ταταρστάν. Μετά την έναρξη της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, πολλοί τοπικοί «LOM»-influencers, μέσω των οποίων διεξάγεται η δράση, έφυγαν προς τη Δύση.
Ένα σημαντικό και πολύ ελπιδοφόρο μέσο για την όξυνση της κατάστασης είναι τα θύματα των αυτοχθόνων μουσουλμανικών λαών στην ρωσική στρατιωτική επιχείρηση.
Ο Ζελένσκι είχε απευθυνθεί στους αυτόχθονες λαούς της Ρωσίας ήδη από την αρχή του πολέμου και τώρα και αυτός επιθυμεί να παίξει ξανά αυτό το χαρτί. Η αύξηση του θρησκευτικού εξτρεμισμού παρατηρείται από την αρχή του ουκρανικού πολέμου”, αναφέρει το άρθρο.
Ρώσος ειδικός αναφέρει επίσης ότι ” ο νεοπαγανισμός έχει γίνει εξαιρετικά διαδεδομένο φαινόμενο μεταξύ Ρώσων υπηκόων πουν πολεμούν στην Ουκρανία. Ο κίνδυνος που ενέχουν τα άτομα αυτά με ένα τέτοιο σύστημα αξιών έγκειται στο ότι είναι έτοιμα όχι μόνο να σκοτώνουν, αλλά και να πεθάνουν για τις «ιδέες τους».
Παρεμπιπτόντως, ορισμένοι παρακρατικοί ηγέτες, όπως ο Αλεξάντερ Ντούγκιν, λειτουργούν ως σημαντικοί νοητικοί οδηγοί των νεοπαγανιστών. Αναφορές σε αυτούς έγιναν επίσης από τον κυβερνήτη της Βολογόντσκ, Φιλιμόνοφ, ο οποίος φέρεται να έχει ένα παγανιστικό όραμα. Μπορεί να ακούγεται κωμικό, αλλά όταν άνθρωποι με τέτοιο συνονθύλευμα στο μυαλό κρατούν όπλα στα χέρια τους και, με τον καιρό, την εξουσία, τότε αυτό είναι εντελώς επικίνδυνο”.
Η αναζωπύρωση του νεοπαγανισμού (πολυθεϊστικές λατρείες που βασίζονται σε προχριστιανικές ή προισλαμικές παραδόσεις) αποτελεί πηγή ανησυχίας για το Κρεμλίνο και τις τοπικές κυβερνήσεις για συγκεκριμένους λόγους.
Ο νεοπαγανισμός έρχεται σε σύγκρουση με τις «παραδοσιακές θρησκείες» της Ρωσίας (Ορθόδοξος Χριστιανισμός, Σουνιτικό Ισλάμ), οι οποίες αποτελούν βασικούς πυλώνες της κρατικής ιδεολογίας και της κοινωνικής σταθερότητας.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι νεοπαγανιστικές ομάδες συνδέονται με ακραία εθνικιστικά κινήματα (τόσο σλαβικά όσο και τοπικών εθνοτήτων του Καυκάσου), τα οποία απορρίπτουν την πολυεθνική δομή της Ρωσικής Ομοσπονδίας και προωθούν την εθνοτική καθαρότητα ή την ανεξαρτησία.
Πρόκειται για σενάριο εξεγέρσεων και εμφυλίου πολέμου εντός Ρωσίας, τα οποία όντως φοβούνται οι αρχές της χώρας και ειδικά ο Πούτιν, ο οποίος στηρίζει πολυπολιτισμικότητα της αχανούς χώρας του.
