Ξεκινώ ζητώντας ειλικρινά συγνώμη από τον αγαπημένο ιστότοπο που με φιλοξενεί κάθε εβδομάδα καθώς το γραπτό κείμενο σήμερα είναι ουσιαστικά ένας πρόλογος στο επισυναπτόμενο προφορικό μου 20λπεπτο στο YouTube που θα βρείτε παρακάτω στο τέλος του κειμένου.
Σας προσκαλώ να πορευθείτε μαζί μου σε ένα ρετρό-ταξίδι στο παρελθόν και πιο συγκεκριμένα στο καλοκαίρι του 1961. Φυσικά για όσες και όσους ήσασταν τότε έφηβοι αυτό μπορεί να γίνει αλλά οι υπόλοιποι αγαπητοί αναγνώστες και αγαπητές αναγνώστριες θα μάθετε κάτι που ίσως να μην γνωρίζετε αν δεν σας αρέσει η Διεθνής Λογοτεχνία.
Σε προσωπικό επίπεδο το καλοκαίρι του 1961 σημάδεψε το τέλος του πρώτου χρόνου σπουδών μου στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης με καλούς βαθμούς γεγονός που σήμαινε ότι θα συνέχιζα τις σπουδές μου στο δεύτερο έτος ως υπότροφος φοιτητής.
Εκείνο το καλοκαίρι βίωσα το συναισθηματικό σοκ που έζησα ως έφηβος με την ανακοίνωση της αυτοκτονίας του Νομπελίστα, διεθνώς πασίγνωστου συγγραφέα Ernest Hemingway, αρκετά από τα έργα του οποίου είχα διαβάσει που έδωσε τέρμα στη ζωή του τον Ιούνιο του 1961.
Συμπωματικά ένα μήνα αργότερα τον Ιούλιο του 1961 ένας άλλος μεγάλος (και τον επόμενο χρόνο το 1962) νέος Αμερικανός Νομπελίστας ο John Steinbeck δημοσίευσε το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «The Winter of our discontent…» που μεταφράστηκε στα ελληνικά από έναν εκδοτικό οίκο ως «Ο χειμώνας της πίκρας μας» και και από έναν άλλο εκδοτικό οίκο ως «Ο χειμώνας της δυστυχίας μας».
Ελπίζω όταν δείτε και ακούσετε το σημερινό μου προφορικό πιπεράτο να γίνει κατανοητό γιατί συνέδεσα φιλολογικά το καλοκαίρι του 1961 με το Φθινόπωρο που τώρα ξεκινά και Χειμώνα με τον Χειμώνα του 2026, με ιδανικά και αξίες που έσβησαν και χάνονται και με «φτηνές αξίες και φτηνά ιδανικά» που το πολιτικό-οικονομικό-κοινωνικό-πολιτισμικό Σύστημα επιβάλει!…
Παρακαλώ Χρησιμοποιείστε τον παρακάτω σύνδεσμο:
