Με κατεβασμένο κεφάλι από ντροπή απλώνει το ένδοξο χέρι του στον περαστικό…
Η “Πολιτεία” είχε δώσει στον ατρόμητο αγωνιστή το “δικαίωμα” να ζητιανεύει μια φορά την εβδομάδα έξω απο τον Ι.Ν της Ευαγγελίστριας!
Ο Νικηταράς ο ΤΟΥΡΚΟΦΑΓΟΣ, που με δυσκολία πήραν το σπαθί από το χέρι του μετά την καταστροφή του Δράμαλη.
Ξεχασμένος και μόνος στην άκρη του δρόμου. Κανείς δεν τον αναζήτησε, κανείς δεν τον θυμήθηκε στο τέλος της ζωής του…
ΞΕΧΝΑΜΕ συνέλληνες, ξεχνάμε τόσο εύκολα, τόσο γρήγορα…
Μεγάλε Έλληνα αγωνιστή, γνωρίζω ότι ένα τεράστιο συγγνώμη δεν είναι αρκετό να απαλύνει την πίκρα της ψυχής σου…
Μόνο ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ μπορώ να ψιθυρίσω και ας μην είσαι εδώ να το ακούσεις…
