Όταν ο τραπεζίτης έδινε (και συνεχίζει να δίνει) δάνεια κερδοσκοπώντας, δεν είχε (και δεν έχει) αυτά τα χρήματα. Στην ουσία δίνει αέρα κοπανιστό που τον ονομάζει “πίστη”, δημιουργώντας έτσι φούσκα...
Τώρα, μέσω των πλειστηριασμών και των
ανακεφαλαιοποιήσεων από τους φόρους, σκάει αυτή τη φούσκα στα κεφάλια των δανειοληπτών και φορολογουμένων αρπάζοντας πραγματικές περιουσίες, με νόμους του εντολοδόχου πολιτικού συστήματος.
Βλέπουμε δηλαδή ότι ο ιδιώτης παραγωγός αεριτζίδικου χρήματος (τραπεζίτης), πουλάει αέρα και κερδίζει πραγματικό πλούτο, με την άδεια της «δημοκρατίας».
