Εδώ και μερικές ώρες, βασικό θέμα της διεθνούς επικαιρότητας είναι η απειλή υπαναχώρησης του ηγέτη της Βόρειας Κορέας, Κιμ Γιονγκ Ουν, στη διαδικασία που θα οδηγήσει στη συνάντηση με τον Αμερικανό πρόεδρο, Ντόναλντ Τραμπ, στη Σιγκαπούρη στις 12 Ιουνίου, με διακηρυγμένο την επίτευξη της αποπυρηνικοποίησης της κορεατικής χερσονήσου. Το μέγα ερώτημα είναι εάν ο Βορειοκορεάτης εννοεί η όχι την απειλή που εκτοξεύει…
Του ΜΙΧΑΗΛ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Η απάντηση είναι απλή, αν και στην ανάλυσή της πιο σύνθετη. Θα ήταν έτοιμος να κάνει πίσω εάν δεν εξασφαλιζόταν ένα μίνιμουμ λογικών προϋποθέσεων που έχει στη στρατηγική της η Βόρεια Κορέα, όμως αυτό σαν εξέλιξη θα αποτελούσε το χειρότερο δυνατό σενάριο και θα έκανε τα πάντα για να το αποφύγει.
Στόχος του καθεστώτος του Κιμ Γιονγκ Ουν είναι να επιτύχει την ανάσχεση μιας εξέλιξης η οποία είναι κυρίως αποτέλεσμα της ιδιοσυγκρασίας του Ντόναλντ Τραμπ και σε ένα μόνο βαθμό αποτέλεσμα στρατηγικής της αμερικανικής πλευράς, με τους υπεύθυνους χάραξης στρατηγικής να επιχειρούν να αξιοποιήσουν προς όφελος των ΗΠΑ γνωστά – άρα πειστικά και αξιόπιστα – χαρακτηριστικά της ιδιοσυγκρασίας του προέδρου.
Η Βόρεια Κορέα της «δυναστείας» των Κιμ είχε εδώ και δεκαετίες διακηρυγμένο στόχο εξωτερικής πολιτικής το να διαπραγματευθεί την κατάσταση στην κορεατική χερσόνησο απευθείας με τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες το απόφευγαν συστηματικά, προτάσσοντας πολυμερή σχήματα στο πλαίσιο διαχείρισης του προβλήματος.
Όταν επιτυγχάνει τον στόχο μετά από δεκαετίες κι ενώ η κλιμάκωση με αφορμή το πυρηνικό πρόγραμμα με στόχο την «απόλυτη προστασία» της χώρας και του καθεστώτος της κινδυνεύει να προκαλέσει αυτό που θα επιθυμούσε πάση θυσία να αποφύγει, δηλαδή μια σύρραξη με τη συμμετοχή των μεγάλων προστατών των Νοτιοκορεατών, των ΗΠΑ, τότε η λογική υπαγορεύει πως το κίνητρο διάσωσης των μέχρι τώρα ραγδαίων επιτευγμάτων είναι ισχυρότατο.
Άρα, είναι λογικό να υποτεθεί ότι ο Κιμ Γιονγκ Ουν θα κάνει τα πάντα για να πραγματοποιηθεί η συνάντηση. Αυτό το έχει καταστήσει σαφές από την πρώτη στιγμή και μάλιστα όχι με στήριγμα τη ρητορική, αλλά τις συγκεκριμένες ενέργειες – αποδείξεις των προθέσεών του.
Έδωσε πίσω τρεις κρατούμενους Αμερικανούς πολίτες χαρίζοντας στον Τραμπ θριαμβευτικά στιγμιότυπα υποδοχής τους στις ΗΠΑ σε μια εποχή που «ζορίζεται» στο εσωτερικό μέτωπο, ανήγγειλε την καταστροφή κέντρου πυρηνικών δοκιμών με προσκεκλημένους ειδικούς και δημοσιογράφους.
Οπότε η ανακοίνωση της διεξαγωγής της άσκησης Max Thunder ανάμεσα στις αεροναυτικές δυνάμεις των ΗΠΑ και της Νότιας Κορέας εκλήφθηκε ως προσβολή και ως πεποίθηση που έχει διαμορφώσει η αμερικανική πλευρά, ότι η Πιονγκ Γιανγκ θα έδινε τα πάντα για τη συνάντηση της Σιγκαπούρης, η οποία θα πρέπει να αναχαιτιστεί.
Σε όλα όμως υπάρχει ένα μέτρο και αυτό είναι το μήνυμα που επιχειρεί να διαβιβάσει ο Κιμ στον Τραμπ… Δεν είναι μήνυμα που εμπεριέχει απειλή, παρότι μοιάζει ως τέτοιο, εμπεριέχει προειδοποίηση, ότι δεν έχει την πολυτέλεια να εμφανιστεί ότι αποδέχεται τα πάντα.
Τουλάχιστον σε αυτή την ευαίσθητη χρονική συγκυρία, διαμηνύει ότι θα επιθυμούσε πιο προσεκτικούς διπλωματικούς χειρισμούς, ώστε και οι δυο πλευρές να εξέλθουν κερδισμένες και να υπάρξει μετρήσιμο για την περιφερειακή και διεθνή ασφάλεια αποτέλεσμα.
Οι ΗΠΑ έχουν λάβει το μήνυμα παρότι το State Department αναφέρει ότι επισήμως δε γνωρίζει τίποτα. Δεν επιθυμούν μια στρατιωτική άσκηση την οποία οι Βορειοκορεάτες θεωρούν πρόβα εισβολής να καταστρέψει όσα έχουν οικοδομηθεί.
Όμως, η Ουάσιγκτον δεν μπορεί και να εμφανιστεί ότι υποχωρεί ενώπιον της απειλής του Κιμ. Κατά συνέπεια αναμένεται ο διπλωματικός χειρισμός της υπόθεσης… το βέβαιο είναι ότι τουλάχιστον η Νότια Κορέα θα σπεύσει να διασώσει τα διαδικασία.
Πιθανότερη εξέλιξη εκτιμάται πως θα είναι είτε η υποβάθμιση της εκπαιδευτικής δραστηριότητας είτε η ακύρωση – αναβολή της, ενισχύοντας και την προσωπική σχέση των επικεφαλής των δυο χωρών της κορεατικής χερσονήσου.
