ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟΝ ΜΗΝΥΜΑ
Ἔλαμψεν καί πάλιν κατά τόν ἐνεστῶτα χρόνον τό πανέκλαμπρον Φῶς τῆς Χριστοῦ Ἀναστάσεως!
Ἡ ἀγάπη τοῦ Ἀναστημένου μας Ἰησοῦ ἐξακολουθεῖ ἀκαταπαύστως νά διαχέεται εἰς τόν σύμπαντα κόσμον καί ἡ Θεία Ἀναστάσιμος εὐλογία, πού ἐξεπήγασεν ἀπό τόν ὄλβιον Τάφον, περιλούει τό ταπεινόν ἐνδιαίτημά μας, τήν γῆν!
Ὁ Κύριος, ἡ Ἐσταυρωμένη καί Ἀναστημένη Ἀγάπη, ἐτάθη ἐκουσίως ἐπί τοῦ Σταυροῦ καί ἐγένετο ἀπό τῆς Παναγίας Κεφαλῆς Του ἕως τῶν ἀχράντων Του ποδῶν μία πληγή, διά νά θεραπεύσῃ τόν ἄνθρωπον, τό ὁποῖον ἡ ἁμαρτία κατέστησεν ἕν τεράστιον τραῦμα.
Ὁ Κύριος ἐσταυρώθη, διά νά συντρίψῃ τόν διάβολον! Ἐκαθηλώθη ἐπί τοῦ ξύλου καί ἐδέχθη εἰς τήν παναγίαν Του κεφαλήν τόν ἀκάνθινον στέφανον, ὥστε διά τῆς ἰδικῆς Του ὑπακοῆς νά ἐξαλείψῃ τήν ἁμαρτίαν, ἡ ὁποία εἰς τόν Παράδεισον διά τοῦ ξύλου τῆς παρακοῆς εἰσῆλθεν εἰς τό γένος τῶν ἀνθρώπων.
Ἐκεντήθη εἰς τήν Πανακήρατον πλευράν Του, διά νά ρεύσῃ ἐξ αὐτῆς τό αἷμα καί ὕδωρ, τά σύμβολα τοῦ Παναγίου Αἵματος τῆς Θείας Κοινωνίας Του καί τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος, τά πρωτίστως αὐτά ἀναγκαῖα διά τήν σωτηρίαν τῆς ἀθανάτου ψυχῆς μας.
Ἔπιεν ἐπί τοῦ Σταυροῦ τό ὄξος καί τήν χολήν, ὅτε εἶπε τήν λέξιν «Διψῶ» διψῶν τήν σωτηρίαν μας, διά νά ἐμέσωμεν τό τῆς ἁμαρτίας θανατηφόρον δηλητήριον τοῦ δράκοντος διαβόλου, διότι ἡ χολή, τήν ὁποίαν Ἐκεῖνος ἔπιεν, ἐγλύκανε τόν πόνον τῆς ἰδικῆς μας πληγῆς καί τό ὄξος, μέ τό ὁποῖον ἐποτίσθη, ἔγινεν ἰδικόν μας φάρμακον.
Ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς ὡς Φιλάνθρωπος ὑπέστη ἐκουσίως τά πάνδεινα καί αὐτόν τόν ἐπονείδιστον καί φρικτόν σταυρικόν θάνατον, διά νά σώσῃ τήν κορωνίδα τῆς Θείας Του δημιουργίας, τόν ἄνθρωπον, καί Ἀναστάς ἐκ τῶν νεκρῶν μᾶς ἐχάρισε τήν ἀπολύτρωσιν, τήν πνευματικήν ἐλευθερίαν καί ἀναγέννησιν!
Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καί γῆ καί τά καταχθόνια…» ψάλλει, κατά τήν ἡμέραν τῆς Λαμπροφόρου Ἀναστάσεως, τό Χριστεπώνυμον πλήρωμα τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας μετά χαρᾶς πνευματικῆς ὁμοῦ μέ τόν Θεόπνευστον ὑμνωδόν, τόν χαριτώνυμον Ἰωάννην τόν Δαμασκηνόν, τόν ποιητήν τοῦ Πασχαλίου Κανόνος.
Τί καί ἄν οἱ πανσκότεινοι δαίμονες φρίττουν καί λυσσομανοῦν ἐναντίον τοῦ Ἁγίου Φωτός; Τί καί ἄν φωνασκοῦν μέ τό στόμα τῶν πειθηνίων ὀργάνων των κατά τάς ἁγίας ἡμέρας καί ἀνερυθριάστως πασχίζουν νά καταρρίψουν τήν ἀλήθειαν τοῦ Ἁγίου Φωτός, τό ὁποῖον ἐκπηγάζει ὡς ἀπό πίδακος ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωήν αἰώνιον ἀπό τόν Ζωοδόχον τάφον τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου μας, τοῦ κατελθόντος «ἐν τοῖς κατωτάτοις τῆς γῆς» καί διαρήξαντος μοχλούς αἰωνίους;
Τό ἀνέσπερον Φῶς τῆς Τριαδικῆς καί Τρισηλίου Θεότητος διαλύει καί ἀφανίζει τό πυκνόν ἔρεβος τῆς ἀθεΐας καί ἀσεβείας τῶν σκοτεινῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ὑπηρετοῦν εἰς τό βασίλειον τῶν ζοφερῶν δαιμόνων, οἵτινες φθονοῦν θανασίμως τό Φῶς τῆς Ἀληθείας, δηλαδή τόν ἴδιον Ἀληθινόν καί ζῶντα Θεόν!
Αὐτό «τό Ἀληθινόν Φῶς ἔλαμψε τῷ κόσμῳ» ἀπλέτως μετά τήν Σταύρωσιν καί τήν Ἀνάστασιν τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Ὤ ποία φωτοπλημμύρα τήν πρωΐαν ἐκείνην τῆς μεγάλης καί ἐξαιρετικῆς ἡμέρας τῆς πανεκλάμπρου Ἀναστάσεως! Ὅλα παμφώτεινα ἀκτινοβολοῦν ἀπό ἀπροσμέτρητον χαράν καί ἀγαλλίασιν! Ὁ Ἀναστάς Κύριος τό ἀπέδειξεν ὅτι εἶναι ἡ πηγή τοῦ αἰωνίου Φωτός, τό κέντρον, ὁ ἄξων οὐρανοῦ καί γῆς!
Βεβαίως ὡς Προαιώνιος Υἱός καί συνάναρχος Λόγος τοῦ Προανάρχου Πατρός οὐδέ ἐπί στιγμήν ἔπαυσεν ὁ Κύριος νά φωτίζῃ, ζωογονῇ, ἐξουσιάζῃ καί κυβερνᾷ τά ἐπίγεια καί ὑποχθόνια καί ἐπουράνια, καί ὅταν ἀκόμη ἄπνους κατετέθη εἰς τόν σκοτεινόν τάφον. Ὅμως, μετά τήν τριήμερον Ἀνάστασίν Του, «τά πάντα πεπλήρωται φωτός»!
Ὁ Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν Οὐρανοβάμων θεῖος Παῦλος τονίζει ἰδιαιτέρως τό ἀποτέλεσμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου «καταργήσαντος μέν τόν θάνατον, φωτίσαντος δέ ζωήν καί ἀφθαρσίαν διά τοῦ Εὐαγγελίου» (Β΄ Τιμ. Α΄ 10). Ὁ Κύριος, δηλαδή, μέ τόν Σταυρικόν Του θάνατον, πού ὑπέστη ἀντί ἡμῶν καί χάριν ἡμῶν, κατήργησε τό κράτος τοῦ θανάτου, διέλυσε τό σκότος τῆς ἁμαρτίας καί ἐφωταγώγησε τόν κόσμον μέ τό ἀνέσπερον καί αἰώνιον φῶς τῆς Ἀναστάσεώς Του καί τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου!
Πρό τῆς Σταυρικῆς Θυσίας καί πρό τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου ὁ θάνατος ἕνεκα τῆς ἁμαρτίας εἶχεν ἀπόλυτον κυριαρχίαν ἐπί τῶν ἀνθρώπων. Τώρα ὅμως δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι πιστεύουν εἰς τόν Θεάνθρωπον Λυτρωτήν καί γίνονται μέλη τοῦ σώματός Του, τῆς Ἐκκλησίας Του, ὁ θάνατος εἶναι ἡ θύρα, διά τῆς ὁποίας μεταβαίνομεν ἀπό τόν λυπηρόν καί ἁμαρτωλόν τοῦτον κόσμον εἰς τόν κόσμον τῆς εἰρήνης τοῦ Θεοῦ καί τῆς ἁγιότητος ἐκεῖ, ὅπου ἀσάλευτον καί αἰώνιον ὑπάρχει τό Βασίλειον τοῦ Θεοῦ!
Ἐπί πλέον μέ τόν θάνατον καί τήν Ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου ἐπληροφορήθημεν καί ἐβεβαιώθημεν ὅτι, ὅπως ὁ Χριστός Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, καί ὡς ἀθάνατος δέν εἶναι δυνατόν νά ἀποθάνῃ πλέον, ἔτσι καί ἡμεῖς θά ἀναστηθῶμεν καί θά ζήσωμεν αἰωνίως ἄφθαρτοι καί πανένδοξοι πλησίον τοῦ ἐκ νεκρῶν ἀναστάντος Θριαμβευτοῦ Ἰησοῦ!
Βεβαίως, διά ν’ἀξιωθῶμεν τοιαύτης μακαριότητος, πρέπει ἀπαραιτήτως ἡ ἐνταῦθα ζωή ἡμῶν νά εἶναι ζωή κατά Θεόν, συμφώνως πρός τό ἅγιον τοῦ Θεοῦ θέλημα· τό ὁποῖον θά τό ἐπιτύχωμεν, τοῦ Θεοῦ πάντοτε συνεργοῦντος, ἐάν «νεκρωθῶμεν ταῖς τοῦ βίου ἡδοναῖς», ἄν «συμπορευθῶμεν μετ’Αὐτοῦ καί συσταυρωθῶμεν, ἵνα καί συζήσωμεν Αὐτῷ»!
Ἀλλά τί κρῖμα! Μέσα εἰς τόν πλοῦτον τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν διάγουσα ἡ ἀνθρωπότης, ἀσφυκτιᾶ καί ἀγωνιᾶ, διότι δέν θέλει νά ὁδηγῆται ἀπό τό Φῶς τῆς Ἀναστάσεως. Καί, δυστυχῶς, ἐξακολουθεῖ νά πορεύεται ἐν τῷ σκότει καί νά ζῇ ὑπό τήν ἀπειλήν καί τήν σκιάν τοῦ θανάτου, ἐνῶ ὁ ἀνατείλας ἐκ τοῦ τάφου Νοητός Ἥλιος θέλει νά τήν φωτίσῃ καί νά τήν ὁδηγήσῃ, διά νά τήν καταστήσῃ πραγματικά εὐτυχισμένην.
Ἡἀγαθότης ὅμως τοῦ Ἀναστάντος Λυτρωτοῦ μας εἶναι ἀνεξάντλητος! Οὐδέ ἐπί στιγμήν παύει Ἐκεῖνος νά προσφέρῃ τάς δωρεάς Του καί τά ἐλέη Του εἰς ἡμᾶς!
Ἀδελφοί Λαμπροφόροι, «δεῦτε λάβετε φῶς ἐκ τοῦ Ἀνεσπέρου Φωτός»! Ἄς ἀφήσωμεν ἀνεωγμένας τάς θύρας τῆς ψυχῆς μας, διά νά εἰσέλθῃ εἰς τά ἄδυτα τῆς ὑπάρξεώς μας ἡ Θεία Ἀναστάσιμος εὐλογία, διά νά μᾶς πυρακτώσῃ εἰς τήν Πίστιν, νά κατακαύσῃ πᾶν ὅ,τι τό φυλόϋλον, νά καταυγάσῃ τήν διάνοιάν μας, νά μᾶς χορηγήσῃ τά δῶρα τῆς Θείας Του Ἀναστάσεως, τά ὁποῖα θά μᾶς ἐνδυναμώσουν τοσοῦτον, ὥστε νά δυνηθῶμεν νά κατανικήσωμεν ὅλας τάς ἀντιξοότητας ἐσωτερικάς καί ἐξωτερικάς, αἱ ὁποῖαι πληθύνονται ὁσημέραι μέ τήν τραγικότητα τῶν γεγονότων τῶν ζοφερῶν ἡμερῶν μας, ὅπου τά πάντα προδίδονται βαναύσως.
Εἴθε τό Θεῖον Μήνυμα τῆς Ἀγάπης τοῦ Ἀναστημένου μας Ἰησοῦ καί τό ἄπλετον Φῶς τῆς Θείας καί πανεκλάμπρου Ἀναστάσεώς Του νά καταγαύσῃ καί λαμπρύνῃ πάντας ἡμᾶς, ὥστε νά συμψάλλωμεν ὁλοθύμως:
«Χριστός ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας καί τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωήν χαρισάμενος! Δεῦτε λάβετε Φῶς ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου Φωτός καί δοξάσατε Χριστόν τόν Ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν»!!!
(Μήνυμα τοῦ μακαριστοῦ Ἐπισκόπου Νήφωνος)
