Ο Πούτιν τηλεφωνεί στον Σουρόβικιν. Και η είδηση – η οποία τώρα πλέον φαίνεται βέβαιη – δεν αφορά μια απλή αλλαγή στη διοίκηση της λεγόμενης «Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης» στην Ουκρανία.
Πρόκειται, μάλλον, για ένα σημείο καμπής. Ένα σημείο καμπής που βρισκόταν στον αέρα εδώ και αρκετό καιρό.
Και μάλιστα μια ριζική καμπή.
Γιατί ο Σουροβίκιν είναι γνωστός ως ο «Στρατηγός Αρμαγεδδών», λόγω του τρόπου με τον οποίο διεξήγαγε πάντα όλες τις στρατιωτικές επιχειρήσεις που του είχαν ανατεθεί, από την Τσετσενία μέχρι τη Συρία.
Από το 2023 βρισκόταν, όπως λένε, σε κατάσταση αναμονής. Δηλαδή, χωρίς κάποιο επιχειρησιακό ρόλο πρώτης γραμμής.
Η διαχείριση της ουκρανικής πολεμικής σύγκρουσης είχε πάρα πολλές πολιτικές και διπλωματικές επιπτώσεις για να εμπιστευτεί την διοίκηση του Ρωσικού Στρατού σε έναν σκληροτράχηλο άνδρα όπως αυτός ο φαλακρός στρατηγός.
Ο Πούτιν, προφανώς, εξακολουθούσε να επιδιώκει μια πολιτική λύση, για πάνω από 4 χρόνια. Και προχωρούσε με το χειρόφρενο τραβηγμένο.
Από τότε όμως έχει κυλήσει πολύ νερό κάτω από την γέφυρα. Ίσως μάλιστα πάρα πολύ. Περισσότερο από όσο έπρεπε.
Και το Κρεμλίνο έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι μια πολιτική, διπλωματική λύση είναι πλέον αδύνατη.
Οι δηλώσεις του Λαβρόφ, Υπουργού Εξωτερικών και, πάνω απ’ όλα, η διπλωματικής ψυχής της ελίτ της Μόσχας, δεν αφήνουν περιθώρια αμφιβολιών.
Η Μόσχα δεν πιστεύει πλέον σε μια διπλωματική λύση της σύγκρουσης. Απλώς και μόνο επειδή έχει βιώσει, επανειλημμένα, την αναξιοπιστία των Ευρωπαίων ηγετών. Και των ίδιων των Ηνωμένων Πολιτειών.
Έτσι, η «Ειδική Επιχείρηση» μετατρέπεται τώρα σε ολοκληρωτικό πόλεμο.
Και επίσης, επειδή το Κρεμλίνο σίγουρα βιάζεται τώρα.
Αυτό οδηγεί αναπόφευκτα σε μια επιδείνωση της σύγκρουσης.
Βιάζεται τώρα να κλείσει το θέμα της Ουκρανίας, πριν οι Ευρωπαίοι, παρασυρμένοι από τους Πολωνούς και τις χώρες της Βαλτικής, αυξήσουν την απειλή κατά του Καλίνινγκραντ.
Οδηγώντας έτσι σε μια αναπόφευκτη επέκταση της σύγκρουσης.
Κάτι που ο Πούτιν έχει προσπαθήσει μέχρι τώρα με κάθε τρόπο να αποφύγει.
Σε αυτό το χρονικό σημείο, λοιπόν, καθίσταται απαραίτητο να εξαλειφθεί πλήρως το πρόβλημα της Ουκρανίας.
Και, πιθανώς, καταλαμβάνοντας το Κίεβο. Ή, τουλάχιστον, ισοπεδώνοντάς το. Μετατρέποντάς το σε έρημο.
Επομένως, πρέπει να διαλυθεί πλήρως —και μάλιστα αστραπιαία— ό,τι έχει απομείνει όρθιο από το βιομηχανικό και μεταφορικό σύστημα της Ουκρανίας. Εξοντώνοντας έναν στρατό που βρίσκεται ήδη σε κατάσταση αποδιοργάνωσης, παρά τις δηλητηριώδεις τελευταίες αντεπιθέσεις με πυραύλους που εκτοξεύονται εναντίον πολιτικών στόχων στη Ρωσία.
Και, πιθανώς, καταλαμβάνοντας το Κίεβο. Ή, τουλάχιστον, ισοπεδώνοντάς το. Μετατρέποντάς το σε ένα έρημο τοπίο «λίθων και πλίνθων και ξύλων και κεράμων ατάκτως ερριμμένων».
Με αυτή την έννοια θα μπορούσαν να ερμηνευθούν τόσο οι προειδοποιήσεις προς τον άμαχο πληθυσμό του Κιέβου – ο οποίος σε μεγάλο βαθμό έχει ήδη εγκαταλείψει την πόλη – όσο και, κυρίως, οι ολοένα και πιο επιτακτικές προειδοποιήσεις που απευθύνονται στις δυτικές πρεσβείες.
Οι οποίες καλούνται να εγκαταλείψουν το Κίεβο το συντομότερο δυνατό. Με το πρώτο τραίνο.
Και, πέρα από τις τυπικές αοριστολογίες και τα κούφια λόγια, φαίνεται ότι οι πρεσβείες έχουν πάρει στα σοβαρά αυτές τις «συμβουλές» της Μόσχας.
Σε τέτοιο βαθμό που πράγματι μεταφέρουν τα γραφεία τους στο Λβιβ. Ή ακόμα και σε πολωνικό έδαφος.
Ας κάνουμε, λοιπόν, σύντομα χώρο για τη δράση του Στρατηγού Αρμαγεδδώνα, του Σουρόβικιν.
Ένα τελικό παιχνίδι – τουλάχιστον προς το παρόν – που αποκτά ολοένα και πιο ζοφερές αποχρώσεις.
Τα χρώματα της τραγωδίας.
