Γράφει ο Αντρέας Μαρτσιλιάνο
Είναι μια ευαίσθητη & λεπτή στιγμή. Και, από πολλές απόψεις, κρίσιμη.
Ο κίνδυνος να επεκταθεί η πολεμική σύγκρουση που μαίνεται στις παγωμένες στέπες της Ουκρανίας και να πάρει παγκόσμιες διαστάσεις παραμένει επικείμενος & απειλητικός. Ουσιαστικά, κρέμεται από μια λεπτή κλωστή.
Και αυτό το νήμα, πρέπει να πούμε, αντιπροσωπεύεται πάνω απ’ όλα από την υπομονή του Πούτιν. Ή, αν προτιμάτε, από την οξύτατη πολιτική του νοημοσύνη, η οποία τον ωθεί να ζυγίζει και να σταθμίζει προσεκτικά τις επιλογές και τις ενέργειές του.
Ο ρόλος του Ρώσου προέδρου είναι θεμελιώδης. Ο Πούτιν είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από τον απόλυτο και παρανοϊκό δικτάτορα, όπως τον περιγράφει μια συγκεκριμένη, ψευδής και παραποιημένη δυτική προπαγάνδα.
Αντίθετα, ο Πούτιν είναι ένας ικανός, εξαιρετικά ικανός, πολιτικός της διαμεσολάβησης. Καταφέρνει να κρατήσει ενωμένη μια συμμαχία ανθρώπων και δυνάμεων που διαφέρουν πολύ μεταξύ τους. Και που, χωρίς αυτόν, θα κατέληγαν σε άμεση σύγκρουση.
Για να μην αναφέρουμε ότι πολλές από αυτές τις συνιστώσες θα είχαν ήδη εξαντλήσει την υπομονή τους και θα είχαν ξεκινήσει τις εχθροπραξίες. Και έτσι, θα είχαν ανοίξει την πόρτα του φρενονοκομείου.
Δηλαδή, η ανθρωπότητα θα είχε εμπλακεί σε έναν ολοκληρωτικό, καταστροφικό πόλεμο.
Ο Πούτιν, ωστόσο, έχει τεράστια υπομονή. Το αποδεικνύει αυτό εξισορροπώντας έξυπνα τη χρήση βίας και της διπλωματίας.
Γνωρίζει πολύ καλά ότι έχει ήδη κερδίσει στρατιωτικά στην Ουκρανία, παρά τις τσιριχτές παραληρηματικές κραυγές του μικρού τυράννου στο Κίεβο.
Ξέρει ότι μπορεί να φτάσει στην καρδιά της Ουκρανίας, αποκτώντας όλα τα εδάφη που τον ενδιαφέρουν, συμπεριλαμβανομένης και της Οδησσού. Και μετατρέποντας ό,τι θα έχει απομείνει από την Ουκρανία σε μια απομονωμένη χώρα χωρίς πρόσβαση στη θάλασσα. Ασήμαντη από κάθε άποψη.
Και ξέρει ότι μπορεί να τα καταφέρει όλα αυτά σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.
Ίσως να το έχετε ήδη συνειδητοποιήσει και εσείς αυτό εδώ και πολύ καιρό.
Ωστόσο, η βιασύνη δεν είναι ο σύμβουλός του. Ευτυχώς.
Επειδή έχει επίγνωση ότι κινείται σε ναρκοπέδιο.
Πάρα πολλοί στη Δύση προσπαθούν να τον πιέσουν, να τον σπρώξουν σε μια κινούμενη άμμο. Να τον ωθήσουν σε μια παγίδα.
Ουσιαστικά, πάρα πολλοί είναι αυτοί που ελπίζουν να τον εξαναγκάσουν σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο. Στον οποίο, αναπόφευκτα, θα παρασυρθεί και ο Ντόναλντ Τραμπ.
Ο Τραμπ, ο οποίος, επίσης, δεν επιθυμεί τη σύγκρουση με τη Ρωσία. Και ο οποίος, αν δεν είχε εκδιωχθεί από τον Λευκό Οίκο για τέσσερα χρόνια, με έναν, ας πούμε, μάλλον άτυχο τρόπο, από τον Μπάιντεν, θα είχε καταβάλει κάθε προσπάθεια για να την αποφύγει.
Ο Τραμπ, ωστόσο, εξακολουθεί να επηρεάζεται από δυνάμεις, από ισχυρές παρασκηνιακές προσωπικότητες και ομάδες συμφερόντων που θέλουν να πυροδοτήσουν αυτή τη καταστροφική σύγκρουση. Όποιο και αν είναι το κόστος… φυσικά, αρκεί να κοστίζει στους άλλους, … και για να το θέσω πιο απλά, σε εμάς, τον λαουτζίκο, … και έτσι να αποφέρει τεράστια κέρδη σε αυτούς.
Ο Πούτιν τα γνωρίζει όλα αυτά καλά. Και έτσι, έξυπνα, κινείται με προσεκτικά, διακριτικά βήματα. Χαμογελάει, φαίνεται ανοιχτός στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις και χρησιμοποιεί μετριοπαθείς τόνους απέναντι στις ευρωπαϊκές επικρίσεις & απειλές.
Ωστόσο, εν τω μεταξύ, προχωράει προς την επίτευξη του σχεδίου του. Χωρίς να δίνει ανάπαυλα στην Ουκρανία. Ολοκληρώνοντας την κατάκτηση των εδαφών που ήταν πάντα ο στόχος του. Και καταστρέφοντας εντελώς την βιομηχανική και στρατιωτική υποδομή της Ουκρανίας.
Η δουλειά έχει σχεδόν ολοκληρωθεί Δεν έχουν απομείνει πολλά. Πραγματικά δεν έχουν απομείνει πολλά. Μόνο μια τελευταία προσπάθεια.
Αλλά ο Πούτιν δεν βιάζεται. Η βιασύνη τώρα, θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο τα πάντα.
Χαμογελάει, και διαπραγματεύεται με τον Τραμπ. Συνεχίζει να κατεδαφίζει ό,τι έχει απομείνει — πολύ λίγα, στην πραγματικότητα— από την οργανωτική δομή της Ουκρανίας.
Λίγο ακόμα και θα έχει τελειώσει. Ο πόλεμος θα έχει κερδιθεί. Όχι μόνο στρατιωτικά, αλλά και πολιτικά.
