Γράφει ο Αντρέα Μαρτσιλιάνο
Το Μπέλφαστ φλέγεται. Προτεστάντες και Καθολικοί, αφήνοντας για μια στιγμή στην άκρη παλιές μνησικακίες και τις εκδικητικές διαθέσεις τους, έχουν βγει μαζί στους δρόμους. Και βάζουν φωτιά σε ολόκληρο το Όλστερ.
Ένας Σουδανός μετανάστης μαχαίρωσε έναν περαστικό. Και στη συνέχεια προσπάθησε να τον αποκεφαλίσει. Αλλά βρίσκεται στην Ιρλανδία, και εκεί πάνω δεν έχουν συνηθίσει να αντιμετωπίζουν τα πράγματα με ψυχραιμία. Και αντιδρούν βίαια. Δεκαετίες εμφυλίου πολέμου έχουν σκληρύνει τους άνδρες. Και μια παρέμβαση τον σταματά.
Από εκεί, λοιπόν, ξεκινά η έκρηξη της λαϊκής οργής. Εναντίον των μεταναστών, για μια φορά. Και ο Στάρμερ, από το Λονδίνο, καταδικάζει τα επισόδεια. Στέλνει στρατεύματα. Υπερασπίζεται ένα πολυπολιτισμικό μοντέλο που αποκαλύπτει τον εαυτό του για αυτό που είναι.
Μια ολοκληρωτική αποτυχία.
Και ακριβώς σε αυτό βρίσκεται το μάθημα της Βόρειας Ιρλανδίας.
Η δραματική απόδειξη ότι η ουτοπία μιας πολυεθνικής κοινωνίας που προωθείται από ορισμένα “προοδευτικά” μοντέλα είναι απλώς μια ψευδαίσθηση.
Ακόμα χειρότερα: είναι ο προθάλαμος της τραγωδίας που πρόκειται να μας κατακλύσει σε λίγο, σύντομα όλους.
Φυσικά, οι Ιρλανδοί είναι ασυνήθιστοι Ευρωπαίοι. Σφυρηλατημένοι από δεκαετίες εμφυλίου πολέμου, δεν είναι συνηθισμένοι να αντιμετωπίζουν τα πράγματα με ψυχραιμία, χωρίς να αντιδρούν.
Να γυρίζουν αδιάφορα ή φοβισμένα το βλέμμα τους αλλού. Για να μην βλέπουν τι συμβαίνει στις πόλεις τους.
Ή μάλλον, στις πόλεις μας. Επειδή το περιστατικό στο Μπέλφαστ είναι απλώς ένα επεισόδιο που έγινε πρωτοσέλιδο λόγω της οργισμένης λαϊκής αντίδρασης.
Αλλά παρόμοιες καταστάσεις παρατηρούνται και βιώνονται τώρα σε όλη τη Δυτική Ευρώπη.
Μια Ευρώπη που έχει υποστεί μια ανεξέλεγκτη μετανάστευση. Η οποία εξυπηρετεί μόνο τα συμφέροντα ορισμένες εγωκεντρικών οικονομικών ελίτ της παγκοσμιοποίησης. Αδιαφορώντας για τις καταστροφικές ζημιές που προκάλεσαν, και εξακολουθούν να προκαλούν, στις χώρες μας.
Και χωρίς, εξάλλου, να προσφέρει κανένα όφελος στην Αφρική. Αντίθετα, απομακρύνοντας από αυτήν νέες δυνάμεις, ανίκανες να ενσωματωθούν στην Ευρώπη και επομένως πιο εύκολα εκμεταλλεύσιμες. Και εγκαταλείποντας τη μάζα των Αφρικανών σε μια κατάσταση απερίγραπτης εξαθλίωσης. Καταδικάζοντάς τους, κυριολεκτικά, σε θάνατο δια της πείνας.
Οι προπαγανδιστές μας παραμυθιάζουν όλες τις αηδίες περί φυλετικής ενσωμάτωσης. Ενός κόσμου ίσων πολιτών, πιο όμορφου και πιο δίκαιου.
Στην πραγματικότητα, απλώς εκμεταλλεύονται πόρους που θα χρειαζόταν στις χώρες τους, και τους εκμεταλλεύονται χωρίς καμία προοπτική μελλοντικής λύτρωσης.
Τον λογαριασμό, για άλλους, τον πληρώνουμε εμείς. Εμείς οι Ευρωπαίοι, που περιθωριοποιούμαστε σταδιακά, που μαστιζόμαστε από την υπογεννητικότητα και μας αντικαθιστούν. Μειωνόμαστε συνεχώς σαν είδη να είμαστε είδη υπό εξαφάνιση.
Φυσικά, η αντίδραση του Μπέλφαστ είναι τυφλή οργή. Και δεν κάνει διακρίσεις.
Και είναι εξίσου βέβαιο ότι πολλοί μετανάστες έρχονται στην Ευρώπη για να αναζητήσουν μια θέση εργασία, με αξιοπρεπή μισθό και όχι για να διαπράξουν εγκλήματα.
Ωστόσο, το πρόβλημα έχει γενικότερο χαρακτήρα.
Βρισκόμαστε ήδη σε μια διαδικασία εθνοτικής αντικατάστασης για τα συμφέροντα οικονομικών κλίκων που μας κυβερνούν.
Και αυτό δεν έχει, ούτε θα μπορέσει ποτέ να έχει, καμία ιδεολογική δικαιολογία.
Το Μπέλφαστ είναι μόνο ένα δυσοίωνο σημάδι. Ένα Ισχυρό σημάδι, για το τι έρχεται, επειδή το μαχητικό πνεύμα του λαού της Βόρειας Ιρλανδίας είναι ισχυρό.
Όλη η Δυτική Ευρώπη, ωστόσο, βρίσκεται τώρα υπό απερίγραπτη πίεση. Βράζει.
Και θα μπορούσε εύκολα να εκραγεί ανά πάσα στιγμή.
Τραγικό, σίγουρα. Ωστόσο, η κάθαρση που αναγεννά πάντα έρχεται μέσα από την τραγωδία. Δυστυχώς, το αίμα είναι αυτό που καθαρίζει, όχι τα φλύαρα λόγια.
