Απόλυση ανεμβολίαστων υγειονομικών: ένδειξη κυβερνητικής ανικανότητας
Τον τελευταίο καιρό οι συζητήσεις μεταξύ των κυβερνητικών μελών αναφορικά με την τελική απόλυση των ανεμβολίαστων υγειονομικών κορυφώνονται και τείνουν προς την αποστασιοποίηση τους. Μαζί με αυτές κορυφώνονται και οι καθημερινές απειλές εξωραϊσμένες κάτω από το φάσμα της προειδοποίησης μέσω καναλιών πανελλαδικής εμβέλειας. Αποδεικνύεται, έτσι ,πως η Κυβέρνηση Μητσοτάκη επιδιώκει μέσω διχαστικών πρακτικών να αναλάβει τον ρόλο του ηθικού κηδεμόνα και την παρεπόμενη εξουσία να τιμωρεί τους αντιφρονούντες.
Το μέτρο είναι, βέβαια, ιδιαίτερα αλυσιτελές στον βαθμό που χάνει τον επιστημονικό του χρωματισμό του και λαμβάνει μία τιμωρητική μορφή. Πόσο σώφρων και πρακτική είναι, άραγε, η οριστική απομάκρυνση 7.000 υγειονομικών από τη θέση τους σε μία εποχή που οι εισαγωγές στα νοσοκομεία αυξάνονται κατακόρυφα με αποτέλεσμα το νοσοκομειακό προσωπικό να χρήζει άμεσης ενίσχυσης; Αντί αυτού η κυβερνητική αρχή με ‘’αμέριστη προσήλωση’’ στα δόγματα της λογικής και της επιστήμης αποστερεί τον τομέα της υγείας από το ήδη υπάρχον προσωπικό.
Κατ΄εμέ αυτή η κίνηση είναι πολύ πιο επικίνδυνη για την κοινωνία από ότι η επιλογή κάποιων υγειονομικών να μην εμβολιαστούν. Αντιστρόφως, η οριστική απόλυση τους αποτελεί την έσχατη λύση μίας αδύναμης αυταρχικής αρχής που τελεί υπό την επίφαση της δημοκρατίας. Συνιστά, μάλιστα, μία απάντηση απέναντι σε όσους τολμούν να αντιτεθούν στο ελληνιστικό ρητό πως ‘’η απόφαση του βασιλέως είναι πάντα δίκαιη’’.
Λογικά μιλώντας, πάντα, εφόσον τόσο εμβολιασμένοι όσο και ανεμβολίαστοι νοσούν και μεταδίδουν με την ίδια συχνότητα, τότε επί ποίου λογικού θεμελίου ερείδεται η απομάκρυνση και η επικείμενη απόλυση των τελευταίων; Προφανώς, στο αφήγημα πως ο εμβολιασμένος νοσεί ανώδυνα. Τότε, όμως, εσφαλμένα προβάλλεται η απόλυση τους ως απόρροια του κινδύνου που προκαλεί η πιθανότητα υπερμετάδοσης από αυτούς. Κατά αναλογία με την αιτιολόγηση της απομάκρυνσης τους, προτείνω να διώξουμε από τα νοσοκομεία και τους καπνιστές γιατί ενώ γνωρίζουν πως καταστρέφουν την υγεία τους παραλείπουν εξίσου να πράξουν το ‘’αυτονόητο’’(!) . Έτσι, όμως, ουδείς λόγος θα γινόταν για δημόσια υγεία πόσω μάλλον για καθεστώς κοινού σεβασμού και ελευθερίας.
Εκτός από ανούσιο, το μέτρο προκαλεί προβληματισμό στο βαθμό που στοιχειοθετείται υπέρμετρη επιβολή της εκτελεστικής εξουσίας στη ζωή των πολιτών. Συγκεκριμένα, το γεγονός πως η άρνηση ενός πολίτη να διενεργηθεί επί του σώματος του ανεπιθύμητη ιατρική πράξη συνιστά την αφορμή του κοινωνικό-οικονομικού του αποκλεισμού συνιστά υπέρβαση του αναγκαίου μέτρου που πρέπει να τηρείται κατά τις κυβερνητικές παρεμβάσεις επί της κοινωνίας.
Πραγματικά, οι υγειονομικοί σε αναστολή δεν έχουν πάγια πηγή εισοδήματος επίσημα από τον προηγούμενο Σεπτέμβριο απλά επειδή φέρουν την ταμπέλα του αποστάτη. Στην ένδεια συμπαρασύρονται και όσοι εξαρτούνται οικονομικώς από αυτούς. Η όλη αίσθηση αδικίας επιτείνεται στη σκέψη πως ενώ οι φυλακισμένοι- μεταξύ των οποίων δολοφόνοι και βιαστές- δικαιούνται ένα πιάτο φαγητό, οι υγειονομικοί σε αναστολή και οι οικογένειες τους δεν τυγχάνουν ιδιαίτερης πολιτικής μέριμνας. Έχουν εκπέσει, συνεπώς, σε κατάσταση υποδεέστερη του πολίτη. Συνειδητοποιούμε, λοιπόν, πως η κυβέρνηση που υποστηρίζει ένα τόσο απεχθές μέτρο είναι τουλάχιστον επικίνδυνη.
Καταλήγουμε, επομένως, στο συμπέρασμα πως κάποια δικαιώματα όπως είναι αυτά στην εργασία και στην ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας πρέπει να γίνονται πάντα σεβαστά, να θεωρούνται ιερά και να μην ανακαλούνται υπό την επίφαση μίας εξαιρετικής νομικής ορθότητας. Αν δεχτούμε αυτή τη βασική αρχή ως δεδομένη δεχόμαστε πως η ανθρώπινη αξία είναι σταθερή και αναλλοίωτη στο χρόνο. Αν, αντίθετα, απεμπολίσουμε τόσο εύκολα τις προϋποθέσεις της ανθρώπινης ουσίας μας, τότε μετατρεπόμαστε αυτοδικαίως σε έρμαια της εκάστοτε αρχής και της παραδίδουμε το δικαίωμα του ετερογενούς προσδιορισμού μας.
Μέχρι τις επόμενες εκλογές ας αναλογιστούμε εαν αλήθεια αξίζουμε εθνικά έναν κυβερνήτη ανίκανο να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της θέσης του και τις επιταγές της κοινής λογικής ενώ 7.000 έλληνες πολίτες παρακωλύονται στην άσκηση βασικών δικαιωμάτων τους.
Κατερίνα Πετσούδη, Φοιτήτρια Νομικής ΑΠΘ
