Κάθε χρόνο, την ίδια ώρα, σβήνουν τα φώτα.
Όχι μόνο στις εκκλησίες. Σβήνουν και μέσα μας εκεί όπου κατοικεί ό,τι δεν τολμάμε να ονομάσουμε ελπίδα. Η Μεγάλη Εβδομάδα δεν είναι απλώς λειτουργικός κύκλος. Είναι αρχαία μνήμη ενός κόσμου που γνώρισε την Αλήθεια και διάλεξε να τη σταυρώσει.
Ο Θεάνθρωπος Ιησούς δεν σταυρώθηκε επειδή απειλούσε στρατούς, αλλά επειδή απειλούσε αφηγήματα. Αυτή είναι η αιώνια λογική της σταύρωσης: η εξουσία, όταν δεν μπορεί να αντικρούσει, καταστέλλει. Η καταδίκη έρχεται πάντα με νομικό προσωπείο, με πλειοψηφία, με πρακτική αναγκαιότητα. Τα ίδια επιχειρήματα επανεμφανίζονται πάντα, σε κάθε εποχή, ανανεωμένα και αλλαγμένα αλλά ουσιαστικά πανομοιότυπα.
Τα τριάντα αργύρια είναι το πιο ανατριχιαστικό τίμημα και η προδοσία χρειάζεται μόνο έναν άνθρωπο που έχει ήδη αποφασίσει ότι κάτι άλλο αξίζει περισσότερο από την αλήθεια.
Κοιτάζουμε γύρω μας, σήμερα και το τοπίο φέρει γνώριμα σκοτάδια, σαν της Μεγάλης Εβδομάδας των Παθών του Κυρίου μας. Νοικοκυριά που λογαριάζουν στο σούπερ μάρκετ τι θα αφήσουν πίσω. Νέοι που φεύγουν για περιπέτεια, αλλά από ασφυξία. Κτηνοτρόφοι και αγρότες που βλέπουν δεκαετίες δουλειάς να χάνονται μέσα από τα χέρια τους. Δάνεια που άλλαξαν χέρια πολλές φορές, κι ο οφειλέτης έμεινε μόνος, χωρίς σπίτι. Τηλέφωνα που άκουγαν άλλοι. Τραγωδίες που ζήτησαν λογαριασμό και βρήκαν σιωπή.
Και πάνω απ’ όλα: η αίσθηση ότι κάτι σπάει αλλά κανείς δεν το παραδέχεται. Ότι υπάρχουν αλήθειες που κυκλοφορούν στα στενά αλλά δεν φτάνουν ποτέ στην πλατεία.
Οι Γραμματείς και Φαρισαίοι ήταν άνθρωποι που είχαν πολλά να χάσουν. Η αλαζονεία της εξουσίας δεν γεννιέται από τη μοχθηρία. Γεννιέται από τον φόβο: φόβο της κρίσης, της ευθύνης, της αλήθειας που αν ειπωθεί θα ανατρέψει ισορροπίες.
Η Ανάσταση είναι Φως. Και το Φως δεν κρύβεται. Σε έναν κόσμο γεμάτο σύγχυση, η Αλήθεια πάντα βρίσκει τον δρόμο της.
Ο Τάφος του Εσταυρωμένου σφραγίστηκε με κάθε επισημότητα. Φρουρές, σφραγίδες, λίθος βαρύς. Η εξουσία φρόντισε να είναι αδιαπέραστος. Κι όμως, το πρωί της τρίτης ημέρας η Ανάσταση του Θεανθρώπου έγινε, χωρίς την άδεια κανενός.
Αυτό είναι το βαθύτερο νόημα που επιστρέφει κάθε Πάσχα, όχι μόνο ως θρησκευτική παρηγοριά, αλλά ως ιστορική μαρτυρία: ό,τι θάβεται με βία δεν παραμένει θαμμένο γι απολύ καιρό. Οι αλήθειες που αποσιωπούνται συσσωρεύουν πίεση. Οι αδικίες που δεν καταλογίζονται παραμένουν ανοιχτές πληγές.
Η Ανάσταση του Κυρίου μας δεν είναι απάντηση μόνο στον θάνατο του σώματος και την απελευθέρωση της ψυχής. Είναι απάντηση σε κάθε σύστημα που πιστεύει ότι μπορεί να ελέγξει και να θάψει την Αλήθεια με βαριά πέτρα.
Χριστός Ανέστη. Και μαζί Του, ό,τι δεν άφησαν να ειπωθεί.
Παναγιώτης Αποστόλου
Πολιτικός Αναλυτής – Αρθρογράφος
