Παρά τις διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης, με τη σκόπιμη συνηγορία των δανειστών και των οργάνων τους, ότι όλα πάνε καλά στην Ελλάδα, όλοι μας, όσοι ανήκουμε στα μικρομεσαία οικονομικά στρώματα, ζούμε στο πετσί μας την κρίση και φυσικά βλέπουμε ότι τα χειρότερα
έρχονται. Εισοδήματα δεν υπάρχουν, οι περιουσίες μας κινδυνεύουν άμεσα με αρπαγή τους και η ίδια η ζωή μας χάνεται χωρίς κανένα παρόν και μέλλον.
Μετά από όλα αυτά, η υπομονή μας εξαντλείται και το ερώτημα είναι,
όχι αν θα υπάρξει κοινωνική εξέγερση, αλλά το από πού θα ξεκινήσει.
Θα ξεκινήσει άραγε από τη σύγκρουση μεταξύ δημοσίου και ιδιωτικού τομέα; Θα ξεκινήσει από τη σύγκρουση μεταξύ Εκκλησίας και Κράτους; Θα ξεκινήσει από τη σύγκρουση ολιγαρχών και κατεστρεμμένων κοινωνικών στρωμάτων; Θα ξεκινήσει από μια παρατεταμένη πολιτική αστάθεια; Είναι πολλοί οι υποψήφιοι παράγοντες για να ανάψουν το φιτίλι της κοινωνικής εξέγερσης.
Το δυστύχημα όμως είναι, ότι ακόμα μέχρι σήμερα δεν έχει εμφανιστεί εναλλακτική πολιτική πρόταση, για να ακουμπήσει πάνω της ο κόσμος. Και αυτό, κυρίως λόγω της προσκόλλησης ακόμα μεγάλου μέρους του λαού στο ψεύτικο ευρωπαϊκό όραμα, που εξελίχθηκε σε γερμανικό όραμα.
ΥΓ. Μπορεί οι προβλέψεις για εξεγέρσεις και άλλα τέτοια να μοιάζουν ουτοπικές και γραφικές. Όμως πίσω έχει η αχλάδα την ουρά, καθόσον έρχεται μεγαλύτερη ακόμα δυστυχία χωρίς ελπίδα στον ορίζοντα.
