“Εύ λογίζεσθαι, εύ λέγειν και πράττειν ά δει”! Δημόκριτος 470-370 π.χ.
Αυτό αγαπητοί μου φίλοι σημαίνει: ”Να σκέφτεσαι σωστά, να μιλάς σωστά και να κάνεις αυτό πού πρέπει”!
Πόση εφαρμογή έχει άραγε στην κοινωνία μας σήμερα αυτό το πολύ απλό και εύλογο απόφθεγμα;
Σε μία κοινωνία όπου έχουμε πλέον χορτάσει από αναλύσεις επί αναλύσεων, διαπιστώσεις επί διαπιστώσεων, προτάσεις επί προτάσεων, προτροπές σε πράξεις, σε εφαρμογή ιδεών, γνωμών και τόσες άλλες…συμβουλές στο τι πρέπει να γίνει, στό τι πρέπει να κάνουν…..όχι εμείς, οι άλλοι;
Έχουμε γίνει εξπέρ στο να παίρνουμε θέση γιά τα πάντα, έχουμε αποκτήσει διδακτορικά στην διπλωματία, στην στρατηγική, στην διαχείριση κρίσεων, στην ανάλυση επί παντός επιστητού, χωρίς ποτέ στην πραγματικότητα να είμαστε σε θέση να εφαρμόσουμε στην πράξη αυτό πού λέμε, ή σκεφτόμαστε συνήθως εκ του ασφαλούς, βλέποντας τα πράγματα αφ’υψηλού και πάντα με τήν ευκολία που μάς παρέχει το διαδίκτυο, θα πούμε χωρίς καμία ευθύνη τήν άποψη μας, τήν γνώμη μας αλλά κυρίως, να κάνουμε τήν κριτική μας, συνήθως κακοπροαίρετη, σε όλους γιά όλα, άσχετα εάν είμαστε ή δεν είμαστε ειδικοί και εξειδικευμένοι να το πράξουμε!
Φυσικά θα πεί κάποιος “Μα καλά, μέ όλα αυτά πού συμβαίνουν στην χώρα μας, εμείς δεν πρέπει να έχουμε άποψη, γνώμη….δεν έχουμε δικαίωμα να κριτικάρουμε τά γεγονότα και να κρίνουμε τους ανθρώπους πού τα πράττουν;” (Εδώ θά πρέπει να τονίσω πώς ΄δεν αναφέρομαι σέ εγκληματικές πράξεις και ενέργειες, ιδιαίτερα δέ σέ ότι αφορά τά εγκλήματα τών πολιτικών σέ βάρος τής Πατρίδας μας, τά οποία καί θά πρέπει να οδηγηθούν ενώπιων τού λαού στήν Δίκη Τής Αθήνας)!
Φυσικά και πρέπει να έχουμε φίλοι μου!! Εννοείται πώς έχουμε κάθε δικαίωμα να σκεφτόμαστε, να μιλάμε, να αξιολογούμε, να κρίνουμε και να σχολιάζουμε τά πάντα πού αφορούν τήν πατρίδα μας, το μέλλον μας….να αντιδρούμε δημιουργικά και όλα όσα τέλος πάντων ήδη κάνουμε ώς ελεύθεροι και σκεπτόμενοι άνθρωποι! Μέχρι όμως ποιού σημείου αυτό μπορεί να είναι υγιές και να έχει όφελος ουσιαστικό είτε σε ατομικό είτε σε συλλογικό επίπεδο; Πού φτάνει ή γνώση μας ώστε να κρίνουμε επαρκώς και αξιοκρατικά τα πάντα όλα;
Πόσο υγιές είναι οί άνθρωποι να στεκόμαστε οχυρωμένοι πίσω από ταμπέλες όπως και στην φωτογραφία; Δυστυχώς σήμερα οί περισσότεροι από εμάς είμαστε ακριβώς αυτό: Οι περισσότεροι απλώς κρίνουμε, άλλοι επίσης πολλοί, απλώς μιλάμε ή και φωνάζουμε, ( έχει πολύ πέραση τελευταία αυτό, νά τό προσέξουμε… Κυκλοφορούν άνθρωποι κενοί χωρίς ουσία καί αξίες, πού όμως κάνουν πολύ θόρυβο σάν άδειοι τενεκέδες και παρασύρουν κόσμο πίσω τους) καί λίγοι, πολύ λίγοι περνάνε στις πράξεις! Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα! Ότι οί πολλοί κρίνουν τούς λίγους χωρίς ποτέ να πράττουν οί ίδιοι ώστε να βρεθούν στην ίδια θέση καί κρινόμενοι!
Ξέρετε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι άνθρωποι οί οποίοι κάνουν πράξεις, δηλαδή αυτοί πού δημιουργούν, αυτοί πού παράγουν έργο, οποιοδήποτε έργο, αυτοί πού είναι ενεργοί δραστήριοι, ώς μη αλάνθαστοι, υπόκεινται στους κανόνες της…..φύσεως, δηλαδή θα κάνουν και λάθη, θα κάνουν επιλογές οί οποίες μπορεί να αποδειχθούν μη σωστές, θα πέσουν έξω στις εκτιμήσεις τους, στις προσδοκίες τους…ενδεχομένως θα επηρεάσουν και τον περίγυρο τους συνήθως αρνητικά και γιατί όχι, θα υποστούν τίς συνέπειες των επιλογών τους. Όταν έρχεται λοιπόν μοιραία ή ώρα της κριτικής ας προσέξουμε πολύ, ας σκεφτούμε μέ πνεύμα συνέσεως και τήν αρετή τής διάκρισης ώστε ή όποια κριτική μας να έχει κατεύθυνση θετική και όχι ελαφρά τη καρδία καταγγελτική ή τις περισσότερες φορές καταδικαστική ακόμα!
Πίσω από φαινομενικά “αθώα” γεγονότα ή πράξεις μπορεί να κρύβεται πολύ…βρωμιά, όπως επίσης όμως, πίσω από φαινομενικά….ακατανόητες πράξεις μπορεί να υπάρχει πολύ καθαρότητα! Ή αλήθεια πολλές φορές αν και είναι μπροστά στα μάτια μας δεν είναι ευδιάκριτη γιά πολλούς, διότι έχουμε μάθει να στεκόμαστε πίσω από την ταμπέλα μέ τούς πολλούς, πιστεύοντας ότι αυτό πού έχει σημασία και αξία είναι ή ποσότητα και όχι ή ποιότητα!
Άς βάλει λοιπόν ή κάθε μία και ο κάθε ένας τον εαυτό του σε μία εσωτερική αναζήτηση, μέ αναγωγή του προβληματισμού σε όλες τις φάσεις της ζωής, ατομικής συλλογικής, οικογενειακής, φιλικής, κοινωνικής, πολιτικής και ας βρεί πού μπορεί να τής η τού φανεί χρήσιμη, ή ανάγνωση του παρόντος άρθρου…..Στο χέρι μας είναι να αλλάξουμε, να αλλάξουμε τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς, να γίνουμε άνθρωποι της πράξης και όχι τής κρίσης και τής άγονης κριτικής, άνθρωποι άξιοι μέ αξίες τέτοιες, πού θα αναπαράγουν αξίες, ας βάλουμε λίγη πνευματική φώτιση μέσα στις ψυχές μας και πολλά πράγματα θα πάρουν το δρόμο τους χωρίς πολλές προσπάθειες!
Ας αλλάξουμε λοιπόν την θέση στην οποία βρισκόμαστε και ας πάμε στην ταμπέλα του: ”ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ”.
ΓΡΑΦΕΙ: Γιώργος Αυλωνίτης.
Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της πολιτικής
παράταξης ”Ελεύθερη Πατρίδα”.
