Η Δεξιά στην Ελλάδα ενεργοποιεί την ειρωνεία. Τι έχει συμβεί και δεν έχουν καταλάβει οι ένοικοι της δεξιάς πολυκατοικίας ότι έχει κατεδαφιστεί και τα υλικά της μένουν αδιάθετα;
Η ΝΔ ήταν ένα προσωποπαγές κόμμα με προσωποπαγή πελατεία και με ιδεολογία που κινήθηκε στα αβαθή μιας αγροτικο-αστικής χειμαζόμενης κοινωνίας.
Προσπάθησε να κρατήσει τη λεία της αλλά κατάλαβε (αργά μάλλον) ότι είχε διαρροές ψήφων γιατί η ίδια δεν είχε ορίζοντα όπως η γαλλική ή η ιταλική δεξιά οι οποίες διεκπεραίωναν προοπτικές της χώρας τους και πραγματοποιούσαν αξιολογήσεις και εναλλακτικότητες. Εδώ η δεξιά διατηρούσε μαυλιστικούς δεσμούς με την «αγέλη» των ψηφοφόρων της σε επίπεδο ρουσφετιού.
Οι ιστορικές συνθήκες όμως άλλαξαν ο παγκοσμιοποιημένος νεοφιλελευθερισμός ήρθε σε δεξιά και αριστερά για να μπολιάσει τις ιδεολογίες τους ως προείκασμα πολιτικού σκοταδισμού με τη σφραγίδα του νέου και να καταργήσει τις διαφορές μεταξύ των δύο πόλων θέτοντας την πολιτική πέρα από τη δεξιά και την αριστερά.
Εκείνο όμως το νέο του παγκοσμιοποιημένου φιλελευθερισμού δεν έφερε έτσι όπως αναχωνεύτηκε με τις εγχώριες ιδεολογίες (οι οποίες είτε το θέλουμε είτε όχι, διατηρούν ακόμη ένα dna που λειτουργεί ως σπόρος ιδιαιτερότητας όπου καμία διεθνοποιημένη ή παγκοσμιοποιημένη πολιτική δεν μπορεί να το εξαφανίσει) μια μεταϊστορική συνάντηση, αλλά οικοδόμησε μια εξουσία που ισχυροποιεί τους πολιτικούς νομιναλισμούς της καταπίεσης και υποβάλλει τους πολίτες στις μεταλλικές κληρωτίδες του ολοκληρωτισμού.
Τι συνέβη λοιπόν παγκοσμίως; Ο παγκοσμιοποιημένος νεοφιλελευθερισμός φάνηκε να ήταν άπορος και αδιέξοδος, με ιδεολογήματα αφώτιστα και αδειασμένα. Απορημένοι λοιπόν και άποροι (εξ΄ αιτίας της νέας οικονομίας) οι πολίτες με την εφαρμογή του σε όλες τις πλειοψηφικές κομματικές παρατάξεις (είπαμε ότι ο παγκοσμιοποιημένος νεοφιλελευθερισμός εισχώρησε ως έσχατη αναγωγή παντού) παγιδεύτηκαν στο αδιέξοδο και στην πολιορκία της υποταγής (obsequium) του.
Στην Ελλάδα η δεξιά με τα μονοειδή και αδιαβάθμητα ιδεολογήματα της ήθελε έναν αρχηγό ο οποίος να εκπροσωπεί όλον αυτό τον καταρράκτη της αλλαγής. Πίστεψαν έτσι, ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης γόνος γνωστής πολιτικής οικογένειας έχοντας όλα τα πολιτικά pedigree θα κόμιζε την αποτελεσματική προσπάθεια να οδηγήσει τη ΝΔ στη νέα σκηνή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποιημένης ιστορίας.
Βέβαια ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι Ανδρέας Ανδριανόπουλος ο οποίος έχει μια κατακτημένη γνώση περί του παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελευθερισμού, αποτελεί μάλλον έναν πολιτικό ο οποίος λειτουργεί ως παρακολούθημα των μεγάλων αποφάσεων που λαμβάνονται από τα κέντρα της παγκόσμιας εξουσία.
Έτσι ο Κυριάκος Μητσοτάκης καλλιέργησε μια νεοφιλελεύθερη λαϊκίστικη πολιτική (στη βάση της επιδοματικής διαχείρισης με επιδοτήσεις, επιστροφές και καλάθια του νοικοκύρη, δηλαδή προσφορές) κεντροθετημένη όμως αυτή η πολιτική στις προοπτικές και στα κέρδη της αγοράς και κυρίως στον άξονα που κινείται γύρω από τις εισαγωγές, τις προμήθειες, τις διαπλοκές. Διακρίνεις μάλιστα όταν ο κ. Μητσοτάκης εκθέτει τις πολιτικές του ανησυχίες ένα λαϊκίστικο ελιτισμό όπου όλες οι νεοφιλελεύθερες λαϊκές προθέσεις του, προϋποθέτουν την άρνηση των υποσχέσεων του.
Οι παραπάνω εικόνα του συμπληρώνεται από τη ναρκισσευόμενη και παραπλανητική τακτική, του άλλα λέω, άλλα εφαρμόζω, η οποία περνά μέσα από μια αυτοεφαρμογή της απαίτησης για μια βεβαίωση και για μια αλήθεια πάνω από την ίδια την απαίτηση.
Στο πολιτικό κόμμα της ΝΔ, υπάρχουν επίσης δύο πρώην πρωθυπουργοί ο Κώστας Καραμανλής και ο Αντώνης Σαμαράς οι οποίοι λειτουργούν με ήπιους αφορισμούς δίχως κάποια κατεύθυνση. Αποδεικνύουν και οι δύο (έτσι αγκυροβολημένοι όπως είναι και οι οποίοι σκουριάζουν από την πολιτική τους ακινησία) ότι έχουν υπογράψει την απόσυρσή τους από την πολιτική.
Βλέπετε με την αποχώρηση όλοι οι πρώην πρόεδροι σε όλα τα κόμματα υπογράφουν ένα συμβόλαιο υποταγής δηλαδή ένα είδος κρυπτογράμματος της παρακμής του παλιού που διαχειρίστηκαν και της ανατίμησης του νέου. Γι’ αυτό οι ψηφοφόροι της ΝΔ που έχουν κάποιες ελπίδες από το δίδυμο Καραμανλή Σαμαρά να γνωρίζουν ότι εκείνοι δε θα μπορέσουν να φέρουν ανακατατάξεις γιατί ούτε καταξιώθηκαν στην κοινωνία, ούτε διέθεταν μια στάση, μια αντίσταση, σε αυθαιρεσίες και αντιδημοκρατικές ανωμαλίες. Πάντα υπερψήφιζαν και πρότειναν όταν ήτα πρωθυπουργοί τη δουλική ένταξη των πολιτών σε ένα ανεξέλεγκτο μηχανισμό εξουσιοφρενίτιδας.
Τι άλλο μένει από τη δεξιά πολυκατοικία; Τα ορφανά του ΛΑΟΣ και κάποιες συνομοταξίες με θολό πατριωτισμό οι οποίοι έχουν ασπαστεί τη σποδό της πατριδοκαπηλίας και της εθνοχρονογραφίας.
Η δεξιά πολυκατοικία έχει γκρεμιστεί καιρό αλλά πολλοί δε το έχουν καταλάβει. Γιατί γκρεμίστηκαν και οι ελπίδες κάτω από το βάρος της πατριωτικής απελπισίας και τον εξευγενισμό της υποταγής που έφτιαξαν οι αρχηγοί και οι κοινοβουλευτικοί της ΝΔ όταν δέχτηκαν τα μνημόνια και καλλιέργησαν τις πολιτικές συγκυβερνήσεις. Ως οικόπεδο μη διατηρητέο πλέον ο κ. Μητσοτάκης σκέφτεται να οικοδομήσει ένα σούπερ μάρκετ πολιτικής όπου θα συνυπάρχουν όλες οι πολιτικές αποχρώσεις οι οποίες θα συναιρούνται σε ένα κοινό παγκοσμιοποιημένο λόγο και σε μια κοινή παγκοσμιοποιημένη λογική.
Απόστολος Αποστόλου. Καθηγητής πολιτικής και κοινωνικής φιλοσοφίας
