Είμαστε μπροστά σ’ ένα νέο γεωπολιτικό πειραματισμό ο οποίος προκύπτει από την υπερταχεία κυκλοφορία των γεγονότων. Η θεοποιημένη βιοεξουσία πλέον με τον γεωπολιτικό υπερθερματισμό της γίνεται συνειδητά ιστορική και νοείται σαν εκτέλεση εντολών.
Μετά την πανδημία που μετέβαλε τους πολίτες του πλανήτη σε στρατιωτάκια ακούνητα και αλάλητα, ήρθε ο πόλεμος Ρωσίας Ουκρανίας, η επισιτιστική κρίση, η ενεργειακή περιπέτεια, ανατρέποντας για μια ακόμη φορά όλες τις υλικές προϋποθέσεις που διαχειριζόμασταν.
Οι νέες εξελίξεις ξεπερνούν το σύνολο των εικόνων ως θέαμα και γίνονται κοινωνικές σχέσεις ο πολίτης του πλανήτη μαθαίνει πολύ γρήγορα να εκτελεί διαταγές να χάνει τη συνείδηση του εαυτού του και να στραγγαλίζει τη λογική του.
Ο νέος πλανητικός πολίτης έτσι και αλλιώς λειτουργεί «παρανοηματισμένα» στο έκπτωτο επιστέγασμα της κρίσης η οποία με τη σειρά της γίνεται μια διαρκής παρέκκλιση. Για να δούμε λοιπόν πως λειτουργεί η παρέκκλιση.
Ο πόλεμος φαίνεται να κεφαλαιοποιεί τα κέρδη του.
Οι ΗΠΑ μέσω του πολέμου έβαλαν την Ευρώπη στο άρμα της πλήρους υποταγής τους σε όλους τους τομείς.
Ο Πούτιν πήρε όσα ήθελε να πάρει και καλεί τον ανεκδιήγητο ηθοποιό της Ουκρανίας σε διάλογο.
Η Ουκρανία ερημοποιήθηκε.
Ενώ ο διευθυντής της CIA Ουίλιαμ Μπέρνς και ο Ρώσος Σεργκέϊ Ναρίσκιν επικεφαλής της Υπηρεσίας Εξωτερικής Κατασκοπείας σε συνάντηση του στην Τουρκία προετοίμασαν τα προσύμφωνα του τέλους του πολέμου.
Ο «απίθανος» ηθοποιός και πρόεδρος της Ουκρανίας επιμένει στον πόλεμο, αλλά το πολιτικό του τέλος φαίνεται να έχει συζητηθεί σε περίπτωση που συνεχίζει να βάζει τις επίμονες αξιώσεις του για συνεχιζόμενη οικονομική και πολεμική ενίσχυση της Ουκρανίας. Αδυνατεί να καταλάβει ότι υπάρχει και ένα τέλος γιατί αλλάζουν οι συσχετισμοί δύναμης, όσο και αν αυτό χαλάει τα προσωπικά κέρδη των πολιτικών ηγετών κάποιας χωρών. Ο πόλεμος και η πολεμική συνιστούν – έγραφε ο Μισέλ Φουκώ – μια παρασιτική μορφή όχι τόσο στην αναζήτηση της αλήθειας όσο στο τρόπο παραγωγής της που κάθε φορά κινείται στη βάση νέων συμφερόντων.
Να γιατί η Αίγυπτος θα τα βρει με την Τουρκία και ο Νετανιάχου επίσης θα δει κέρδη σε μια συνεργασία με την Τουρκία. Έτσι και αλλιώς ο East Med αποτελεί ένα όνειρο μεγαλεπήβολο και η πιο φτηνή μεταφορά αερίου δείχνει να περνά από το τουρκικό έδαφος. Στον ίδιο άξονα των νέων συμφερόντων με την βοήθεια των αμερικανών, Ισραήλ και Λίβανος έχουν βρει ένα τρόπο επικοινωνίας με την οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών και μάλιστα με την ανοχή της Χεζμπολάχ. Και ως εκ τούτου δεν θα είναι απίθανο Ιράν και Ισραήλ στο μέλλον – το οποίο (μέλλον) δεν αποκλείει τίποτα – να βρεθούν κοντά σε ένα τροχιακό κύκλωμα ανοχής μεταξύ των, δίχως αναγνώριση.
Εξάλλου το μονοπωλιακό εξουσιαστικό σύστημα έχει βρει τρόπους τα έθνη να ξεπερνούν τις αντιθέσεις τους με την κατάφαση της διαφωνούσας συμφωνίας.
Τα συμφέροντα δρομολογούν ορίζοντες που μας πειθαρχούν εμάς και τις ρητορικές μας. Έτσι λοιπόν ρητορικές νικηφόρες και ηττημένες, κατεστημένες και ανατρεπτικές, επίσημες και ανεπίσημες, από διαφορετικούς δρόμους δοξολογούν τώρα πια τα ίδια συμφέροντα (το άλλο γίνεται το ίδιο στην παγκόσμια δια-πολιτική σκακιέρα ) και εκδικούνται ό,τι δεν υποτάσσεται.
Θύτες και θύματα εξ’ ορισμού έχουν αθωωθεί αλλάζοντας ρόλους. Οι κοσμο-οδηγητές του πλανήτη ξέρουν ότι οι νεκροί δεν επιστρέφουν ποτέ και όταν λύνονται κάποιοι λογαριασμοί κάποιοι άλλοι θα πρέπει να ανοίγουν. Εξάλλου ξέρουμε ότι ο κόσμος κτίζεται πάνω σε ένα σκισμένο χαρτί (η μοιρασιά του κόσμου στη «Διάσκεψη της Μάλτας») και ποτέ δεν υπάρχουν παραστάσεις διαδίκων της ιστορίας μεταξύ νικητών και ηττημένων ενώπιον δικαστηρίων. Και αν υπάρξουν οι ποινές για τους ενόχους είναι χάδι, γιατί πάντα τους σώνει μια θεϊκή ασυλία.
Όλοι σήμερα επενδύουν σε μια νέα επινόηση του κόσμου που αποτελεί όμως και μια παραγνώριση του κόσμου. Είναι γνωστό εξάλλου ότι στην ιστορία γράφονται πολλοί επίλογοι χωρίς ποτέ εκείνοι να κλείνουν κάποια κεφάλαια και να προχωρούμε σε νέα.
Παγκοσμίως ποτέ μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν ξεπεράσαμε εκείνο το εμπρός πίσω, το οποίο λειτουργεί συντονισμένα σε μια ακινησία και επικυρώνει όλες τις γνησιότητες της σταματημένης ζωής μας. Και δεν υπάρχει πια κανένα προβάδισμα στην ιστορία, αλλά μόνο μια δορυφοριοποίηση στα αποδοτικά και κεφαλαιοποιημένα κέρδη. Η ιστορική διαδικασία μοιάζει πλέον να μην έχει ανάγκη την πολιτική, δεν κτίζεται με θυμό, με επαναστάσεις ή με αρνήσεις, αλλά μόνο με την κεφαλαιοποίηση του κέρδους που μπορεί να οδηγήσει και σε αφανισμό λαούς. Να γιατί η ζωή σήμερα όσο ποτέ άλλοτε εκκυβεύεται από ανέλεγκτες δυνάμεις.
Απόστολος Απόστολου. Καθηγητής πολιτικής και κοινωνικής φιλοσοφίας
