Μάνος Οικονομίδης
Δεν περίμενε κανείς φυσικά τα τελευταία, ακραία και δραματικά γεγονότα στην Τουρκία, για να επιβεβαιώσει πόσο… ξένος προς την έννοια της Δημοκρατίας και των αξιών του Διαφωτισμού είναι ο Ταγίπ Ερντογάν.
Ο άλλοτε δήμαρχος Κωνσταντινούπολης, που βρέθηκε ακόμη και στη φυλάκη για τα πιστεύω του, κατάφερε τα τελευταία χρόνια να κυβερνήσει την Τουρκία με σιδηρά πειθαρχία, και ουσιαστικά να έχει εγκαθιδρύσει στην Άγκυρα ένα καθεστώς το οποίο στηρίζεται στην υπεραξία του φόβου που προκαλεί στους αντιπάλους του.
Μετά το “πραξικόπημα” και την αποτυχημένη απόπειρα ανατροπής του από την εξουσία, ο Ερντογάν δείχνει στον πλανήτη, σε όσους τον θεωρούσαν έστω “αναγκαίο κακό” και επίσημο συνομιλητή από την πλευρά μιας μεγάλης και στρατηγικά κρίσιμης χώρας, πόσο επικίνδυνος μπορεί να γίνει.
Φυσικά, καθένας μπορεί να προβλέψει ποιό θα είναι το τέλος του, ανακαλώντας και τις διδαχές της Ιστορίας, αλλά δεν είμαστε ακόμη σε αυτό το σημείο. Αντιθέτως, ο Ερντογάν σκληραίνει, και δείχνει ένα πρόσωπο που προκαλεί αποστροφή σε κάθε πολίτη ο οποίος σέβεται στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα.
Τη χοντροειδή δήλωση περί της πρόθεσής του να εκτελέσει τους πολιτικούς αντιπάλους του, αντί να τους… ταϊζει στις κρατικές φυλακές, ήρθε να διαδεχθεί η άρνηση ταφής των νεκρών που προέρχονται από την πλευρά των “πραξικοπηματιών”.
Αλήθεια, από πότε μια Δημοκρατία δεν θάβει τους νεκρούς της; Και πόσο ακόμη θα ανέχεται η διεθνής κοινότητα, μια τόσο ακραία έκπτωση από την κανονικότητα μιας Δημοκρατίας, σαν και αυτή που έχει… ζωγραφίσει ο Ταγίπ Ερντογάν στην Τουρκία;
