Με αφορμή το άρθρο
Γιατί γίνονται όλα αυτά ;
, του οποίου αντιγράφω (καλοπροαίρετα) τον τίτλο και την εικόνα και τιμώντας τον αρθρογράφο Γ.Μ. (που τον παρακολουθώ συστηματικά), θέλω να εκφράσω κάποιες απόψεις και προβληματισμούς, παράλληλα προσθέτοντας την δική μου πρόταση-άποψη.
Σε καμμία περίπτωση δεν διαφωνώ με τον αρθρογράφο, που φαίνεται να είναι καλά διαβασμένος πάνω σε αυτά τα θέματα. Μπράβο του, γιατί είναι σπάνιο σήμερα, και δεύτερο μπράβο, που μοιράζεται τις εμπειρίες και γνώσεις του, ώστε κάποιοι συνάνθρωποι να ωφεληθούν.
Ο προβληματισμός μου είναι στην χρήση εκκλησιαστικών όρων, που ο πολύς κόσμος (ακατήχητος αφού η ιεραρχία -αλλά και η πολιτεία- εκεί τον κατάντησε) αδυνατεί να καταλάβει ή τους συγχέει με συνώνυμους κοσμικούς όρους. Παραδείγματος χάριν η “ταπείνωση” τι σχέση έχει η εκκλησιαστική της έννοια με την κοσμική; Όταν ο κόσμος ακούει “τον ταπείνωσε” καταλαβαίνει “τον εξευτέλισε”, “τον ρεζίλεψε”, “τον έκανε να χάσει την αξιοπρέπειά του” κ.α. Όταν όμως εκκλησιαστικά λέμε “ταπεινώθηκε (ενώπιον του Κυρίου)”, εννοούμε ότι αποκτά “την αίσθηση κι ενέργεια της Αγάπης του Κυρίου, της μακαρίας αγνότητας και Θείας ελλάμψεως, του φόβου Κυρίου και της εσωτερικής αλάνθαστης πληροφορίας και τόσων άλλων…” (ίδε περί ταπεινοφροσύνης – 25η κλίμαξ Αγ.Ιωάννου Σιναϊτου). Τι σχέση μπορεί να έχει το κοσμικό ξεφτίλισμα (κοσμική ταπείνωση – επιβαλόμενη από άλλους) με την ταπείνωση, που ξεπηδά έσωθεν, από την ψυχή και σε ανεβάζει ένα σκαλοπάτι προς την θέωσιν; Τελικά ποιός ακατήχητος θα γυρέψει να ταπεινωθεί;
Επαναλαμβάνω ότι σε καμμιά περίπτωση δεν μέμφομαι τον άξιον αρθρογράφον αλλά την διαμορφωμένη κοσμική αντίληψη. Όταν προ καιρού απηύθυνα μια δημόσια επιστολή προς την Ιεραρχία της Ελλάδας (http://ul.to/jqq44nhu ) κι αναγκάστηκα να μελετήσω τα σχετικά θέματα, διαπίστωσα έντρομος την υπάρχουσα σχετικήν “αγραμματοσύνη” ακόμα και μέσα στους εκκλησιαστικούς κύκλους, όταν οι περισσότεροι όχι μόνο συγχέουν αλλά και δικτατορικά επιβάλουν αντί της εκκλησιαστικής έννοιας “υπακοή” την “σκυλίσια υποταγή”. Απίστευτο αλλά πραγματικό…
Επειδή η εποχή μας, της επίπλαστης και πλανεμένης παιδείας (μάλλον α-παιδείας) μοιάζει απόλυτα με την εποχή ενανθρωπισμού του Χριστού, όσον αφορά την σύγχιση των εννοιών, τολμώ να προτείνω σαν (εκ)παιδευτικό παράδειγμα τον τρόπον διδασκαλίας του ίδιου του Χριστού μας, την παραβολή. Ακούστε λοιπόν :
<< Κάποιος Πατέρας, με τεράστια περιουσία, έκανε με πολύ αγάπη σχέδια να τον κληρονομήσουν τα παιδιά του. Αυτά όμως αντί να σπουδάσουν και να εκπαιδευτούν, ώστε να φθάσουν το πνευματικό ύψος διαχείρισης της περιουσίας, το έρριξαν στην “ασωτία”, στις κακές παρέες, στα ναρκωτικά και τις εφήμερες, ψυχοφθόρες, ανώφελες κι ανούσιες απολαύσεις. Το κακό παντού υπάρχει, με όλες του τις κλίμακες, από τα βαποράκια, τους μικροdealers και μεγαλοdealers ως τη κορυφή, τον αρχιΝονό, τον αφέντη όλως των σκοτεινών. Τι να κάνει ο Πατέρας, να μαζέψει τα παιδιά τραβώντας τα από τα αυτιά; Γνωστή η φύση των παιδιών, αντιδραστικά τα περισσότερα κι επιρρεπή στο κάθε κάλεσμα των γκρουπούσκουλων κωλόπαιδων Μυτόγκα, Αφτιά, Μαντολάτου, Αλεξοκούλη, Σκύψα, Ψόρου κλπ, που θα στηθούν έξω από το σπίτι του Πατέρα και θα τον ειρωνεύονται :
– Ρε βουτυρόπαιδο, δεν έχεις προσωπικότητα; Ό,τι σου πει ο γέρος σου; Ουουστ, ξεφτίλα…
Πιθανότατο αποτέλεσμα να ξανακυλίσει στα “εθιστικά” και στα σκληρότερα και στα “σκληρότατα”.
Πάνσοφος όμως ο Πατέρας, ακολουθεί άλλον δρόμο. Τα αφήνει να κυλιστούν στην αμαρτία μέχρι να καταλάβουν ότι ο δρόμος έχει ένα τέλος οδυνηρό και δεν οδηγεί πουθενά. Πρέπει να ωριμάσει το παιδί μέσα από τις δυσκολίες, να ατσαλωθεί η ψυχή του και το δικό του πατρικό πνευματικό DNA, να εξαλείψει το σατανικά επιβαλόμενο εμβολιάσιμο mRNA, της μαφίας των κουλιστών. Και τότε με πραγματική “ταπείνωση”, θα αποκτήσει την αίσθηση της Αγάπης του Πατρός και την έλλαμψη και φόβον (σεβασμόν) Του, για να αποδειχτεί άξιος της Πατρικής κληρονομιάς!!!
Πως είπατε; θα χάσει τα ανέμελα χρόνια της εφηβείας; Βρείτε κάποιον ανέμελο, που έμεινε στην ιστορία και κάντε τον αφίσσα στο “παιδικό” σας δωμάτιό. Θα κερδίσει όμως την αιώνια Σοφία και μακαριότητα. Τι σημαντικό κάνει κάποιος σας έφηβος και τι σαν “πνευματικός” ενήλικας;
Πως είπατε; μπορεί εν τω μεταξύ να πεθάνει το παιδί και να το χάσει ο Πατέρας; Μα δεν μιλάμε για όποιον-όποιον πατέρα αλλά για τον Παντοδύναμο Πατέρα, που στο κάτω-κάτω απέδειξε ότι δεν υπάρχει θάνατος, θανάτω θάνατον πατήσας!!! >>
Από που ξεκινήσαμε; “Γιατί γίνονται όλα αυτά;”
ΝΑ ΛΟΙΠΟΝ ΓΙΑΤΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ! ΓΙΑ ΝΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΟΥΜΕ, ΝΑ ΦΑΕΙ Η ΜΟΥΡΗ ΜΑΣ ΧΩΜΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΕΚΤΙΜΑΜΕ ΤΗΝ ΑΠΕΙΡΗ ΓΟΝΕΪΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΚΙ ΑΓΑΠΗ.
Για τα λοιπά παιδιά ό,τι φάνε κι ό,τι πιούνε κι ό,τι …. μια ζωή την έχουνε κι αν δεν την χαλαλίσουνε…
Σας ευχαριστώ
