Αξιότιμε κ. Ηλία Μπέγα (ΜΕΡΟΣ Β’)
Σχετικά με τα στοιχεία που παραθέσατε, στοιχεία αμφισβήτησης του ορθοδόξου φρονήματος του Ιερωνύμου, τα στοιχεία αυτά ενέχουν μια «ιστορία-γίγνεσθαι» και είναι γνωστά από τη δεκαετία του 1950, όταν ο π. Αυγουστίνος Καντιώτης με όρους ορθόδοξης ολότητας, έγραψε:
«Δυστυχώς απροετοίμαστοι και απροπαρασκεύαστοι μετέβησαν εις Evanstoy οι θεολόγοι μας. Απέναντι πολυτόμων συγγραφών περί δόγματος και ηθικής των ευφυεστάτων θεολόγων της λερναίας ύδρας (Π.Σ.Ε.) Τι έργα έχει να παρουσιάσει ο αρχιμανδρίτης; » («Χριστιανική Σπίθα» υπ’ αριθμ. 161/ Αύγουστος 1954).
Ο πόθος «της των πάντων ενώσεως» συγκινεί και ωθεί (μέχρι και σήμερα) πολλούς Ορθοδόξους στα δίχτυα του Π.Σ.Ε. και τον οικουμενισμό, δυστυχώς!
Δεν γνωρίζω πόσο επηρεάσθηκε (τότε) από τις υποκειμενικότητες (αιρετικές) που κατασκεύασε και κατασκευάζει το Π.Σ.Ε.
Γνωρίζω, όμως, πόσο εννοιολογούσε τις πράξεις του, ως Αρχιεπίσκοπος, στον άξονα του Ορθόδοξου νοήματος της αγάπης. Πάντα ομολογούσε την πίστη στο Ορθόδοξο νόημά της.
Να σημειώσω μια κριτική παρατήρηση. Ο π. Αυγουστίνος Καντιώτης ουδέποτε κατηγόρησε (απ’ ότι γνωρίζω) τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο ως δημιουργό οικουμενιστικής θεολογίας – Εκκλησιολογίας.
Θα έλεγα, αντίθετα, ότι η εκκλησιολογική Ορθόδοξη διαμόρφωση της Εκκλησίας της Ελλάδος (τότε), αντανακλάται στις χειροτονίες των επισκόπων που προώθησε στο Σώμα της Εκκλησίας (29 περίπου). Ήταν άνθρωποι υπέρμαχοι της συνέχειας της Ορθοδοξίας στην Εκκλησία της Ελλάδος, της θεωρητικής και πρακτικής ολότητάς της.
Σε μεγάλο βαθμό γνωρίζουμε τις πελώριες όψεις των χειροτονιών του, ήτοι: Αυγουστίνος Καντιώτης, Χαλκίδος Νικόλαος, Θεολόγος Λαρίσης Δημητριάδος Ηλίας κλπ.
Οι χειροτονίες αυτές διασαφηνίζουν-επιτρέπουν την εξαγωγή ενός εγκύρου συμπεράσματος: Δεν ήτο οικουμενιστής, σε μια βαθύτατη κριτική ανάλυση του έργου του.
Σ’ ένα μακρύ σχολιασμό, που αφορά το ζήτημα της ελευθερίας εν μέσω 21ης Απριλίου, ο Αρχιεπίσκοπος είχε εξεγερσιακή συμπεριφορά έναντι της δικτατορίας.
Σχετικά με το συγκεκριμένο πρόβλημα των βασανιστηρίων των πολιτικών κρατουμένων, οι παρεμβάσεις του στο καθεστώς ήταν πολλές, όπως του Νίκου Ψαρουδάκη και του π. Γεωργίου Πυρουνάκη.
Αναμφίβολα, για ν’ αξιολογήσουμε μια ιστορική παρουσία, όπως του Ιερωνύμου, πρέπει να χρησιμοποιήσουμε όλα τα δεδομένα και να τα ερμηνεύσουμε το ένα μέσω του άλλου, μέχρι τον θάνατό του, και όχι να μένουμε μόνο σε ορισμένα γεγονότα «επιδεκτικά αναπαραγωγής».
Στο κείμενο του περιοδικού «ΣΤΑΥΡΟΣ», του έτους 1967, διαβάζουμε (Μάϊος 1967 – Επίκαιροι κρίσεις):
«Η Αριστίνδην Σύνοδος αντί του απελθόντος λόγω ορίου ηλικίας Αρχιεπισκόπου κ. Χρυσοστόμου εξέλεξε παμψηφεί νέον προκαθήμενον της Εκκλησίας, τον αρχιμανδρίτην κ. Ιερώνυμον Κοτσώνην.
Εις το πρόσωπον του νέου προκαθημένου της Εκκλησίας της Ελλάδος οι πολλοί προσβλέπουν με ζωηράς προσδοκίας.
Ποθούν να ίδουν όχι απλώς ένα καλόν Αρχιεπίσκοπον, αλλ’ ένα δυναμικόν και εκτάκτου δραστηριότητος ηγέτην, αντάξιον των κρισίμων καιρών μας. Επί αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου οι πιστοί ποθούν να ίδουν δικαιοσύνην, αγώνας, κάθαρσιν του εκκλησιαστικού οργανισμού εκ των αναξίων, οι οποίοι επί έτη οργιάζουν εις βάρος της τιμής της εκκλησίας, και προπαντός ερρωμένην υποστήριξιν της Ορθοδοξίας, ιδίως έναντι των επιβουλών του προβατοσχήμου παπισμού. Εκτεταμένον πρόγραμμα θίγον όλες της πλευράς της εκκλησιαστικής ζωής ανέπτυξεν ο Μακαριώτατος κ. Ιερώνυμος κατά τον ενθρονιστήριον λόγον του.
Ο «Σταυρός» προσεύχεται να ενισχύη και κραταιώνη ο Θεός και ψυχικώς και σωματικώς, τον νέον Αρχιεπίσκοπον, δια να μή καμφθή υπό το βάρος των τεραστίων ευθυνών, αλλά να δυνηθή να υπηρετήση τον λαόν δραστηρίως και ορθοδόξως και να γράψη εις την ιστορίαν του πρώτου θρόνου της Εκκλησίας της νεωτέρας Ελλάδος σελίδας πίστεως και αρετής» (Σελ. 79).
1ο Σχόλιο: Το κύριο – πρώτο άρθρο του περιοδικού με τίτλο «Θαυμαστόν Εργαστήριον» υπογράφεται: Αρχιμ. Αυγουστίνος Ν. Καντιώτης και όχι Επίσκοπος , διότι χειροτονήθηκε αργότερα. Κανείς δεν μπορεί να ισχυρισθή ότι το άρθρο του «Σταυρού» ήτο αποτέλεσμα συναλλαγής ή επιβολής μιας ευγνωμοσύνης προς τον Ιερώνυμον, που ανέδειξε τον Αυγουστίνο σε Επίσκοπο.
Αναμφίβολα, το άρθρο του “Σταυρού” δεν ήτο για κληρικό οικουμενιστή. Η δομή σκέψης του άρθρου παρουσιάζει ριζικό διαχωρισμό μεταξύ οικουμενιστή και ορθοδόξου κληρικού, όπως ήτο ο Ιερώνυμος.
Στην αντίθετη περίπτωση, κ. Ηλία Μπέγα, το περιοδικό θα είχε αναδιατάξει τα στοιχεία που επικαλείσθαι, που δεν ήταν άγνωστα στον π. Αυγουστίνο Καντιώτη. (τέλος σχολίου)
2ο Σχόλιο: Το φαινόμενο της μαζοποιήσεως, ως μάζωξη – συνάθροιση όλων των πιστών στο Π.Σ.Ε, ισχύει έτι περισσότερο σήμερα. Όλοι όσοι ανήκουν στην Εκκλησία της Ελλάδος (Νέο ημερολόγιο) ανήκουν και στο Π.Σ.Ε.. Αυτό είναι συνέπεια της πρώτης έμπρακτης εφαρμογής του οικουμενισμού με την αλλαγή του εορτολογίου, με την «σύνοδο» της Κρήτης και την αναγνώρισή της από την Εκκλησία της Ελλάδος.
Να υπογραμμίσω ότι και η ενέργειά σας, παρουσίασης επιβαρυντικών στοιχείων για τον Ιερώνυμο, είναι αντίφαση στα όρια του σημερινού τρόπου διοικήσεως της Εκκλησίας. Και σεις ανήκετε στο Π.Σ.Ε, εκτός και αν έχετε εφαρμόση τον 15ον Κανόνα της Α-Β Συνόδου, περί Αποτειχίσεως των πιστών εκ των αιρετικών ποιμένων που κυβερνούν (σήμερα) την Εκκλησία. (τέλη σχολίου).
Μία διευκρίνηση: Έχω, κ. Ηλία Μπέγα, το εξής κριτήριο. Τιμώ όλους εκείνους, Νεοημερολογίτας και Παλαιοημερολογίτας, που με αγαθή συνείδηση-προαίρεση αγωνίζονται για τις άγιες παραδόσεις της Εκκλησίας, ανεξάρτητα της προσέγγισής τους προς το επιθυμητόν, απαιτούμενον υπό της Ορθοδόξου ακριβείας. Μόνο οι κακής προθέσεως «πονηροί δούλοι» που επιθυμούν την αναίρεση των της Εκκλησίας υφηγήσεων είναι εκτός Εκκλησίας.
Μη ξεχνάμε, ότι υπάρχει και η ανθρώπινη αδυναμία, που δεν την υποτιμούμε, διότι (τότε) εύκολα μπορούμε να «πλεονεκτηθώμεν» υπό του Σατανά, όταν εφαρμόζουμε την «άκρα δικαιοσύνη».
Με αγάπη Χριστού
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
Υ.Γ. Σας συνιστώ να διαβάσετε το βιβλίο του Ιερωνύμου Α’, που έχει τίτλο: «Είμαστε Χριστιανοί;» – Αθήναι 1984.
Είμαι στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε ένσταση-παρατήρησή σας.
