ΑΡΧΙΜ. ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ – ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΟΡΟΣ ΤΩΝ ΔΙΑΛΛΑΓΩΝ ΠΡΟΣ ΕΝΟΤΗΤΑ -ΕΠΙΛΟΓΟΣ

ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΟΡΟΣ ΤΩΝ ΔΙΑΛΛΑΓΩΝ ΠΡΟΣ ΕΝΟΤΗΤΑ

ΑΡΧΙΜ. ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΦΙΛΩΤΑ

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Χάριτι του Θεού!

Ολοκληρώθηκε πλέον η πραγματεία μας “Ο ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΟΡΟΣ ΤΩΝ ΔΙΑΛΛΑΓΩΝ ΠΡΟΣ ΕΝΟΤΗΤΑ”. Η εργασία αυτή ξεκίνησε ως έγγραφη κατάθεση προτάσεων προς συνδιαλλαγή των αγωνιζομένων ομάδων και παρατάξεων του Πατρίου Εορτολογίου και του Νέου μετ΄ αλλήλων καθώς και όλων μαζί. Η κρισιμότητα των περιστάσεων με την προώθηση του σχεδίου της Παναιρέσεως των Οικουμενιστών στα πλαίσια της “Νέας Τάξης” δεν επιτρέπει τις μεταξύ των Ορθοδόξων διενέξεις και την διαίρεσή μας σε αντιμαχόμενες μερίδες. Είναι επιτακτική ανάγκη να δημιουργηθεί μια Ορθόδοξη Παρεμβολή όχι μόνο ως κίνημα, όπως εκείνο τον Κολλυβάδων Αγίων που αναζωπύρωσαν την πνευματική κατάσταση των Ορθοδόξων κυρίως στην Ελλάδα, αλλά και ως Συνοδικό Σώμα, το οποίο θα αποτελείται από επισκόπους με πρόεδρο και μία επιτροπή αγώνος μέχρι να συγκροτηθεί Πανορθόδοξη Σύνοδος που θα καταδικάσει τον Οικουμενισμό και τους πρωτεργάτες της αιρέσεως. Στο συνοδικό αυτό προγεφύρωμα οι επίσκοποι που θα προέρχονται από το Πάτριο δεν θα έχουν στο εξής την στενή παραταξιακή θεώρηση του αγώνα αλλά θα έχουν κοινωνία και με επισκόπους που ενδεχομένως θα προέρχονται και από το Νέο ημερολόγιο και, οπωσδήποτε με κληρικούς, οι οποίοι βγήκαν στον αγώνα της αποτείχισης και θα χειροτονηθούν από τους ίδιους ή από κοινού, εφόσον υπάρξουν επίσκοποι εκ του Νέου που θα θελήσουν να συμμετέχουν στην Θεία αυτή Παρεμβολή, δια της οποίας ως θεηγόροι οπλίτες θα καταδικάσουν την κακοδοξία προς δόξα και ειρήνευση της Εκκλησίας.

Το κείμενο των δώδεκα Κεφαλαίων με δέκα μικρές παραγράφους αρχικά άνοιξε σαν βεντάλια στο να εξελιχθούν οι παράγραφοι σε δέκα ενότητες για κάθε κεφάλαιο, ενίοτε εκτενείς προκειμένου να καλύψει την έκταση της ύλης. Η οποία στην ουσία είναι μία Ορθόδοξη Εκκλησιολογία που δεν προέκυψε από τον στοχασμό του γραφείου και των βιβλιοθηκών, ούτε και φιλοδοξεί να έχει την κοσμική επιστημοσύνη αλλά να παρουσιάζει με σαφήνεια τον χαρακτήρα της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας μέσα από την φωτιά της μάχης κατά τον πνευματικό πόλεμο των αντίθεων δυνάμεων του σκότους προς την Ορθοδοξία που λάμπει μέσα στο Ανέσπερο Φως της, καθώς προγεύεται την Βασιλεία του Θεού. Και επειδή “η έλευση του Χριστού έφερε στον κόσμο την Βασιλεία του Θεού. Και ο χώρος, όπου φανερώνεται η Βασιλεία του Θεού, είναι η Εκκλησία”. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η εσφαλμένη εκκλησιολογία του Φαναρίου που ολοένα μεταλλάσεται “ἐπὶ τὸ χεῖρον”, αφού ηγούνται “πονηροὶ δὲ ἄνθρωποι καὶ γόητες προκόψουσιν…. πλανῶντες καὶ πλανώμενοι”(Β’ Τιμ.3,13), η οποία προάγει την αποδόμηση της συνοχής του Σώματος της Εκκλησίας με συνέπειες στην μη δυνατότητα, όχι μόνο της Θεώσεως αλλά και αυτής της Σωτηρίας των μελών Του Χριστού για τα οποία ο Λυτρωτής μας θυσιάστηκε, είναι ανάγκη να χτυπηθεί ως δαιμονική φύτρα, όχι μόνο θεωρητικά αλλά κυρίως εν έργω, με μια πρακτική που θα ενώσει τους Ορθοδόξους προκειμένου να συγκροτήσουν μία Πανορθόδοξη Σύνοδο που θα ελευθερώσει την Εκκλησία από τον Οικουμενισμό. Έτσι θα έχουμε Ελευθέρα και Ζώσα Εκκλησία!

Στο έργο αυτό προτείναμε λύσεις στα προβλήματα που υπάρχουν για ενότητα με συγκεκριμένες προτάσεις. Και αφήσαμε τον χρόνο να κυλήσει μέχρι την ολοκλήρωσή του προκειμένου να καταδείξουμε ότι τελικά δεν υπάρχει άλλη διέξοδος από το να ενωθούμε. Αυτό όμως απαιτεί και ανδρεία και ταπείνωση! Χρειαζόταν επίσης να προταθεί και ένας συγκεκριμένος τρόπος που θα γίνει από κοινού αποδεκτός με τον οποίο δεν θα αδικηθεί εκκλησιαστικά το Πάτριο που ως οι επίλεκτες δυνάμεις της Εκκλησίας, όπως το χαρακτήριζε ο Γέροντας μας πρώην Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος έδωσαν την μάχη πρώτοι και βάσταξαν τον καύσωνα του διωγμού και της εκκλησιαστικής περιθωριοποίησης. Αυτόν τον τρόπο, εξ απόψεως τακτικής και στρατηγικής, εκθέσαμε αναλυτικά με προσωπικό κίνδυνο να θεωρηθούμε αιθεροβάμονες και με προσωπικό κόστος να απομονωθούμε όχι μόνο από το εκκλησιαστικό περιβάλλον του Νέου αλλά και του Παλαιού ως επικίνδυνοι για τον χώρο τους. Όμως “οἶδα γὰρ ὅτι τοῦτό μοι ἀποβήσεται εἰς σωτηρίαν διὰ τῆς ὑμῶν δεήσεως καὶ ἐπιχορηγίας τοῦ Πνεύματος Ἰησοῦ Χριστοῦ, κατὰ τὴν ἀποκαραδοκίαν καὶ ἐλπίδα μου ὅτι ἐν οὐδενὶ αἰσχυνθήσομαι, ἀλλ’ ἐν πάσῃ παρρησίᾳ, ὡς πάντοτε, καὶ νῦν μεγαλυνθήσεται Χριστὸς ἐν τῷ σώματί μου εἴτε διὰ ζωῆς εἴτε διὰ θανάτου” (Φιλ.1,19-20). Σημασία έχει το ποθούμενο η δόξα της Εκκλησίας! Στην εργασία αυτή σαφώς δώσαμε την πνευματική βάση της Εκκλησιολογίας ως συνέχιση του έργου της Θείας Οικονομίας και όχι μια καθιδρυματική θεώρηση. Ο αναγνώστης όμως θα βρει στοιχεία που φαίνονται και οι άσχημες πλευρές του αγώνα, το ανθρώπινο στοιχείο, τις οποίες δεν θελήσαμε να ωραιοποιήσουμε για να υπάρχει αντικειμενικότητα και ιστορική παροχή πληροφοριών, όπως ακριβώς εξελισσόταν ο αγώνας στα διάφορα στάδια, ώστε οι να βγάλουν τα συμπεράσματά τους όσοι μελλοντικά θα μελετήσουν τις καταστάσεις για το, αν οι προτάσεις μας είχαν το χαρακτηριστικό της ουτοπίας και αν οι λύσεις που προτείναμε εδράζονται επί του πραγματικού! Μέσα απ’ όλη αυτή την έκθεση μπορούν να ελεγχθούν και θεολογικώς οι εκκλησιολογικές μας θέσεις και να διαπιστωθούν οι προθέσεις μας στην αποτείχιση καθώς, και το κατά πόσο οι ενέργειές μας εξ απόψεως εκκλησιαστικής Παραδόσεως είναι ορθές και σύμφωνες με τους κανόνες της εκκλησίας και την διδασκαλία των Αγίων Πατέρων.

Με τις μικρές μας δυνατότητες και με την Χάριν του Θεού δεν μείναμε απαθείς και αμέτοχοι μπροστά στο μεγάλο εκκλησιαστικό πρόβλημα της Εκκλησίας. Αυτοί οι αγώνες ήταν για μεγάλα πνευματικά αναστήματα. Όμως οι προηγούμενοι από εμάς δεν έλυσαν το πρόβλημα του Οικουμενισμού με μία πραγματική αποτείχιση και όχι απλώς με διακοπή μνημοσύνου ως διαμαρτυρία μόνο που και αυτή κάποια στιγμή ατόνησε και σταμάτησε, διότι δυστυχώς, έτσι τους συμβούλευε τότε ο αείμνηστος π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος. Και το αποτέλεσμα ήταν να διαιωνιστεί η αίρεση και να πέσει το βαρύ φορτίο της αντιμετώπισης στους αδύνατους ώμους μας. Ο Κύριος γνωρίζει ότι πράξαμε το καθήκον μας. Κάναμε ότι μας ήταν δυνατόν! Από εδώ και εμπρός ας αναλάβει καθένας τις ευθύνες που του αναλογούν.