Ο αββάς Αγάθων*, ο εμπειρότερος άνδρας από όλους τους μοναχούς της εποχής του, που τιμούσε περισσότερο απ’ όλους τη σιωπή και την ησυχία πήγε σε εποχή πανηγύρεως να πουλήσει το εργόχειρό του και βρήκε στην αγορά έναν ξένο ξαπλωμένο και άρρωστο. Νοίκιασε τότε ένα σπίτι κι έμεινε κοντά του εργαζόμενος με τα χέρια του και ξοδεύοντας την είσπραξη για χάρη αυτού και τον εξυπηρέτησε για έξι μήνες, μέχρι που ο ασθενής αυτός θεραπεύτηκε.
Ο Αγάθων, όπως διηγούνται τα αποφθέγματα, έλεγε:
«Ήθελα να εύρω έναν λεπρό να του δώσω το σώμα μου και να πάρω το δικό του». ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΤΕΛΕΙΑ ΑΓΑΠΗ
* Βλ. τα λόγια του στα Αποφθέγματα Γερόντων, Π. Χρήστου, 102-121
ΠΗΓΗ: ΙΣΑΑΚ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ
Λόγοι ασκητικοί
ΕΠΙΣΤΟΛΗ Δ’. 20-22
