Μετά την απελευθέρωση, οι παρασιτικοί τουρκοδοσίλογοι κοτζαμπάσηδες που δεν μπορούσαν να σταθούν πλέον στην επαρχία, μετακόμισαν στα αστικά κέντρα και ειδικά στην Αθήνα. Εκεί, επιδόθηκαν ομαδικά στον παρασιτισμό, στην πολιτική και στο εμπόριο.
Μέσω του εισαχθέντος από τους ίδιους δυτικού κοινοβουλευτικού συστήματος, αντικατέστησαν το μέχρι τότε Σουλτάνο με το μεγάλο γραφειοκρατικό κράτος που δημιούργησαν και επιδόθηκαν στην αγαπημένη τους πρακτική της διαμεσολάβησης μεταξύ του κράτους και των «προστάτιδων» δυνάμεων από το ένα μέρος και του αδύναμου ραγιά από το άλλο, μέσω της τεχνικής του ρουσφετιού και της εκλογικής πελατείας. Εκμαύλισαν την κοινωνία, την οποία έσπρωξαν στο περιθώριο μακριά από τα κέντρα λήψης των αποφάσεων και προήγαγαν τη διαφθορά, την αναξιοκρατία, το ρουσφέτι και το βόλεμα, για να μείνει η δική τους κάστα κλειστή και απείραχτη.
Αυτή η κάστα που αναπαράγεται μέσω της πρακτικής της κλειστής κληρονομικής ελίτ, που η ίδια δημιούργησε, διασπάθιζε πάντα το δημόσιο χρήμα και οδηγούσε συνεχώς το κράτος στη χρεοκοπία.
Σήμερα για παράδειγμα, που χρεοκόπησαν και πάλι το κράτος, αντί να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να προσπαθήσουν να σταθούν απέναντι στο λαό, αντίθετα αντικατέστησαν αμέσως με θρασύτητα το κράτος – σουλτάνο με τους δανειστές, παρέδωσαν τη χώρα δούλα στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες και οι ίδιοι συνεχίζουν φυσικά το ίδιο έργο της διαμεσολάβησης, μένοντας οι ίδιοι, οι οικογένειές τους και τα διαπλεκόμενα συμφέροντα που προστατεύουν στο απυρόβλητο, παριστάνοντας τους αθώους.
Αυτό το απόστημα πρέπει επιτέλους να το σπάσουμε. Τι νόημα έχει να κάνουμε οποιαδήποτε άλλη προσπάθεια; Ποιος θα τη διαχειριστεί; Το ίδιο σάπιο πολιτικό σύστημα;
Αυτός θα πρέπει να είναι ο μεγάλος στόχος. Τελεία και παύλα. Διαφορετικά ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας δεν θα βρει ποτέ δικαίωση και δεν θα έχει ποτέ ολοκληρωθεί. Η δε Ελλάδα θα συνεχίσει να είναι μια ανυπόληπτη ξεπουλημένη Ψωροκώσταινα.
