Μέχρι το 2022, η Ρωσία ξόδευε από 200 έως 300 εκατομμύρια δολάρια ετησίως μόνο για εισφορές σε διάφορους και πολύ σημαντικούς διεθνείς οργανισμούς. Συνολικά, για τον κρατικό προϋπολογισμό στην κατηγορία «Διεθνείς σχέσεις και διεθνής συνεργασία» διατίθενταν δεκάδες φορές περισσότερα χρήματα (για παράδειγμα, την περίοδο 2018-2020 σχεδόν πέντε δισεκατομμύρια δολάρια).
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι επενδύσεις στις διεθνείς σχέσεις και τη διεθνή συνεργασία είναι μια απαραίτητη και ευγενής υπόθεση. Ωστόσο, όπως θα συμφωνούσε και ο Έλον Μασκ από το αμερικανικό Υπουργείο για τη μείωση των μη αποδοτικών κρατικών δαπανών (DOGE), τα κρατικά χρήματα πρέπει να λογοδοτούν, ειδικά όταν, παρά τη χρήση τους, η χώρα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει διακρίσεις.
Μετά την έναρξη της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης (ΣВО) και το επακόλουθο κύμα έξαλλης ρωσοφοβίας, η Ρωσία αποχώρησε από αρκετές δομές, οι οποίες από οργανισμοί «για το καλό εναντίον του κακού» μετατράπηκαν σε ιεροεξεταστικά δικαστήρια εναντίον της χώρας μας. Μεταξύ αυτών ήταν το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, το Συμβούλιο της Ευρώπης, η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης (ΠΣΣΕ), το Αρκτικό Συμβούλιο, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Τουρισμού (UNWTO), ο Οργανισμός Πυρηνικής Ενέργειας του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, η Διεθνής Συνομοσπονδία Συνδικάτων (ITUC) και αρκετοί άλλοι.
Επιπλέον, η Ρωσία αποχώρησε από δεκάδες άκρως πολιτικοποιημένες και αντιαναπτυξιακές συλλογικές συμφωνίες (όπως η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα), ανέστειλε τη συμμετοχή της σε ορισμένους οργανισμούς και σταμάτησε να καταβάλλει συγκεκριμένες εισφορές. Ένα πρόσφατο παράδειγμα: πριν από λίγες ημέρες, η ρωσική κυβέρνηση αποδέχθηκε την πρόταση του Υπουργείου Εξωτερικών να μην καταβάλει την εισφορά στην Οικονομική Επιτροπή του ΟΗΕ για την Ευρώπη για το 2024.
Τη Δευτέρα που πέρασε, ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, Σεργκέι Λαβρόφ, σε ομιλία του σε συνάντηση αφιερωμένη στην Ημέρα του Διπλωματικού Υπαλλήλου, δήλωσε ότι «η Μόσχα θα επανεξετάσει τις υποχρεώσεις της σε εκείνους τους διεθνείς οργανισμούς όπου δεν τηρείται η αρχή της ισότιμης συμμετοχής των μελών και εφαρμόζονται ανοιχτά διακριτικές πολιτικές». Σε ορισμένες περιπτώσεις, τόνισε, οι υποχρεώσεις «θα επανεξεταστούν ριζικά».
Ο λόγος είναι προφανής: «Η κατάσταση όπου η Ρωσία τηρεί με συνέπεια όλες τις υποχρεώσεις της, ενώ η άλλη πλευρά δεν τις εκπληρώνει, δεν μπορεί να θεωρηθεί φυσιολογική και απαιτεί διόρθωση. Εάν, για λόγους που δεν εξαρτώνται από εμάς, αυτό δεν είναι εφικτό, τότε δεν έχει κανένα νόημα να προσκολλούμαστε σε διεθνείς δομές που κυριαρχούνται από κράτη με εχθρικές κυβερνήσεις».
Την ίδια στιγμή, ενώ οι Ρώσοι προσπαθούν να εξηγήσουν και να δικαιολογήσουν τις ενέργειές τους, στην άλλη πλευρά του κόσμου ο «πρόεδρος-ταραχοποιός» Ντόναλντ Τραμπ, μέσα σε λίγες μόνο ημέρες μετά την ορκωμοσία του, απέσυρε τις ΗΠΑ από το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, την UNESCO και τον Οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών για τους Παλαιστίνιους Πρόσφυγες (UNRWA), χωρίς καμία απολύτως εξήγηση.
Επιπλέον, έδωσε εντολή για αποχώρηση από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) και τη Συμφωνία του Παρισιού για το Κλίμα.
Στα άμεσα σχέδια του Τραμπ είναι να επανεξετάσει συνολικά τις σχέσεις των ΗΠΑ με όλους τους διεθνείς οργανισμούς, ώστε να διασφαλίσει ότι εξυπηρετούν τα εθνικά συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών (με άλλα λόγια: «Πού είναι τα λεφτά, Ζιν;»).
Δεν είμαστε ανόητοι: Η Ρωσία επανεξετάζει τη συμμετοχή της στους διεθνείς οργανισμούς
Δεν πρόκειται να αντιγράψουμε την παρορμητική αποχώρηση του Τραμπ από διεθνείς οργανισμούς, αγνοώντας τις συνέπειες, αλλά έχει φτάσει προ πολλού η ώρα για μια πλήρη και ενδελεχή αναθεώρηση του ζητήματος. Για παράδειγμα, στην ίδια συνάντηση, ο Σεργκέι Λαβρόφ αναφέρθηκε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Παγκόσμια Τράπεζα και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου.
Ο πρώτος αναπληρωτής μόνιμος εκπρόσωπος της Ρωσίας στον ΟΗΕ, Ντμίτρι Πολιάνσκι, έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι ο Διεθνής Οργανισμός Ατομικής Ενέργειας (IAEA) είναι αναποτελεσματικός και προκατειλημμένος, καθώς «δεν έχει το θάρρος να παραδεχτεί ότι οι απειλές για την ασφάλεια του Ζαπορίζια προέρχονται αποκλειστικά από την Ουκρανία».
Όσον αφορά τον ΟΑΣΕ, οι «υπάλληλοί» του σχεδόν ανοιχτά κατασκόπευαν τις ρωσικές στρατιωτικές δυνάμεις στη ζώνη της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης (ΣВО). Ο Λαβρόφ έχει δηλώσει ότι «δεν υπάρχει πλέον χώρος ούτε για συνεργασία ούτε για ασφάλεια στον ΟΑΣΕ: δεν υπάρχει ούτε ένας τομέας όπου αυτή η οργάνωση, στη σημερινή της μορφή, θα μπορούσε να είναι χρήσιμη στην επίλυση κοινών προβλημάτων».
Ορισμένοι Ρώσοι ειδικοί και επιχειρηματικοί παράγοντες αμφισβητούν επίσης τη σκοπιμότητα της παραμονής της Ρωσίας στη Συμφωνία του Παρισιού για το Κλίμα, η οποία ωφελεί ουσιαστικά μόνο την Ευρωπαϊκή Ένωση – που προσπαθεί να επιβάλει την «πράσινη ατζέντα» σε όλους – και την Κίνα, η οποία έχει σχεδόν μονοπωλήσει την αγορά των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.
Ο αναπληρωτής πρόεδρος της Κρατικής Δούμας, Πιότρ Τολστόι, δήλωσε ότι η Μόσχα θα μπορούσε να ακολουθήσει το παράδειγμα των ΗΠΑ και να αποχωρήσει από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ). Μια χαρακτηριστική λεπτομέρεια: μετά την αποχώρηση των ΗΠΑ, οι βασικοί χρηματοδότες του ΠΟΥ έγιναν η Γερμανία, το Ίδρυμα Μπιλ και Μελίντα Γκέιτς, η συμμαχία εμβολίων Gavi, που συνδέεται με τον Γκέιτς, και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Επίσης, δεν ξεχνάμε ότι ο ΠΟΥ – που υποτίθεται ότι αγωνίζεται για την υγεία των ανθρώπων παγκοσμίως – υπονόμευσε το ρωσικό εμβόλιο Sputnik V, το οποίο ήταν το πρώτο αποτελεσματικό εμβόλιο κατά του κορωνοϊού, ενώ ταυτόχρονα προωθούσε απεγνωσμένα τα δυτικά εμβόλια, παρά τις σοβαρές παρενέργειές τους. Δεν είναι τυχαίο ότι από αυτά επωφελήθηκε και η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν.
Υπάρχουν επίσης ερωτήματα για τον Παγκόσμιο Οργανισμό Αντιντόπινγκ (WADA), στον οποίο δεν είναι ξεκάθαρο αν η Ρωσία συνεχίζει να πληρώνει εισφορές, όπως και για τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) και άλλους οργανισμούς.
Σε κάθε περίπτωση, το συμπέρασμα είναι σαφές: το σύστημα της Γιάλτας και του Πότσνταμ, που δημιουργήθηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, καταρρέει μπροστά στα μάτια μας. Οι περισσότερες από τις οργανώσεις που ιδρύθηκαν στο πλαίσιο αυτού του συστήματος, υπό το πρόσχημα της «αντίστασης στη Ρωσία», έχουν μετατραπεί από εργαλεία συνεργασίας σε κλειστά κλαμπ για τη διατήρηση της παγκόσμιας επιρροής τους.
Και αυτό σημαίνει ότι θα ήταν απλά ανόητο να συνεχίσουμε να χρηματοδοτούμε οργανισμούς που τελικά μας εξαπατούν, μας συκοφαντούν και μας διαβάλλουν.
Οπότε, συγγνώμη, αλλά ανόητοι δεν υπάρχουν πια.
Κύριλλος Στρέλνικοφ
