Η Μόσχα είναι ο πνευματικός κληρονόμος της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, του Βυζαντίου. Η Τρίτη Ρώμη
Ο βαθυστόχαστος Άγγλος ιστορικός Arnold Toynbee προέβλεψε στο βιβλίο του «Ο Πολιτισμός σε Δοκιμασία» (Civilization on Trial —1948) τη σημερινή Ρωσία, που αντιστέκεται σθεναρά στην παρακμιακή Δύση, μέχρι εσχάτων, από τότε που ακόμη κυβερνούσε ο Στάλιν, το 1948.
Το βιβλίο του Βρετανού ιστορικού Arnold Toynbee, (1889 –1975) «Ο Πολιτισμός σε Δοκιμασία –1948»
του Ιταλού Αναλυτή Paolo Becchi
Η Ρωσία ανακτά στις ημέρες μας, την χαμένη αξιοπρέπεια της, την Βυζαντινή μεγαλοπρέπεια, που φάνηκε, προς στιγμήν, ότι την έχασε οριστικά, με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτή η Ένωση κατέρρευσε & τελείωσε και, μαζί της, τελείωσε και η αφήγηση του κομμουνισμού (στην ΕΣΣΔ ο «κομμουνισμός», με την έννοια του Μαρξ και του Μπορντίγκα, δεν υπήρξε ποτέ). Αλλά, μαζί με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης ο Ρωσικός πολιτισμός, η Βυζαντινή, Ελληνοχριστιανική κληρονομιά της, δεν μπορούσε να τελειώσει…
Αυτός ο πολιτισμός, που είναι ο δίδυμος αδελφός του δικού μας, του Λατινικού, δεν εξαφανίστηκε ούτε τελείωσε με την πτώση της ΕΣΣΔ. Όπως είχε επεσημάνει ο βαθυστόχαστος Βρετανός Ιστορικός Άρνολντ Τόινμπι, το 1948, στο βιβλίο του «Ο Πολιτισμός σε Δοκιμασία» (Civilisation on Trial), η Ρωσία αναζητούσε ανέκαθεν, αναζητούσε πάντοτε, τη σωτηρία της, όταν απειλούνταν η ύπαρξη της, στις ρίζες της, σε αυτόν τον πολιτικό θεσμό που ήταν κάποτε η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, το Βυζάντιο.
Οι Δύο Ανακαινισμένες Προσόψεις της Ρωσίας: Μέγας Πέτρος & Λένιν
«Το Μεγάλο Δουκάτο της Μόσχας ήταν η εστία, στο οποίο σφυρηλατήθηκε αυτό το πολιτικό πείραμα. Το καθήκον της Μόσχας, το έργο που επιτέλεσε, καθώς και η ανταμοιβή της, ήταν η ενοποίηση, υπό την κυριαρχία της, μιας ομάδας αδύναμων ηγεμονιών σε μια ενιαία μεγάλη δύναμη. Σε αυτό το πολιτικό οικοδόμημα της Μόσχας ανακαινίστηκε, η βιτρίνα, η πρόσοψη του δύο φορές. Έτσι, η Ρωσία απέκτησε νέα εμφάνιση, εκσυγχρονιστική, πρώτα από τον Τσάρο Μέγα Πέτρο της Ρωσίας (1672 – 1725) και μετά πάλι από τον Μπολσεβίκο Βλαντίμιρ Λένιν (1870 –1924), που μπογιαντίστηκε κόκκινη για να φαίνεται «σοσιαλιστική». Αλλά η βασική, η ουσιαστική εσωτερική δομή της, παρέμεινε αμετάβλητη και η σημερινή Σοβιετική Ένωση το αναπαράγει, όπως το Μεγάλο Δουκάτο της Μόσχας τον 14ο αιώνα αντέγραψε πιστά, τα βασικά χαρακτηριστικά της μεσαιωνικής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας» (σ. 259).
Εναντίον της βέβηλης Δύσης, η Τρίτη Ανακαίνιση της Πρόσοψη: Πούτιν
Ο Πούτιν ήταν αυτός που για τρίτη φορά ανακαίνισε την Ρωσία, έστησε μια νέα πρόσοψη, μια ανακαινισμένη βιτρίνα, στην Ρωσία. Αυτή η βυζαντινή κληρονομιά, με τις Χριστιανικές Ορθόδοξες αξίες & παραδόσεις, δεν μπορούσε να αποτύχει και επιβεβαιώθηκε στην αντίθεση της με μια Δύση [ή μάλλον με όλο το «δυτικό ημισφαίριο»] που γίνεται όλο και πιο διεφθαρμένη, παρακμιακή & βέβηλη στα ήθη & τις παραδόσεις της.
Υποταγή άνευ όρων στη Δύση
Το 1989, το Τείχος του Βερολίνου κατέρρευσε. Τον επόμενο έτος, με την επανένωση της Γερμανίας, ένα κράτος του Συμφώνου της Βαρσοβίας, η Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας, ενσωματώθηκε στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας. Αφού εξαφανίστηκε ως κράτος, εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ.
Το 1991, η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε, με έναν τρόπο που ακόμη δεν έχει εξηγηθεί σε όλες τις ιστορικές του λεπτομέρειες, το πώς & το γιατί. Την ημέρα των Χριστουγέννων εκείνης της χρονιάς, ο Γκορμπατσόφ παραιτήθηκε, επειδή η ΕΣΣΔ δεν υπήρχε πλέον και άρχισε η «διαδικασία εκδημοκρατισμού», που στην πραγματικότητα σήμαινε τότε την παράδοση άνευ όρων της Ρωσίας στη Δύση. Άραγε, όμως, ρώτησε κανείς τον Ρωσικό (Σοβιετικό) λαό αν ήθελε αυτή τη διάλυση; Κανείς !
Οι διαπραγματεύσεις της Δύσης με τον Γκορμπατσόφ φάνηκαν να υποδηλώνουν τουλάχιστον, απ’ όσο γνωρίζουμε, ότι το ΝΑΤΟ δεν θα προχωρούσε παραπέρα, δεν θα πλησίαζε τα σύνορα της Ρωσίας. Η προσάρτηση της Ανατολικής Γερμανίας θα μπορούσε να είναι υπέρ αρκετή. Αντ’ αυτού, όμως, τώρα ξέρουμε το πώς κατέληξε αυτή η προφορική συμφωνία. Έπεα πτερόεντα… λόγια που πετούν στον άνεμο…
Στην Εποχή του Βλαδίμηρου…
Ο Μπόρις Γέλτσιν (1931 – 2007) ολοκλήρωσε το έργο που είχε ξεκινήσει ο Γκορμπατσόφ με την «περεστρόϊκα», ξεπουλώντας την Ρωσία. Υπήρχαν ακόμη και εκείνοι τότε (Φ. Φουκογιάμα —1992) στις ΗΠΑ που βιάστηκαν να δηλώσουν ότι ήρθε το «Τέλος της Ιστορίας», εννοώντας φυσικά το τέλος της Ρωσίας. Αλλά εκεί πάνω ακριβώς που η Ρωσία διαλύονταν, λίγο πριν ξεψυχήσει, έκανε την εμφάνιση του στην πολιτική σκηνή ορμητικά ο Πούτιν, ο οποίος μπλόκαρε τη διαδικασία διάλυσης της Ρωσίας. Η ιστορική μοίρα διάλεξε έναν άξιο άνθρωπο, έναν ηγέτη, να ενσαρκώσει με Χεγκελιανό τρόπο το πνεύμα της πατρίδας του, την αίσθηση του ιστορικού μεγαλείου ενός πολιτισμού χιλιάδων ετών και να αντιταχθεί σθεναρά στην εξαφάνισή, στον αφανισμό της Ρωσίας.
Πολυεθνική & Πολυπολιτισμική Ρωσική Ομοσπονδία
Ο Πούτιν έπρεπε τότε να αντιδράσει δυναμικά & έγκαιρα, όταν εμφανίστηκε η προοπτική ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, αφού η Ατλαντική Συμμαχία είχε ήδη ενσωματώσει τις Βαλτικές Δημοκρατίες, και κινδύνευε ευθέως η ασφάλεια όχι μόνο της Ρωσίας, αλλά και ολόκληρης της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Σε μια πολυεθνική & πολυπολιτισμική Ομοσπονδία, η οποία αποτελείται από ποικίλους λαούς & εθνότητες, την συμβίωση τους, την εγγυάται μόνο η Ρωσία. Πράγματι, ο φάρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας ήταν πάντα ο ίδιος: η Μόσχα.
Πολιορκία & Ιστορική Αποστολή της Ρωσίας
Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, η Δύση προσπάθησε να τσακίσει τη Ρωσία, να την υποδουλώσει, να την κάνει να χάσει την ψυχή της. Η Ρωσία το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να αμυνθεί. Ο Πούτιν περίμενε, και ενεπλάκη σε διαπραγματεύσεις που, εκ των υστέρων, φάνηκαν ότι αποσκοπούσαν μόνο στην αποδυνάμωση της Ρωσίας. Τελικά, όπως ήταν στρυμωγμένος στην γωνία ο Πούτιν, δεν του έμενε τίποτε άλλο παρά να αντιδράσει δυναμικά και ίσως το έκανε πολύ αργά.
Για να κατανοήσει κανείς το νόημα αυτού του πολέμου που μαίνεται και το γιατί μπορεί να τελειώσει μόνο με τη συνθηκολόγηση της Ουκρανίας, πρέπει να αντιστρέψει κανείς τη συμβατική οπτική γωνία, από την οποία το βλέπει. Η Ρωσία αυτή την στιγμή αισθάνεται πολιορκημένη από παντού, δεν έχει καμία άλλη επιλογή από το να υπερασπιστεί τον εαυτό της με κάθε μέσο, την ιστορία και τον μακραίωνα πολιτισμό της.
Και θα το κάνει μέχρι εσχάτων. Η Μόσχα είναι η Τρίτη Ρώμη, όχι η Τέταρτη Ουάσιγκτον.
ΠΗΓΗ: https://www.barbadillo.it/117638-la-visione-di-arnold-toynbee-mosca-erede-dellimpero-romano-doriente/
ΠΗΓΗ: https://synergon-info.blogspot.com/2024/12/de-visie-van-arnold-toynbee-moskou.html
Μετάφραση: ΒΟΡΕΙΟΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ
La visione di Arnold Toynbee: Mosca erede dell’Impero Romano d’Oriente
Lo storico inglese previde in “Civiltà al paragone” la Russia di oggi quando ancora governava Stalin
by Paolo Becchi
in Esteri
Arnold J. Toynbee in Civilisation on Trial
La Russia ritrova la dignità che sembrava perduta con la dissoluzione dell’Urss. È finita quell’Unione e, con essa, la narrazione del comunismo (solo quella: nell’Urss il “comunismo”, nel senso di Marx e Bordiga, non è mai esistito). Ma non poteva finire la civiltà russa, la sua eredità bizantina, greco-cristiana. Questa civiltà, consorella della nostra, non è venuta meno neppure con l’Urss. Come nel 1948 aveva messo in evidenza Arnold J. Toynbee in Civilisation on Trial (tradotto da Bompiani come Civiltà al paragone), la Russia ha sempre cercato la salvezza in quella istituzione politica che fu l’Impero Romano d’ Oriente.
Salvare la facciata
“Il Gran Ducato di Mosca fu la fucina di questo esperimento politico. Il compito svolto da Mosca, così come la sua ricompensa, fu il consolidarsi, sotto la sua regola, di un gruppo di deboli principati in un’unica grande potenza. A questo edificio politico moscovita due volte è stata data una facciata nuova, da Pietro il grande prima, indi ancora da Lenin, ma la struttura essenziale è rimasta inalterata e l’Unione Sovietica di oggi riproduce, come il Gran Ducato di Mosca nel XIV secolo, i tratti salienti del medievale Impero Romano d’Oriente” (p. 259).
Secondo Carl Schmitt…
A fare la facciata per la terza volta è stato Putin. Quella eredità bizantina, coi suoi valori e con le sue tradizioni cristiano-ortodosse, non poteva venire meno ed è stata riaffermata in contrasto con un Occidente (o meglio con l’“emisfero occidentale”, secondo la definizione di Carl Schmitt) sempre più corrotto nei costumi, decadente e profano.
Resa all’Occidente
Nel 1989 crollava il Muro di Berlino. L’anno dopo, con la riunificazione della Germania, uno Stato del Patto di Varsavia, la Repubblica Democratica Tedesca, era annesso alla Repubblica Federale di Germania. Estinguendosi come Stato, entrava a far parte della Nato.
Nel 1991 implodeva l’Unione Sovietica, in un modo che forse attende ancora di essere storicamente ricostruito in tutti i particolari. Il giorno di Natale di quell’anno Gorbaciov si dimetteva, perché non esisteva più l’Urss e iniziava il “processo di democratizzazione”, che poi significava resa all’Occidente. Ma il popolo sovietico voleva quella dissoluzione?
Le trattative occidentali con Gorbaciov sembravano lasciare almeno intendere, per quel che ne sappiamo, che la Nato non si sarebbe spinta oltre. L‘annessione della Germania Est poteva bastare. E invece sappiamo come è andata a finire.
Vladimir Zeitgeist
Boris Eltsin stava portando a compimento l’opera iniziata da Gorbaciov, svendendo il Paese. C’era persino chi, negli Stati Uniti, parlava di fine della storia, intendendo la fine della Russia, quando Putin ha bloccato il processo di dissoluzione. Il destino ha voluto che un uomo incarnasse hegelianamente lo spirito del suo mondo, il senso di una civiltà millenaria e si opponesse alla sua scomparsa.
Multietnica, multiculturale
Putin ha dovuto reagire quando, con la prospettiva dell’Ucraina nella Nato, dopo che l’Alleanza Atlantica aveva già incorporato le Repubbliche del Baltico, la sicurezza non solo della Russia, ma dell’intera Federazione, sarebbe stata a repentaglio. Una Federazione multietnica e multiculturale, formata da popolazioni la cui coabitazione è garantita dalla Russia. Il faro della Federazione è infatti sempre lo stesso: Mosca.
L’assedio e la sortita
Caduta l’Urss, l’Occidente ha cercato di colpire la Russia, di asservirla, di farle perdere la sua anima: la Russia non poteva che difendersi. Putin ha aspettato, accettato trattative che, col senno di poi, miravano solo ad indebolire il Paese. Alla fine ha dovuto reagire e forse lo ha fatto troppo tardi.
Per comprendere il senso della guerra e perché essa possa finire solo con la capitolazione dell’Ucraina, bisogna rovesciare la prospettiva del mainstream. La Russia si sente assediata, non le resta che difendere se stessa e la sua civiltà. E lo farà. Mosca è la Terza Roma, non la Quarta Washington.
